Η μελαγχολική όψη μιας εποχής που έπνιγε τον συντηρητισμό της σε ένα ποπ περιτύλιγμα, αποθεώνοντας τις αναμνήσεις των πάρτι σαν σκηνικό από νουβέλα του Φιτζέραλντ, υπάρχει αυτούσια στη ζωή και τα τραγούδια του αδικοχαμένου Τζορτζ Μάικλ.
Πρόκειται για την πραγματική συνθήκη της ποπ των δεκαετιών ’80-’90 που, σε αντίθεση με την ελαφρότητα την οποία επέβαλε με αρκετό θράσος στη μουσική βιομηχανία, δεν κατάφερε να διαχειριστεί κρίσιμα θέματα ταυτότητας, πόσο μάλλον να επιτρέψει στους διάσημους πρωταγωνιστές της να προασπιστούν τις ερωτικές επιλογές τους, οδηγώντας τους, ενίοτε, στην καταστροφή.
Μια τέτοια περίπτωση ήταν ο μεγαλύτερος ίσως σταρ που γέννησε ποτέ η ποπ, ο οποίος αυτοπαγιδεύτηκε στην αλλοτριωμένη εικόνα της ίδιας του της φήμης, καταστρέφοντας, σχεδόν εκδικούμενος τον εαυτό του αλλά και εμάς, τα νοσταλγικά υπολείμματα από την υποτιθέμενη εποχή της αθωότητας.
Η ζωή του ήταν γεμάτη καταχρήσεις, αυτοακυρώσεις, ειδικά μετά τον πόλεμο με την ίδια του την εταιρεία, αδιέξοδα που απλώς αντισταθμίζονταν από μια σειρά από καλά άλμπουμ και δυναμικά comebacks.
Αν, λοιπόν, δεν μπορεί πλέον να ακούσει κανείς το «Last Christmas» χωρίς να νιώσει βαθιά θλίψη όχι για έναν παλιό του έρωτα αλλά για τον ίδιο τον διάσημο συνθέτη και τραγουδιστή που έφυγε, σχεδόν από ειρωνεία, μια χριστουγεννιάτικη μέρα, μόνος και απροστάτευτος ακόμα και από τον ίδιο του τον εαυτό, άλλο τόσο θα επηρεαστεί όταν διαβάσει τη μεστή βιογραφία του Τζέιμς Γκάβιν, «George Michael - Η ζωή του», όπου η έμφαση δεν δίνεται στον επιφανειακό, λουστραρισμένο βίο ενός ειδώλου αλλά στα σκοτάδια που τύλιξαν την ευαίσθητη περσόνα του γκέι Κυπριόπουλου.
Γιατί πολύ πριν επιβληθεί το «I want your sex» ως ο κατεξοχήν ύμνος στα απενοχοποιημένα γκέι μπαρ, ο πιο γνήσιος, σήμερα, εκφραστής της περήφανης LGBTQI+ κουλτούρας, δεν τολμούσε καν να αποκαλύψει τη σεξουαλική του ταυτότητα, ήταν αναγκασμένος να κρύβεται διαρκώς ακόμα και από τον ίδιο του τον εαυτό.
Και εδώ ακριβώς είναι που εμβαθύνει στη βιογραφία που γράφει με πραγματική ευαισθησία και χωρίς τάσεις εξωραΐσμού ο Γκάβιν, ξετυλίγοντας τα πιο συναρπαστικά και τραγικά περιστατικά της ζωής ενός σχεδόν ντετερμινιστικά αυτοκαταστροφικού καλλιτέχνη.
Όλα εξηγούνται, άλλωστε, αν ανατρέξει κανείς στον παιδικό βίο του Γιώργου-Κυριάκου Παναγιώτου και αυτό κάνει εξαρχής ο βιογράφος του, περιγράφοντας ανάγλυφα το προφίλ του εσωστρεφούς και ευαίσθητου Κύπριου, σε αντίθεση με τον σκληροτράχηλο πατέρα με τα επτά αδέλφια και την ελληνική ταβέρνα στην κυπριακή περιοχή του Λονδίνου.
Μεγαλωμένος σε δύσκολες συνθήκες στο Πατρίκι της Αμμοχώστου, που δέχτηκε την τουρκική εισβολή το ’74, και προσπαθώντας να μάθει στον γιο του πώς να συμβιβαστεί με έναν σκληρό βίο που δεν συγχωρούσε ευαισθησίες, ο πατέρας Τζακ Πάνος ήταν η επιβλητική μορφή που ο Τζορτζ δεν κατάφερε ποτέ να νικήσει, όπως ούτε και τους δαίμονές του.
