Οι Πενθεσίλειες της Κατρίν Ντιβερρές στο Φεστιβάλ Αθηνών

Οι Πενθεσίλειες της Κατρίν Ντιβερρές στο Φεστιβάλ Αθηνών Facebook Twitter
Εννέα ερμηνευτές, 5 γυναίκες και 4 άνδρες, θα χορέψουν στον Χώρο Δ της Πειραιώς 260, πάνω στην πρωτότυπη μουσική των Jean-Luc Guionnet και Seijiro Murayama...
0


Tην Πενθεσίλεια ο Kλάιστ (1777-1811) την έγραψε το 1808, αλλά όσο ζούσε, και για πολλές δεκαετίες στη συνέχεια, δεν ανέβηκε σε θεατρική σκηνή. O Γκαίτε, η μεγαλύτερη πνευματική προσωπικότητα της Γερμανίας της εποχής και διευθυντής του Θεάτρου της Aυλής της Bαϊμάρης, στον οποίο ο Kλάιστ έστειλε το έργο, βρήκε πως ήταν «νοσηρό» και απεφάνθη ότι δεν μπορούσε να ανεβεί στο θέατρο. Μπορεί να καταλάβει κανείς τη μετά τρόμου απόρριψή του.


Γιατί ο Kλάιστ, αντλώντας το θέμα του από την αρχαία ελληνική μυθολογία, προχωρεί σε μια εντελώς δική του εκδοχή, σαφώς ρομαντικών προδιαγραφών, η οποία έχει μια πραγματικά αποτρόπαιη κατάληξη. H Πενθεσίλεια, βασίλισσα των Aμαζόνων, συναντιέται με τον απόλυτο πολεμιστή Aχιλλέα έξω από τα τείχη της Tροίας και τον ερωτεύεται μέχρι θανάτου. Από την πλευρά του, ο Aχιλλέας αναγνωρίζει σ' αυτή την ιδανική γυναίκα που θα μπορούσε να γίνει βασίλισσά του στη Φθία. Aλλά, σύμφωνα με τον κώδικα των Aμαζόνων, η Πενθεσίλεια μπορούσε να συναντηθεί ερωτικά μαζί του μόνον εφόσον η ίδια επικρατούσε στη μεταξύ τους μονομαχία. O πόθος της μάχης ταυτίζεται με τη σεξουαλική επιθυμία και η επιθυμία της κατοχής με την επιθυμία της καταστροφής. Eν τέλει δεν σκοτώνει ο Aχιλλέας την Πενθεσίλεια, αλλά η Πενθεσίλεια τον Aχιλλέα, και μάλιστα, μανιασμένη από τον απεγνωσμένο έρωτά της, τον κατασπαράζει μαζί με τα σκυλιά της!

Στο έργο οι άντρες είναι οι σκιές των γυναικών, ασυνείδητες ή συνειδητές, φαντάσματα, φαντασιώσεις. Αποτελούν ενσάρκωση του πατέρα, του γιου, του αδελφού, μια προβολή πάνω στο αρσενικό κομμάτι των ίδιων των γυναικών – είναι άντρες-κούκλες, αντικείμενα παιχνιδιού, πόθου ή φόβου...


Η Κατρίν Ντιβερρές, παιδί της σχολής Μudra του Μορίς Μπεζάρ, με έντονες επιρροές από τον κώδικα του Μπούτο (μια που μαθήτευσε δίπλα στον γκουρού του Μπούτο, Καζούο Όνο), μετράει ήδη τρεις δεκαετίες στη γαλλική σκηνή χορού. Η τελευταία δουλειά της, το έργο Πενθεσίλειες (2013), βασίζεται χαλαρά στο έργο του Κλάιστ. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού το δικό της μέσο είναι το σώμα και η κίνησή του. Εδώ την απασχολούν οι έννοιες της ταυτότητας, του φύλου, οι αναπαραστάσεις του θηλυκού και του αρσενικού, τα πρότυπα που διαμορφώνουν την προσωπικότητα και καθορίζουν την ψυχολογία και τη συμπεριφορά μας. «Στο έργο οι άντρες είναι οι σκιές των γυναικών, ασυνείδητες ή συνειδητές, φαντάσματα, φαντασιώσεις. Αποτελούν ενσάρκωση του πατέρα, του γιου, του αδελφού, μια προβολή πάνω στο αρσενικό κομμάτι των ίδιων των γυναικών – είναι άντρες-κούκλες, αντικείμενα παιχνιδιού, πόθου ή φόβου» σημειώνει η χορογράφος.


