Τρεις νέοι ελληνικοί δίσκοι με αληθινά τραγούδια

ΤΡΕΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΙ της εποχής μας –ο καθένας με το παρελθόν του–, τρία διαφορετικά άλμπουμ, που τα ενώνει όμως το ίδιο πάθος κι η αλήθεια, σε μουσικές, λόγια κι ερμηνείες.

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΧΕΙΛΑΣ: Στην καρδιά του Κουρτς

[Καθρέφτης Ήχων Αληθινών, 2026]

Τον τραγουδοποιό Περικλή Χειλά τον θυμάμαι από τα 2000s, όταν είχα γράψει για τα άλμπουμ του «Αταίριαστος» (2001) και «Ερωτιδέας» (2008). Δεν μπορώ να ανακαλέσω, τώρα, λεπτομέρειες, αλλά είναι σίγουρο πως οι δίσκοι του μου άρεσαν ιδιαιτέρως και, οπωσδήποτε, θα είχα γράψει καλά λόγια για ’κείνους. Δέκα οκτώ χρόνια μετά από τον δεύτερο δίσκο του ο Χειλάς επανέρχεται στο προσκήνιο με την πιο νέα δουλειά του, που αποκαλείται «Στην Καρδιά του Κουρτς».

Το άλμπουμ αυτό έχει κάποια προσόντα. Πέρα από την τραγουδοποιία του Χειλά, για την οποία θα γράψω λίγα λόγια στη συνέχεια, διαθέτει την ενορχήστρωση και την επιμέλεια παραγωγής του Τάκη Φαραζή, ενός μουσικού της τζαζ και όχι μόνο, με ξεκάθαρης (δηλαδή υψηλής) αισθητικής έργο. Έπειτα διαθέτει το ωραίο, σε μορφή CD-book, lay-out του Καθρέφτη, της εταιρείας του Μωυσή Ασέρ. Γενικώς πρόκειται για μία ωραία έκδοση, περιέχουσα στίχους και λοιπές πληροφορίες, που αναδεικνύει με τον τρόπο της και το ηχητικό περιεχόμενο.

Το «Στην Καρδιά του Κουρτς» είναι ένα άλμπουμ σύγχρονου, ποιητικού, «έντεχνου» ελληνικού τραγουδιού, προσεγμένο σε κάθε διάσταση και σε κάθε λεπτομέρειά του.

Τα τραγούδια του Χειλά δεν μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Τα πρώτα πέντε, ας πούμε, που, για τη δική μου γνώμη, είναι τα ωραιότερα του δίσκου, διαθέτουν και πολύ ωραίες μελωδίες, και αξιόλογους στίχους (κάτι που διαχέεται σε όλο το άλμπουμ), και βασικά άψογες ενορχηστρώσεις και παιξίματα από μια πλειάδα μουσικών της δικής μας τζαζ σκηνής, δίχως τα τραγούδια να είναι τζαζ – θα τα χαρακτήριζα περισσότερο «έντεχνα» και έντεχνα-ροκ. Σ’ αυτά τα tracks συμμετέχουν πέραν του Φαραζή, οι Σάββας Χριστοδούλου, Μιχάλης Καταχανάς, Στέφανος Δημητρίου, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, David Lynch κ.ά.

Τραγούδια σαν τα «Η νύχτα για τους ανθρώπους», «Μετεωρισμός» και «Παράξενο μπαλέτο» είναι από τα ωραιότερα ελληνικά, που έχω ακούσει το τελευταίο διάστημα και είναι αυτά που δείχνουν, στον ακέραιο βαθμό, τις τραγουδοποιητικές δυνατότητες του Χειλά – που, σημειωτέον, αποδίδει ο ίδιος τα τραγούδια του, φέρνοντας στη μνήμη μου, ελαφρώς, άλλοτε κάτι από τους Μίκη Θεοδωράκη-Πέτρο Πανδή και άλλοτε κάτι από Μάνο Λοΐζο. Σε κάθε περίπτωση καλώς τα αποδίδει ο ίδιος, και καλώς δεν απευθύνθηκε σε κάποιον επαγγελματία ερμηνευτή.

