«Και εγώ θα είμαι εδώ, μέσα στο ψυγείο σου, να βγω από εδώ, να μπουκάρω στο σπίτι σου και να σου πω, ήρθα βρε! Και να σας πω και κάτι; Και σκασίλα μου για τους κανονισμούς σας! Εγώ θα βγάλω και δεύτερη γραμμή σήμερα. Α, παρατήστε με! Τι νονά είμαι;!». Τάδε έφη Ελένη Μενεγάκη, 7 Απριλίου 2016.
Μια πολύ χυδαία άποψη, ειδικά για τον έλληνα καταναλωτή, λέει πως θα απλώσει το χέρι να πάρει οτιδήποτε – ακόμη και το πιο άχρηστο πράγμα – αρκεί να του προσφέρεται δωρεάν. Ας πούμε, ότι γι’ αυτή την άποψη φταίει ο κακός εαυτός που κάποτε βγάζουμε στις δωρεάν γευστικές δοκιμές στα supermarkerts και στα τσάμπα μπρελόκ, που μας χαρίζουν συχνά – πυκνά στα καταστήματα κινητής τηλεφωνίας (ειδικά, αν πρόκειται για μπρελόκ – memory stick 2GB)…
Και εννοείται ότι στον καιρό της κρίσης, όταν κάποιος σου χαρίζει μισό πολυκατάστημα δεν θα κάνεις τον δύσκολο. Και εννοείται ότι όλοι μας θέλουμε μία «νονά», όπως πολύ έξυπνα πλασάρεται η συγκεκριμένη παρουσιάστρια, αν τη λένε και Ελένη με όλες τις εταιρείες να κάνουν βαθιές υποκλίσεις στα πόδια της μπροστά, ασυζητητί. Εκείνο που δεν εννοείται – και τώρα ο λόγος δεν γίνεται αποκλειστικώς για την εκπομπή της κυρίας Μενεγάκη – τη στιγμή που μιλάμε για κλήρωση, είναι η φύση του δώρου. Τι δώρο είναι αυτό, που τελικά θα το πληρώσεις, είτε το κερδίσεις είτε όχι, στο κατάστημα κινητής που λέγαμε, με τους υπαλλήλους να απορούν για τους φουσκωμένους λογαριασμούς σου;
Επίσης, δεν εννοείται η δουλοπρέπεια. Εκείνο το «Κυρία Ελένη μου, κυρία Αννίτα μου, κυρία Τατιάνα μου, θα ήθελα κι εγώ να κερδίσω κάτι. Δεν έχω κερδίσει ποτέ!». Μια στάνταρ ατάκα, που με υπομονή ακούν (ας τους το αναγνωρίσουμε αυτό) παρουσιαστές και παρουσιάστριες. Ε, και; Και τι έγινε που κάποιος δεν έχει κερδίσει ποτέ; Μήπως τώρα κερδίζει, δηλαδή;
Αρκεί ένα σκρολάρισμα στα social media εκπομπών και καναλιών για να διαπιστωθεί ο τρόπος, με τον οποίο το τηλεοπτικό κοινό (;) ευχαριστεί ή παρακαλάει για ένα δώρο, αντιδρά, όταν δεν το κερδίζει, το κρίνει, το «τσαλακώνει», το στέλνει στα τσακίδια, όταν δεν φτάνει εγκαίρως στα χέρια του με την εταιρεία μεταφορικής, με την οποία η κάθε εκπομπή συνεργάζεται για αυτές τις δουλειές της.
Είναι τέτοιος ο τρόπος – παράξενος, δουλοπρεπής και αγενής μαζί, όταν δεν «κάθεται» η φάση, όπως την υπολογίζαμε – που είναι να απορείς ποιός έχει εκπαιδεύσει ποιον σε αυτή τη διαδικασία.
Είναι οι εκπομπές σε πλεονεκτική θέση, που δουλεύουν στο φουλ τις δυνατότητες προβολής των χορηγών τους ή ο τηλεθεατής – άπληστος, ανυπόμονος, απαιτητικός – που μπορεί να φέρει σε δύσκολη θέση όλους τους παρουσιαστές και τα εμπορικά τμήματα των καναλιών τους μαζί;
Ήμασταν πάντα έτσι ή απογίναμε, λόγω κρίσης και στέρησης, που φτάνουμε να αντιμετωπίζουμε ως «νονά» μια γυναίκα (και μαζί κάθε παρουσιαστή που συντηρεί μια εκπομπή και τις ανάλογες σχέσεις με χορηγούς και κοινό), που χρόνια τώρα πρεσβεύει την ελαφρά τηλεοπτική διασκέδαση, την ανώδυνη χαρά και το τηλεμάρκετινγκ; Σαν το κολόμβιο ερώτημα θα μείνει χωρίς απάντηση. Θα απαντούν οι σχέσεις εξάρτησης μας με την τηλεόραση και τα δώρα της και κερδισμένοι θα είναι πάντα όσοι βλέπουν το σπορ, επαγγελματικά. Αυτή η κατηγορία που μπορεί να κερδίσει και τη φουλ εξοπλισμένη κρεβατοκάμαρα και το αμάξι και τη δωροεπιταγή των χιλιάδων ευρώ και όλη την οικοσκευή μαζί με τη γκαρνταρόμπα, που από το πρωί έως το βράδυ «χαρίζονται» με το αζημίωτο στην ελληνική τηλεόραση.
σχόλια