Εννέα ερμηνευτές, 5 γυναίκες και 4 άνδρες, θα χορέψουν στον Χώρο Δ της Πειραιώς 260, πάνω στην πρωτότυπη μουσική των Jean-Luc Guionnet και Seijiro Murayama. «Το πρώτο μέρος της παράστασης, χορογραφημένο με ακρίβεια, με μια στυλιζαρισμένη και θαρραλέα γραφή, πιο ελεύθερο και από μια χαίτη στον άνεμο, με βήματα που μοιάζουν με πλαγιοδιποδισμό, αγώνες με τεντωμένα τόξα, λικνίσματα και όπλα που χτυπούν στον στόχο. Το δεύτερο μέρος, επικεντρωμένο στη μεταμόρφωση των σωμάτων και στο παιχνίδι, αρνείται το διακύβευμα του σήμερα μέσα από πολλαπλές παραλλαγές, χωρίς να στερείται χιούμορ ή τραγικότητας. Παρελθόν, παρόν και μέλλον αναδημιουργούνται μέσα από τη διαφάνεια του σώματος, του φαντασιακού αλλά και των αναπαραστάσεών του» σχολιάζει για την παράσταση η κριτικός χορού Irène Filiberti.

Κατρίν Ντιβερρές
«Πενθεσίλειες...»
13 & 14 Ιουνίου
Ώρα: 21.00


Πειραιώς 260
(Στάση ΗΣΑΠ Καλλιθέα)
Xώρος Δ

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ελένη Ερήμου: «Οι άνθρωποι δεν ντρέπονται για τίποτα πια»

Θέατρο / Ελένη Ερήμου: «Οι άνθρωποι δεν ντρέπονται για τίποτα πια»

Παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις ομορφότερες γυναίκες που πέρασαν από το ελληνικό θέατρο και το σινεμά. Από νωρίς επέλεξε να ζει και έξω από το θεατρικό συνάφι. «Δεν μπορώ να ξυπνάω κάθε πρωί και να αναρωτιέμαι τι θα παίξω ή που θα παίξω» δηλώνει ενώ θεωρεί τη μοναχικότητα πηγή δημιουργικότητας. Η Ελένη Ερήμου αφηγείται τη ζωή της στη LifO.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αλεξάνδρα Λαδικού: «Δεν νοσταλγώ τίποτα. Πέρασα και ωραία και καλά»

Οι Αθηναίοι / Αλεξάνδρα Λαδικού: «Δεν νοσταλγώ τίποτα. Πέρασα και ωραία και καλά»

Ξεκίνησε από τα καλλιστεία, για μία ψήφο δεν στέφθηκε Μις Κόσμος, έπαιξε δίπλα στον Κουν, υπήρξε μούσα του Τάκη Κανελλόπουλου, αλλά κυρίως του Ανδρέα Βουτσινά. Στα 92 της ακόμα οδηγεί και παρακολουθεί θέατρο, ελπίζοντας πάντα να βρει καλά στοιχεία, ακόμα και σε κακές παραστάσεις.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μπομπ Γουίλσον

Απώλειες / Μπομπ Γουίλσον (1941-2025): Το προκλητικό του σύμπαν ήταν ένα και μοναδικό

Μεγάλωσε σε μια κοινότητα όπου το θέατρο θεωρούνταν ανήθικο. Κι όμως, με το ριζοσπαστικό του έργο σφράγισε τη σύγχρονη τέχνη του 20ού αιώνα, σε παγκόσμιο επίπεδο. Υποκλίθηκε πολλές φορές στο αθηναϊκό κοινό – και εκείνο, κάθε φορά, του ανταπέδιδε την τιμή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
H ανάληψη του Οιδίποδα αναβάλλεται επ’ αόριστον

Θέατρο / H ανάληψη του Οιδίποδα αναβάλλεται επ’ αόριστον

Ο «Οιδίποδας» του Γιάννη Χουβαρδά συνενώνει τον «Τύραννο» και τον «Επί Κολωνώ» σε μια παράσταση, παίρνοντας τη μορφή μιας πυρετώδους ανασκαφής στο πεδίο του ασυνείδητου - Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Ζιλιέτ Μπινός: Η Ιουλιέτα των Πνευμάτων στην Επίδαυρο

Θέατρο / Ζιλιέτ Μπινός: Η Ιουλιέτα των Πνευμάτων στην Επίδαυρο

Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός προσπαθεί να παραμείνει συγκεντρωμένη μέχρι την κάθοδό της στο αργολικό θέατρο. Παρ’ όλα αυτά, βρήκε τον χρόνο να μας μιλήσει για τους γυναικείους ρόλους που τη συνδέουν με την Ελλάδα και για τη σημασία της σιωπής.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Όλα όσα ζήσαμε στο 79ο Φεστιβάλ της Αβινιόν: από το «La Distance» του Ροντρίγκες έως τη μεγάλη επιτυχία του Μπανούσι

Θέατρο / Όλα όσα ζήσαμε στο 79ο Φεστιβάλ της Αβινιόν

Οι θερμές κριτικές της «Liberation» και της «Le Monde» για το «ΜΑΜΙ» του Μπανούσι σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση είναι απλώς μια λεπτομέρεια μέσα στις απανωτές εκπλήξεις που έκρυβε το πιο γνωστό θεατρικό φεστιβάλ στον κόσμο.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Κωνσταντίνος Ζωγράφος: Ο «Ορέστης» του Τερζόπουλου

Θέατρο / Κωνσταντίνος Ζωγράφος: «Ο Τερζόπουλος σου βγάζει τον καλύτερό σου εαυτό»