Τώρα, από το έκτο track και μέχρι το δώδεκα τα πράγματα αλλάζουν. Τα τραγούδια και ενορχηστρώνονται διαφορετικά, με τα έγχορδα να κυριαρχούν, ενώ και οι μελωδίες τους γίνονται πιο σύνθετες. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι ωραία τραγούδια, απλώς είναι πιο απαιτητικά, πιο παράξενα και πιο ατμοσφαιρικά, με τελείως διαφορετικό hook από εκείνο των πρώτων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ίσως γιατί γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους, αποτυπώνοντας διαφορετικές δημιουργικές φάσεις του τραγουδοποιού. Και απ’ αυτό το μέρος όμως, στο οποίο ακούγονται και δύο ή μάλλον τρεις γυναικείες φωνές (Μαρία Αλαμανή-Ναθαναηλίδου, Αθηνά Ρούτση, Κατερίνα Νιτσοπούλου), μπορείς να διακρίνεις τις ποιότητες του Περικλή Χειλά, στη «Θάλασσα» ας πούμε ή και στο έσχατο «Χώρες του νότου».

Το «Στην Καρδιά του Κουρτς» είναι ένα άλμπουμ σύγχρονου, ποιητικού, «έντεχνου» ελληνικού τραγουδιού, προσεγμένο σε κάθε διάσταση και σε κάθε λεπτομέρειά του.

Περικλής Χειλάς, Η νύχτα για τους ανθρώπους
Επαφή εδώ

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Χ. ΒΑΓΕΝΑΣ: ζΕΟΝ

[Ιδιωτική Έκδοση / B-otherSide Records, 2026]

Facebook Twitter

Ο Ευάγγελος Χ. Βαγενάς είναι γνωστός κυρίως μέσω του συγκροτήματος Χερουβείμ και ακόμη από ένα CD, που είχε κάνει το 2019 με το σχήμα Εκτελεστικό Απόσπασμα. Λέω «κυρίως», γιατί ο Βαγενάς έχει τυπώσει και ποιήματα συν τοις άλλοις, ενώ και το πιο πρόσφατο άλμπουμ του πακετάρεται σε σχήμα λεπτού βιβλίου – ένα 8σέλιδο, που περιλαμβάνει στίχους και πληροφορίες (μαζί με το CD φυσικά). Τα tracks που είναι καταγραμμένα εδώ είναι δεκατρία (έντεκα τραγούδια και δύο ορχηστρικά στην αρχή και το τέλος) και είναι όλα συντεθειμένα από τον Βαγενά, ο οποίος έχει γράψει και τα λόγια φυσικά.

Ακόμη, στον δίσκο, ο Βαγενάς τραγουδά, παίζει πλήκτρα, σύνθια, κιθάρες, θερεμίνη, χειρίζεται kaoss pad και κάνει bass programming, ενώ δίπλα του βρίσκονται ο Λεωνίδας Πετρόπουλος σε μπάσο, πλήκτρα, κιθάρες, drums programming, θερεμίνη, εφφέ, φωνή, ο Ηλίας Ράπτης κιθάρες (μέλος κι αυτός των Χερουβείμ και άλλων σχημάτων), ο αείμνηστος Δημήτρης Δημητράκας και άλλοι διάφοροι μουσικοί (σε επιμέρους tracks).

Να πω από την αρχή πως ο δίσκος είναι αρκετά καλός, εμφανίζοντας μιαν ενότητα που είναι αξιοσημείωτη. Ροκ είναι αυτό που ακούγεται εδώ προφανώς, indie rock των 90s χοντρικά, ασχέτως αν οι αναφορές κοιτάνε και πιο πίσω, με το όλον άκουσμα να παραπέμπει, κατά τόπους, σε Τρύπες, Λευκή Συμφωνία, Ξύλινα Σπαθιά, Διάφανα Κρίνα κ.λπ. – και εννοώ με αυτό πως υπάρχει ένα τέτοιο κλίμα στο «ζΕΟΝ», δίχως τούτο να σημαίνει πως το άλμπουμ ακούγεται σε μόνιμη συνάρτηση με τα προαναφερόμενα ονόματα (γι’ αυτό γράφω «κατά τόπους»).

Σε κάθε περίπτωση έχει τη δική του λογική και τη δική του ανάπτυξη το «ζΕΟΝ». Μάλιστα, στέκεται πολύ ψηλά για τα σημερινά δεδομένα αυτού του τύπου του ροκ, και κομμάτια σαν τα «Εραστές στην Αθήνα», «Ο βασιλιάς της οικουμένης», «Ένα μπουκέτο λουλούδια» (φωνή Θέλμα Καραγιάννη), «Αποστροφή», «Δωμάτιο 1204», μα και ορισμένα ακόμη τα θεωρώ πολύ καλά σαν τραγούδια – κάτι που δείχνει και το ταλέντο του Βαγενά, αλλά και τη σοβαρή δουλειά, που έχει γίνει, εδώ, σε κάθε επίπεδο.