Η δύσκολη παιδική ηλικία, οι οικογενειακές συγκρούσεις, τα πρώτα βήματα, κατά τα οποία ο ίδιος προσπαθούσε να έχει τον έλεγχο της εξωτερικής του εικόνας, το πατρονάρισμα από τους ήδη γνωστούς αστέρες, όπως ο Μπομπ Γκέλντοφ και ο Έλτον Τζον, οι πραγματικές φιλίες με άλλες προσωπικότητες της εποχής, όπως η λαίδη Νταϊάνα, με την οποία συνομιλούσαν συχνά στο τηλέφωνο, αναφέρονται αναλυτικά στη βιογραφία του Γκάβιν, ο οποίος ταυτόχρονα ανιχνεύει πλήρως τα εσωτερικά κίνητρα αλλά και τις ανάγκες μιας ολόκληρης εποχής, όταν τα μεγέθη της επιτυχίας ήταν απόλυτα, με τρόπο που δεν μπορούν να γίνει αντιληπτός σήμερα.
Γι’ αυτό και ο βιογράφος επισημαίνει ότι η επίσκεψη των Wham! στην Κίνα ήταν ένα βαρυσήμαντο πολιτικό γεγονός, όπως και το Band Aid ‒ δεν επρόκειτο απλώς για συναυλίες.
Ουσιαστική λεπτομέρεια είναι ότι ο Τζορτζ Μάικλ δεν μπορούσε να τα μοιραστεί όλα αυτά με κανέναν, καθώς ήταν αναγκασμένος να ζει έναν άλλο, κρυφό και αρκετά πιο σκοτεινό βίο, άγνωστο ακόμα και στους κολλητούς του, όπως ο Άνδρος Γεωργίου, από τον οποίο προδόθηκε στην πορεία.
Ωστόσο το σημείο καμπής στο οποίο έφτασε καθυστερημένα ο Τζορτζ Μάικλ ήταν, για τον βιογράφο του, ο θάνατος του αγαπημένου Ανσέλμο, στον οποίο απηύθυνε το «Jesus to a child» σαν εσωτερική προσευχή, η κρίσιμη στιγμή κατά την οποία αποκαλύφθηκε όχι μόνο η αληθινή προσωπικότητα του Τζορτζ Μάικλ αλλά και το ατόφιο, σόουλ ταλέντο του.
Μέχρι τότε ο ίδιος δεν είχε καταφέρει να μιλήσει ποτέ εκ βαθέων, ούτε καν να συμβιβαστεί με τη μελαγχολική του περσόνα που μια ζωή τον ανάγκαζε να προσπαθεί να ισορροπήσει την ψεύτικη εικόνα του μανιακού party animal με αυτήν του εσωστρεφούς αγοριού που δεν βρήκε ποτέ την αγάπη και την ενσυναίσθηση που αναζητούσε. «Νιώθοντας μόνος και μειονεκτικά, ο Γεώργιος αποτραβιόταν στον δικό του κόσμο.
Ξυπνούσε τα χαράματα και πήγαινε βόλτα με τις πιτζάμες του σε ένα κατάφυτο χωράφι πίσω από το σπίτι τους και έσκαβε για να βρει σκουλήκια, κάμπιες και πασχαλίτσες, τα οποία μάζευε μέσα σε σπιρτόκουτα και βαζάκια. Στο τέρμα του δρόμου υπήρχε μια πασχαλιά, απ’ όπου μάζευε πεταλούδες: τις παρατηρούσε και προσπαθούσε να τις πιάσει.
Εκείνη την εποχή παιζόταν στο ραδιόφωνο η επιτυχία του Στίβι Γουόντερ «My cherie amour» και ο μικρός τραγουδούσε σε κάποια σημεία, ενώ βρισκόταν έξω με την παιδική σοπράνο φωνή του. Ένας γείτονας είπε στη Λέσλι ότι ο γιος της είχε υπέροχη φωνή», γράφει σε ένα από τα πιο ωραία αποσπάσματα του βιβλίου ο βιογράφος του.
Το ταλέντο του, ωστόσο, το γνώριζε και το αξιοποιούσε με κάθε δυνατό τρόπο ο Γιώργος Κυριάκος Παναγιώτου, διατηρώντας ανόθευτο μέχρι τέλους τον δυναμισμό του θρασύτατου Κυπριόπουλου που ήρθε και επιβλήθηκε από το πουθενά μαζί με τον τότε κολλητό του, Άντριου Ρίτζλεϊ.
