Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία από εφημερίδα της εποχής που δείχνει μια γυναίκα να κρατά ένα πλακάτ με μήνυμα "Λατρεύω τις λεσβίες κόρες μου. Κρατείστε τις ασφαλείς" έχει γίνει ιδιαιτέρως διάσημη στο ίντερνετ τον τελευταίο καιρό. Το ίδιο και αρκετές παρόμοιες με αυτήν, που απεικονίζουν πάλι την ίδια γυναίκα ντυμένη συνήθως στα μοβ σε διαφορετικές χρονολογίες και κατά τη διάρκεια πολλών φεστιβάλ Pride.
Οι φωτογραφίες της γυναίκας έχουν μοιραστεί χιλιάδες φορές από χρήστες των social media, που τις ποστάρουν συγκινημένοι με την στάση της, παρόλο που σε πολλές περιπτώσεις δεν γνωρίζουν καν ποια είναι αυτή η γυναίκα και ποια ιστορία κρύβει πίσω της.
Her sign reads "I adore my lesbian daughters, keep them safe" she hasn't put it down once pic.twitter.com/ImIE93DDG7
— Nina Godlewski (@NinaGodlewski) 26 Ιουνίου 2016
Μια γρήγορη αναζήτηση λύνει τις πρώτες βασικές απορίες. Για πρώτη φορά την ανέφερε η Washington Post, το 1997, σε άρθρο της για το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας στη Νέα Υόρκη: "'Λατρεύω τις τις λεσβίες κόρες μου. Κρατείστε τις ασφαλείς' γράφει το πλακάτ που κρατούσε η 73χρονη Frances Goldin, που λέει πως η κοινωνία επιτρέπει διακρίσεις απέναντι σε λεσβίες και ομοφυλόφιλους. Οι δύο κόρες της συμμετείχαν στις παρελάσεις του Portland και του San Francisco. Η Goldin λέει πως πολλοί την πλησίασαν και της έδιναν το τηλέφωνό τους, ρωτώντας την: 'Μπορώ να σε υιοθετήσω σαν μητέρα μου;'". Είπε σε όλους πως θα τους τηλεφωνήσει. "Η διαφορετικότητα μάς κάνει όλους πιο πλούσιους" είχε δηλώσει τότε.
Η Frances Goldin συμμετέχει στα Pride της Νέας Υόρκης εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια κρατώντας πάντα το ίδιο πλακάτ. Οι κόρες της Reeni και Sally ζουν στο New Paltz και το San Francisco. Σήμερα είναι 68 και 70 ετών αντίστοιχα. Μεγάλωσαν στην νέα Υόρκη και με τους δύο γονείς τους και έκαναν come out σαν λεσβίες μετά το πρώτο φεστιβάλ Υπερηφάνειας στο 'Μεγάλο Μήλο' το 1970. Καμιά τους δεν θυμάται πότε ακριβώς πήγε για πρώτη φορά η μητέρα τους στο Pride, παρόλο που η ίδια η Frances δήλωσε πως συμμετέχει "από την αρχή".
"Από τότε που ξεκίνησε το Pride, πηγαίνω και κουνώ το πλακάτ μου" λέει η Goldin. "Κατά κάποιον τρόπο χτυπάω ένα πολύ ευαίσθητο νεύρο, ειδικά σε εκείνους που τους έχουν απορρίψει οι γονείς τους. Η ανταπόκριση στο πλακάτ είναι πάντα τεράστια- με παρακινεί να συνεχίσω" προσθέτει. Η κόρη της Reeni λέει πως η μητέρα της απλώς πιστεύει στην ισότητα και την δικαιοσύνη και το τι είναι σωστό. "Δεν είναι μόνο λόγια. Δουλεύει γι' αυτό. Αυτή είναι η ζωή της. Είναι απλώς αυτό που είναι" εξηγεί.