Ευάγγελος Χ. Βαγενάς & το εκτελεστικό απόσπασμα - «Εραστές στην Αθήνα» 

Επαφή εδώ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Το Καζάνι

[Μετρονόμος, 2025]

Facebook Twitter

«Το Καζάνι», το νέο CD-book του Δημήτρη Μητσοτάκη (από Ενδελέχεια κ.λπ.) αποτελεί μια συνέχεια τού «Αθιβολή» [Mετρονόμος, 2023]. Εκεί είχαν συγκεντρωθεί τραγούδια, που είχαν πρωτοεκδοθεί σε ψηφιακή μορφή το 2021-22, ενώ τώρα, στο «Καζάνι», μαζεύονται κομμάτια από τον Σεπτέμβρη του ’23 έως τον Σεπτέμβρη του ’25, που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στο κανάλι του Μητσοτάκη στο YouTube και στο Spotify. Λέμε για δεκαπέντε τραγούδια συνολικά, σε μουσική και στίχους δικά του, πολλά από τα οποία τα λέει ο ίδιος, αν και υπάρχουν και διάφοροι guests, εδώ, όπως οι Φοίβος Δεληβοριάς, Σπύρος Γραμμένος, Δημήτρης Μυστακίδης, Alice Wanderland, Μάρθα Φριντζήλα, Αυγερινή Γάτση, «Χαονία», Ιόμη και Χάρις Αλεξίου.

Ο Μητσοτάκης δεν είναι τυχαίος τραγουδοποιός, και τούτο γιατί τα κάνει όλα καλά, γράφοντας ωραίους στίχους, πολιτικοκοινωνικούς, από τους οποίους δεν απουσιάζουν η καυστικότητα και το χιούμορ, με τις μουσικές του να είναι επίσης πολύ καλές – κάτι που σημαίνει πως τα τραγούδια έχουν όλα τα φόντα, ώστε να συναντηθούν με την επιτυχία.

«Το Καζάνι», αν αναλογιστούμε εποχές, συγκυρίες, όπως και τη θέση της δισκογραφίας στην τωρινή πραγματικότητα, είναι ένα άλμπουμ, που ασυζητητί ξεχωρίζει μέσα στο ευρύτερο σύνολο των φυσικών μορφών. Έχει μια ενότητα, μια ροή, και βεβαίως μια τόλμη κι ένα πάθος, προκειμένου να ειπωθούν όλα εκείνα που πρέπει να ειπωθούν χωρίς μισόλογα, αλλά μ’ έναν, πάντα, καλλιτεχνικό και ψαγμένο τρόπο. Και το «ψαγμένο» δεν πάει μόνο στα λόγια (από τα πιο μεστά που μπορείς να συναντήσεις στη γύρα), αλλά και στις συνθέσεις-ενοργανώσεις, που έχουν τον τρόπο να δανείζονται στοιχεία από το ροκ, την έντεχνη μπαλάντα, το χιπ χοπ, το ρεμπέτικο, το λαϊκό και το δημοτικό μ’ έναν τρόπο που εκπλήσσει.

Τα ρεμπετόμορφα ροκ, με το ραπάρισμα στα λόγια («Το σπίτι της γωνίας», «Η ιστορία του Μάνου», «Δεν έχω οξυγόνο», «Από κάτω απ’ τις ντομάτες», «Θηρίο σαν την ξενιτειά») είναι οι μεγάλες προσφορές αυτού του CD-book, με το βαρύ και διαρκές κοινωνικό φορτίο – και με τα δημοτικοφανή και λαϊκότροπα κομμάτια του («Το καζάνι», «Η ψήφος του γαϊδάρου», «Το τραγούδι της Μπουμπούς», «Το “ψάρι”») να πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο ένα υλικό, που στέκεται περήφανο, και βασικά πολύ επάνω από τα στάνταρντ του είδους. Μπράβο στον Δημήτρη Μητσοτάκη.

Δημήτρης Μητσοτάκης - «Το σπίτι της γωνίας» ft Δημήτρης Μυστακίδης
Επαφή εδώ