Όπως γράφει χαρακτηριστικά στην εισαγωγή του ο Γιάννης Νένες, ο οποίος μεταφράζει με αγάπη και σχεδόν με συμπόνια την ιστορία του διάσημου τραγουδιστή, αλλά και με πλήρη γνώση της εποχής που περιγράφεται στο βιβλίο: «Ο George, βέβαια, δεν έδειχνε νεόπλουτος αλλά ένας κεφάτος πιτσιρικάς της γειτονιάς που μόλις είχε αποκτήσει ένα γενναίο χαρτζιλίκι και πήρε τον καλύτερό του φίλο να πάνε για μαλλί και σολάριουμ. Για την ακρίβεια, αυτό έκανε ο George όταν έβγαλε τα πρώτα του χρήματα ως μέλος των Wham!: πήρε τον Άντριου Ρίτζλεϊ και πήγαν να χτενιστούν και να μαυρίσουν. Έγιναν τα νέα φιντάνια των συνοικιακών κλαμπ που πηγαίνουν για τένις ‒ και με αυτήν ακριβώς την περιβολή ανέβηκαν στη σκηνή για πρώτη φορά, για να δώσουν στο κοινό μια πρώτη γεύση από Wham!. Μαλλιά, μαύρισμα, λευκά χαμόγελα, λευκά σορτσάκια, μπαλάκια του τένις στις τσέπες τους!» ‒ ένας αυθορμητισμός που χτύπησε φλέβα στον κάπως βαρετό τότε κόσμο της ποπ.
Κάπως έτσι επιβλήθηκε η μουσική των Wham! που διέθετε τον τσαμπουκά της εφηβικής αναστάτωσης, αλλά προσπαθούσε κάπως αγχωμένα να αποδείξει ότι τα χαμόγελα των πρωταγωνιστών απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σε κορίτσια.
Για να αντέξει αυτή την υποκρισία και την ανάγκη συνεύρεσης με διάφορες ψεύτικες συνοδούς ο Τζορτζ άρχισε να πίνει παραπάνω και να επιλέγει βιαστικά τους λάθος παρτενέρ μόνο για μια βραδιά, φτάνοντας να ψωνίζεται κατ’ εξακολούθηση. Οπότε οι παπαράτσι ήθελαν να «χτυπήσουν», ήξεραν πού θα τον βρουν ‒ και εκείνος σχεδόν μαζοχιστικά ή μάλλον σχεδόν ηθελημένα αφέθηκε να πιαστεί.
Άλλωστε, από τότε που έχασε τον μεγάλο του έρωτα όλα γίνονταν μπήκαν στον αυτόματο. Κάπως έτσι συνέβη το μοιραίο γεγονός της σύλληψής του στις τουαλέτες του Λος Άντζελες το 1998, που οδήγησε σε ένα ιδιόμορφο outing με πολλές συμπαραδηλώσεις.
Ταυτόχρονα, όμως, με την αποκάλυψη της σεξουαλικής του ταυτότητας ο Τζορτζ έχασε ουσιαστικά και την ανεξαρτησία του, αφού έπρεπε να μετακινείται με οδηγό που τον παρακολουθούσε σε κάθε του βήμα. Η ζωή του ήταν γεμάτη καταχρήσεις, αυτοακυρώσεις, ειδικά μετά τον πόλεμο με την ίδια του την εταιρεία, αδιέξοδα που απλώς αντισταθμίζονταν από μια σειρά από καλά άλμπουμ και δυναμικά comebacks, όπως η θρυλική συναυλία στο Γουέμπλεϊ που σφράγισε τα 25 χρόνια καριέρας και την αρχή μιας περιοδείας, στο πλαίσιο της οποίας τον είδαμε το 2007 στην Αθήνα. Αλλά η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει και θα τον οδηγούσε όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο γρήγορα, και εξαιτίας μιας σειράς απογοητεύσεων, στην καταστροφή.
Ένας άγνωστος φύλακας-άγγελος θα τον κρατούσε το 2013 στη ζωή, όταν η πόρτα του Range Rover άνοιξε ξαφνικά σε μια στροφή και εκείνος βρέθηκε αιμόφυρτος στον δρόμο, αναγκάζοντας τους περισσότερους να μιλήσουν σχεδόν για αυτοκτονία (έτσι δείχνει να το ερμηνεύει και ο Γκάβιν).
Τρία χρόνια αργότερα, ωστόσο, την ώρα που όλα τα μαγαζιά έπαιζαν το πιο διάσημο άσμα των Χριστουγέννων, θα τον έβρισκε νεκρό από ανακοπή ο τότε σύντροφός του. Είναι πραγματική ειρωνεία το ότι αυτή η σέξι φωνή, που μοιάζει σχεδόν ανάρμοστη για νεανικά τραγούδια, ακούγεται ακόμα παντού, αναγκάζοντάς μας να θυμόμαστε πάντα το αστέρι που δεν άντεξε τη λάμψη και το φως που έριχνε στις ζωές των άλλων.
Ίσως ο ίδιος να μην άντεχε η χρυσόσκονη της φήμης του να λερώνει τα μαύρα δερμάτινα που μόνο αυτός ανέδειξε στυλιστικά ως την αποθέωση μιας ελευθερίας την οποία δεν κατέκτησε ποτέ. Έμειναν, όμως, οι επιτυχίες, τις οποίες θα τραγουδούν ως ύμνο κάποια άλλα καταπιεσμένα, σαν τον ίδιο, αγόρια που αγαπάνε άλλα αγόρια ‒ και αυτό ίσως να είναι το σημαντικότερο από όλα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO.
