«Woman is the Nigger of the World», μας είπε ο John Lennon

1. Γυναίκες που ερωτοτροπούν επικίνδυνα με το πυρ το εξώτερον του ροκ, γιατί μέσα τους λυσσομανάει το πυρ το εσώτερον της γενναιότητάς τους. Ο Alexander Trocchi το είχε διατυπώσει άριστα: «Είμαι τυχερός. Έχω γενναίες γυναίκες και όμορφους φίλους». Ανάμεσα στις ακρώρειες ΜΜ & ΖΖ (ήγουν Μαρία Μήτσορα και Ζυράννα Ζατέλη) πάλλονται/στραφταλίζουν/ ιερουργούν οι γυναίκες που εγκαινιάζουν δεκαετίες που υπερβαίνουν μεθορίους, που λένε ξανά και ξανά εκείνο το yes I said yes I will Yes της Molly Bloom.

2. ΒΑΘΥΕΡΥΘΡΟ (στη Λίντα Κατσαμπιάν και στην Ουλρίκε Μάινχοφ):

Απόψε είμαι η Θέντα Μπάρα ξαπλωμένη σ' ένα δέρμα λιονταριού 

σ' ένα παράπηγμα της Μέτρο Γκόλντουιν 

Είναι Φθινόπωρο και η ραπτική μου μηχανή 

έχει σκουριάσει θα 'ρθω όμως να σε βρω

μόλις κρατήσω τους κτύπους της καρδιάς μου

σε φυσικό ύψος.

Είμαι η Ντόροθυ Λαμούρ 

καθώς πλέω σε μια θάλασσα από μαργαρίνη και χόρτο

πίσω από τις συστάδες του Εκστάζ

με τους δυνατούς μυώνες του Τζώνυ Βάισμυλερ.

Είμαι η Τζέην στην αγκαλιά του Ταρζάν 

και στο τέλος του κόμικς 

το παιδί της ζούγκλας θα μου καρφώσει

το μαχαίρι πισώπλατα. 

Είμαι η Άννα-Μαρία Πιεράντζελι 

και κάθομαι μ' ανοιχτά πόδια 

στην ασημένια Πόρσε του Τζέημς Ντην

λίγο πριν πάρει τη στροφή 

για την Καλιφόρνια-ντρήμινγκ. 

Είμαι η Νταίζη Μπιουκάναν 

σ' αυτόν το σκοτεινό προθάλαμο ξενοδοχείου

λίγο πριν αρχίσει να μιλά ο Τζαίη Γκάτσμπυ.

Είμαι η Νάταλι Γουντ πνιγμένη μέσα στην 

κόκκινη τουαλέτα του μεγαλείου της χλόης.

Είμαι η Τζάνετ Λη γυμνή στο λουτρό μου

και περιμένω τον Άντονυ Πέρκινς

αυτή τη βροχερή αμερικανική νύχτα της ψύχωσης.

Είμαι η ξύλινη μαιτρέσα του Τσαρλς Μάνσον

και σας καλώ απόψε σ' ένα λουτρό αίματος.

(Νατάσα Χατζιδάκι, Ακρυλικά, Πολυπλάνο 1976) .

3. Έλβις & Στράτος: Πολλά είχαν αλλάξει από τον καιρό που οι δύο αδερφές έπιναν πορτοκαλάδες στου Ζώναρς και τα μάτια τους πετάριζαν ακούγοντας Έλβις Πρίσλεϊ. Η Μεταπολίτευση δεν τις κέρδισε. Για την ακρίβεια, τράβηξε όλα τα φώτα από πάνω τους. Από το πουθενά, νέοι, που δεν έφερναν σε τίποτα του Έλβις κι ήρθαν από κάποια χωριά που εκείνες δεν φανταζόντουσαν καν ότι υπήρχαν, έδωσαν το δυναμικό παρών στην Αθήνα τους, προσπερνώντας τους νοικοκυραίους που τόσα χρόνια χάραζαν τον δρόμο τους αργά αλλά σταθερά γύρω από την πλατεία Συντάγματος. Οι σεμνότυφες ημιδεξιότητες των μικροαστών υποχώρησαν μπροστά στη θρασεία ημιμάθεια των νεοφώτιστων της πόλης. Έκτοτε, η Λίλα και η Βιολέτα πήραν χωριστούς δρόμους, με την καρδιά τους παγιδευμένη σε μια εποχή που δεν υπήρχε πια παρά μόνο στις αναμνήσεις τους, σαν το χαμόγελο της Τζοκόντα. Ο Στράτος Διονυσίου είχε νικήσει τον Έλβις Πρίσλεϊ. Στον καθρέφτη της κρεβατοκάμαράς της είχε μια φωτογραφία του γαλανομάτη τραγουδιστή να της θυμίζει την εποχή που άκουγε τη φωνή του στο ραδιόφωνο κι έλιωνε. «For the good times».

4. Η Βιολέτα εγκατέλειψε την πόλη που γεννήθηκε από θλίψη. Η Λίλα από πείσμα. Ο Έλβις είχε ηττηθεί μια φορά στη νιότη της. Δεν θα δεχόταν μια δεύτερη φορά από ξένους που δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Οι ρυθμοί των μαύρων ηχούσαν πρωτόγονοι στ' αυτιά της. (Βάσια Τζανακάρη, Τζόνι & Λούλου, εκδ. Μεταίχμιο, σ. 111)

5. Πάρθηκαν έκτακτα μέτρα για τη ζέστη, η θάλασσα μπροστά μου ήταν κι αυτή παχύρρευστη σαν λάδι, ακίνητη, πήρε ένα χρώμα πράσινο βαθύ. Όλη μέρα καθόμουνα γυμνή στον ήλιο και κάπνιζα. Δεν έβγαινα ποτέ από το σπίτι. Κοίταζα τη θάλασσα, άναβα το ένα τσιγάρο με την καύτρα του άλλου. Το σπίτι γέμισε μουσική: «How deep is your love...», «Just like a woman...», «Baby, please, come back home...». Έβαλα τα ηχεία στην ταράτσα. Οι εκκωφαντικές μεταλλικές φωνές ξεχύνονταν στον καύσωνα και βυθίζονταν στη θάλασσα. (Μαργαρίτα Καραπάνου, Rien ne va plus, εκδ. Καστανιώτης, σ. 152)