Ο Will Brooker ένας 45χρονος καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Kingston σκοπεύει να ζήσει συμπυκνωμένη σε ένα χρόνο τις πέντε δεκαετίες καριέρας του David Bowie, γράφοντας στο τέλος μια μελέτη με τίτλο «For ever Stardust». Για να  το πετύχει αυτό λέει ότι θα ταξιδέψει , θα διαβάσει τα βιβλία και θα ακούσει την μουσική που άκουγε ο Bowie, θα περάσει όλες τις φάσεις της καριέρας του, κάνοντας ακόμα και δίαιτα και φυσικά θα ντύνεται όπως αυτός, κάτι που φαίνεται να τον απασχολεί και με το παραπάνω . Η ρηχότητα της έρευνας όπως θέλει να την αποκαλεί γίνεται αντιληπτή όχι μόνο από τον λογαριασμό του στο twitter όπου ανεβάζει συνεχώς φωτογραφίες που παραπέμπουν στις ενδυματολογικές φάσεις που περνούσε το ποπ είδωλο, αλλά και από τα λόγια του στις συνεντεύξεις. «Εάν διαβάζεις παράξενα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και βιβλία σχετικά με την μαγεία θα μπορέσεις να μπεις μέσα στο κεφάλι του Bowie. Ένα μέρος παράξενο και επικίνδυνο . Ένα  μέρος στο οποίο δεν θα ήθελες να ζεις» λέει σε μια συνέντευξη του. 

 

Το ίντερνετ εκτός από ταχύτητα είναι ένας απέραντος ωκεανός γνώσης. Άρα ότι θες να βρεις για να το μελετήσεις το βρίσκεις. Το ότι απλά αντιγράφεις επιφανειακά τον καλύτερο δεν σου φταίει το ίντερνετ αλλά κάτι άλλο: Η τεμπελιά.

 

Ο τρόπος με τον οποίο ενεργεί ο Brooker (τον επόμενο μήνα ετοιμάζεται να περάσει την «φάση Βερολίνο» του Bowie) είναι επίκαιρος. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν οι περισσότεροι καινούριοι καλλιτέχνες μέσα στην ποπ κουλτούρα της εποχής μας. Θέλουν να αφομοιώσουν τους παλιούς και ταλαντούχους χωρίς να τους μελετήσουν. Συνήθως αντιγράφουν μια εικόνα, πολλοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να «κλέψουν» από την μουσική τους τα καλύτερα στοιχεία και να τα ενσωματώσουν φρεσκαρισμένα με σύγχρονο αέρα στην δική τους. Τους αρκεί μια εικόνα που παραπέμπει στα παλιά. « Έχετε κάτι σε Alladine Sane;» μοιάζουν να λένε σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την εικόνα τους. Και γεμίζει ο τόπος κεραυνούς γύρω από τα μάτια. Και τους αρκεί να είναι αυτοί που «με το στυλ τους θυμίζουν Bowie». Τους αρκεί να γράφουν το όνομα τους δίπλα σε αυτό του Bowie. Και μετά ξεχνιούνται. Και έρχονται οι επόμενοι. Και πάλι τα ίδια. Και το επιχείρημα για να σε αποστομώσουν μοιάζει δυνατό: Το ίντερνετ είναι υπεύθυνο. Η ταχύτητα της εποχής. Και είναι ένα δυνατό επιχείρημα. Τώρα γυρίστε το νόμισμα ανάποδα. Το ίντερνετ εκτός από ταχύτητα είναι ένας απέραντος ωκεανός γνώσης. Άρα ότι θες να βρεις για να το μελετήσεις το βρίσκεις. Το ότι απλά αντιγράφεις επιφανειακά τον καλύτερο δεν σου φταίει το ίντερνετ αλλά κάτι άλλο: Η τεμπελιά.

 

 

Το άρθρο αυτό του ΝΜΕ αναλύει την κάθε ιστορία που κρύβεται πίσω από τις εικονογραφήσεις των δίσκων του David Bowie. Οι ιστορίες δείχνουν εκτός από την ιδιοφυΐα του και την μεγάλη γκάμα των αναφορών του. Πίσω από το «The man who sold the world» του 1970 όπου ο καλλιτέχνης φοράει ένα φόρεμα του Βρετανού σχεδιαστή Michael Fish, καθιερώνοντας το ανδρόγυνο στυλ υπάρχει μια αναφορά στις δουλειές του ζωγράφου Dante Gabriel Rossetti. Το Hunky Dory που το ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από ένα λεύκωμα της Μάρλεν Ντίτριχ που ο καλλιτέχνης είχε μαζί του κατά την διάρκεια της φωτογράφησης. Στο «The Rise And Fall Of Ziggy Stardust and The Spiders From Mars» η ατμόσφαιρα του εξώφυλλου είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο του William Burroughs WildBoys.


Στο 'Pin-Ups' του 1973 όπου εμφανίζεται αγκαλιά με το μοντέλο Twiggy ήταν μια φωτογράφηση για το εξώφυλλο της Vogue αλλά ο Bowie αποφάσισε να την βάλει στο εξώφυλλο του δίσκου. Το 'Station To Station' (1976) είναι εμπνευσμένο από τον χορογράφο Lindsay Kemp και το φίλμ «The Man Who Fell to Earth» όπου ο Bowie πρωταγωνιστούσε. Η έμπνευση από το καλλιτεχνικό δίδυμο Gilbert and George για το Tonight του 1984  δεν θα έχει καμία σχέση με αυτή του  Tin Machine II' (1991) με τα αγάλματα αρχαιοελληνικών κούρων. Και άλλες τόσες ετερόκλητες αναφορές θα ακολουθήσουν στα εξώφυλλα του για να καταλήξουμε στο «The Next Day» του 2013 όπου η επιγραφή «The Next Day» με λευκό φόντο «σκοτώνει» το εξώφυλλο του Heroes που τον καθιέρωσε. Εκεί που άλλοι αναπαράγουν τον παλιό καλό τους εαυτό(και ο Bowie δεν έχει μόνο έναν καλό εαυτό) ως μέσο χρηματοδότησης για τα γεράματα, ο Bowie έχει την πρόθεση να τον σκοτώσει για να γεννήσει έναν καινούριο.

 

Και όλα αυτά μόνο στην εικόνα χωρίς να μπούμε καν στην μουσική του. Ένας τομέας που νομίζουν ότι είναι εύκολο όχι μόνο να αντιγράψουν αλλά και να κατανοήσουν. Ζώντας σαν καρικατούρες του Bowie ή βγάζοντας λεφτά σαν καρικατούρες πατώντας πάνω σε έναν από τους πολλούς εαυτούς του. Χρειάζεται να κάνουν κάτι δυσκολότερο όμως για να τον ψυλλιαστούν τι έκανε: Να μεγαλώσουν το εύρος τον αναφορών τους. Αλλά για αυτό πρέπει να κοπιάσουν. Πράγμα δύσκολο άμα περιμένεις να γίνουν όλα μαγικά και γρήγορα. Σαν να παίρνεις ένα χάπι.