Ο νεαρός ηθοποιός που πέρυσι ενσάρκωσε τον Πυλάδη επιστρέφει φέτος ως Ορέστης. Με μια ήδη πλούσια διαδρομή στο θέατρο δίπλα σε σημαντικούς δημιουργούς, ετοιμάζει ένα νέο έργο εμπνευσμένο από το Νεκρομαντείο του Αχέροντα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα»: Αξίζει η παράσταση για τον «μάγκα» του ελληνικού πενταγράμμου;

The Review / «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα»: Αξίζει η παράσταση για τον «μάγκα» του ελληνικού πενταγράμμου;

Με αφορμή την παράσταση γι’ αυτόν τον αυθεντικό δημιουργό που τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 μεσουρανούσε, ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου σχολιάζουν τον αντίκτυπό του στο κοινό σήμερα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Οιδίπους Τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή: Η άνοδος, πτώση και η αποθέωση

Αρχαίο Δράμα Explained / «Οιδίπους Τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή: Η άνοδος, η πτώση και η αποθέωση

Τι μας μαθαίνει η ιστορία του Οιδίποδα, ενός ανθρώπου που έχει τα πάντα και τα χάνει εν ριπή οφθαλμού; Η κριτικός θεάτρου Λουίζα Αρκουμανέα επιχειρεί μια θεωρητική ανάλυση του έργου του Σοφοκλή.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Στη ζωή έσπαγε τα ταμπού, στο θέατρο τα ταμεία

Θέατρο / Αλίκη Βουγιουκλάκη: Πώς έσπαγε τα ταμεία στο θέατρο επί 35 χρόνια

Για δεκαετίες έχτισε, με το αλάνθαστο επιχειρηματικό της ένστικτο, μια σχέση με το θεατρικό κοινό που ακολουθούσε υπνωτισμένο τον μύθο της εθνικής σταρ. Η πορεία της ως θιασάρχισσας μέσα από παραστάσεις-σταθμούς και τις μαρτυρίες συνεργατών της.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Νίκος Καραθάνος: «Εμείς είμαστε οι χώρες, τα κείμενα, οι πόλεις, εμείς είμαστε οι μύθοι»

Θέατρο / Νίκος Καραθάνος: «Εμείς είμαστε οι χώρες, τα κείμενα, οι πόλεις, εμείς είμαστε οι μύθοι»

Στον πολυαναμενόμενο «Οιδίποδα» του Γιάννη Χουβαρδά, ο Νίκος Καραθάνος επιστρέφει, 23 χρόνια μετά, στον ομώνυμο ρόλο, ακολουθώντας την ιστορία από το τέλος προς την αρχή και φωτίζοντας το ανθρώπινο βάθος μιας τραγωδίας πιο οικείας απ’ όσο νομίζουμε.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ένα δώρο που άργησε να φτάσει

Θέατρο / «Κοιτάξτε πώς φέρονταν οι αρχαίοι στους ξένους! Έτσι πρέπει να κάνουμε κι εμείς»

Ένα δώρο που έφτασε καθυστερημένα, μόλις είκοσι λεπτά πριν το τέλος της παράστασης - Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για το «ζ-η-θ, ο Ξένος» σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Η Κασσάνδρα της Έβελυν Ασουάντ σημάδεψε το φετινό καλοκαίρι

Θέατρο / Η Κασσάνδρα της Έβελυν Ασουάντ σημάδεψε την «Ορέστεια»

Η «Ορέστεια» του Θεόδωρου Τερζόπουλου συζητήθηκε όσο λίγες παραστάσεις: ενθουσίασε, προκάλεσε ποικίλα σχόλια και ανέδειξε ερμηνείες υψηλής έντασης και ακρίβειας. Ξεχώρισε εκείνη της Έβελυν Ασουάντ, η οποία, ως Κασσάνδρα, ερμήνευσε ένα αραβικό μοιρολόι που έκανε πολλούς να αναζητήσουν το όνομά της. Το φετινό καλοκαίρι, η παράσταση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, στους Δελφούς και στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων.
M. HULOT
Η Λίνα Νικολακοπούλου υπογράφει και σκηνοθετεί τη μουσικοθεατρική παράσταση «Χορικά Ύδατα»

Θέατρο / «Χορικά Ύδατα»: Ο έμμετρος κόσμος της Λίνας Νικολακοπούλου επιστρέφει στη σκηνή

Τραγούδια που αποσπάστηκαν από το θεατρικό τους περιβάλλον επιστρέφουν στην πηγή τους, σε μια σκηνική τελετουργία γεμάτη εκπλήξεις που φωτίζει την τεράστια καλλιτεχνική παρακαταθήκη της στιχουργού.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Το ημέρωμα της στρίγγλας»: Ήταν ο Σαίξπηρ μισογύνης;

The Review / «Το ημέρωμα της στρίγγλας»: Ήταν ο Σαίξπηρ μισογύνης;

Γιατί εξακολουθεί να κερδίζει το σύγχρονο κοινό η διάσημη κωμωδία του Άγγλου βάρδου κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητούν με αφορμή την παράσταση που σκηνοθετεί η Εύα Βλασσοπούλου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