Το πλακάτ φιλοτέχνησε ένας φίλος της, επειδή η ίδια θεωρούσε πως δεν γινόταν να πηγαίνει στην παρέλαση χωρίς να κρατά κάτι. Το μήνυμα "Λατρεύω τις λεσβίες κόρες μου κέντρισε εξ' αρχής το ενδιαφέρον των υπόλοιπων συμμετεχόντων. Η αρχική πινακίδα δεν περιλάμβανε το "Κρατείστε τις ασφαλείς". Αυτό προστέθηκε το 1993 όταν η Goldin συμμετείχε στην ιστορική πορεία της Κοινότητας LGBT στην Ουάσινγκτον. Επέμενε πως το πλακάτ θα έπρεπε να έχει και μια "απαίτηση". Από την πίσω μεριά γράφει "Ένας περήφανος γονιός λεσβιών".
Σύμφωνα με τις κόρες της, στις παρελάσεις την προσεγγίζει συνεχώς νεαροί άνθρωποι που της ζητούν να καλέσει ή γράψει γράμματα στους μη υποστηρικτικούς γονείς τους και μερικές φορές η Frances το κάνει. "Όλοι τρέχουν προς το μέρος της και κλαίνε, την φιλούν και της λένε 'Μπορείς να τηλεφωνήσεις στην μητέρα μου;' ή 'Θες να γίνεις η μητέρα μου;'", λέει η Sally. "Αποτελεί παράδειγμα για το πώς θα έπρεπε να συμπεριφέρονται οι γονείς απέναντι στα παιδιά τους. Κρατάει ονόματα και διευθύνσεις και γράφει όντως γράμματα στις μητέρες αυτών των παιδιών. Είναι πολύ εξωστρεφής. Λατρεύει να είναι στο επίκεντρο και το φέρνει άψογα εις πέρας" προσθέτει η κόρη της.
"Νομίζω πως άλλαξα τα μυαλά μερικών ανθρώπων και χαίρομαι γι' αυτό. Όλοι θα έπρεπε να υποστηρίζουν τα παιδιά τους που είναι ομοφυλόφιλα, χάνουν πολλά στη ζωή αν δεν το κάνουν" λέει από την πλευρά της η Frances.
Ακόμη κι εκείνες τις χρονιές που οι βιολογικές κόρες της δεν μπορούν να συμμετάσχουν στις παρελάσεις, η Frances πάντα πηγαίνει με το πλακάτ κλασικά στα χέρια. Κι εκεί παίρνει αγκαλιά άλλα κορίτσια κι όταν την ρωτούν 'Αυτές είναι κόρες σου;' απαντά καταφατικά, κι ας μην είναι. "Όποιος ερχόταν μαζί μου, ήταν και κόρη μου" λέει η Frances. Μόνο μία φορά δεν πήγε στο Pride, επειδή είχε πάθει καρδιακή προσβολή.
Ωστόσο η Frances είναι πολλά περισσότερα από απλώς μια "μασκότ" του Pride, καθώς έχει ιδρύσει το Frances Goldin Literary Agency το 1977 και είναι παθιασμένη ακτιβίστρια για διάφορους σκοπούς- ακόμη και τώρα που είναι σε μεγάλη ηλικία. Στα 87 της συμμετείχε σε μια πορεία διαμαρτυρίας στην Wall Street κρατώντας πλακάτ που έγραφε "I am 87 and mad as hell!".
Επιπλέον θα είναι το επίκεντρο ενός ντοκιμαντέρ με τίτλο "It Took 50", που θα καταγράφει τις προσπάθειές της από την δεκαετία του '60 κι έπειτα να διασώσει ένα μικρό κομμάτι του Lower East Side της Νέας Υόρκης από την εξέλιξη.
Όσο για το περιβόητο πλακάτ, εξακολουθεί να κουβαλά το αρχικό μοντέλο, το οποίο και προσέχει ιδιαίτερα, διατηρώντας το σε πολύ καλή κατάσταση. Είναι πολύ σημαντικό για μένα και είμαι ευγνώμων που μπορώ και το κουβαλάω κάθε χρόνο. Σήμερα είμαι 93 ετών και ελπίζω να το συνεχίσω όσο καιρό μπορώ" καταλήγει η Frances.
* Με πληροφορίες από Buzzfeed
