Σε μια πόλη στη δυτική Ιρλανδία υπάρχει ένας πέτρινος τοίχος που κάποτε περιέβαλλε ένα μέρος που ονομάζεται "Το Σπίτι". Μεταξύ 1925 και 1961, χιλιάδες γυναίκες και τα "παράνομα" παιδιά τους πέρασαν το κατώφλι του για να βρουν τις μοναχές Bon Secours της πόλης Tuam.
Πολλές από τις γυναίκες, έφυγαν από το Σπίτι έχοντας προσφέρει κοινωφελή εργασία για να ξεπληρώσουν την εκτός γάμου εγκυμοσύνη τους και να επιστρέψουν στην κοινωνία σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Μερικά από τα παιδιά τους δεν ήταν τόσο τυχερά.
Πέντε δεκαετίες μετά και ενώ στο σημείο πλέον βρίσκονται σπίτια και μια παιδική χαρά, το τι συνέβη στα περίπου 800 από αυτά τα εγκαταλελειμμένα παιδιά έχει πλέον αποκαλυφθεί: Τα σώματα όσων πέθαιναν στοιβάχτηκαν σε μια τεράστια σηπτική δεξαμενή στο πίσω μέρος της κατασκευής και ξεχάστηκαν εκεί. Δεν υπάρχει κανένα μνημείο και δεν βρέθηκαν ποτέ φέρετρα. O μαζικός τάφος είναι ακόμη εκεί, καλυμμένος με ένα στρώμα κατεστραμμένου τσιμέντου που αποκαλύπτει μερικώς το περιεχόμενο του.
" Τα οστά είναι ακόμα εκεί και ανήκουν στα παιδιά που πέθαναν στο Σπίτι " αναφέρει η ντόπια ιστορικός Catherine Corless, η οποία αποκάλυψε την προέλευση του μαζικού τάφου μέσα από σειρά ακυκλοφόρητων εγγράφων και στοιχείων που πέρασαν στα χέρια της μετά από μεγάλη έρευνα. Τα αρχεία έχουν επισήμως καταγεγραμμένους 796 θανάτους, αλλά ακόμη είναι άγνωστος ο αριθμός που θα προκύψει όταν τελειώσουν οι έρευνες στο σημείο.
Οι ζοφερές διαπιστώσεις, οι οποίες πλέον διερευνώνται από την αστυνομία, ρίχνουν φως σε μια ιδιαίτερα σκοτεινή εποχή για τις ανύπαντρες έγκυες γυναίκες στην Ιρλανδία, όπου οι κοινωνικές προκαταλήψεις και τα θρησκευτικά ήθη τις στιγμάτιζαν. Χωρίς τα μέσα για να στηρίξουν τον εαυτό τους, οι γυναίκες συναθροίζονταν κατά εκατοντάδες στο Σπίτι. Μια τέτοια εγκυμοσύνη ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί στις γυναίκες τότε και μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική. Δεν είχε καμία σημασία αν είχε προέλθει ακόμη και από βιασμό.
Σύμφωνα με τα έγγραφα της Corless ο υποσιτισμός και η αμέλεια των γυναικών στο Σπίτι σκότωσε πολλά από τα παιδιά τα οποία πέθαναν από ιλαρά, σπασμούς, φυματίωση, γαστρεντερίτιδα και πνευμονία. Η παιδική θνησιμότητα στο σπίτι ήταν απίστευτα υψηλή.
" Αν κοιτάξετε τα αρχεία, πέθαιναν δύο μωρά την εβδομάδα, αλλά εξακολουθεί να είναι αδιανόητο το πώς τα σώματά τους κατέληγαν άταφα σε έναν βόθρο. " δήλωσε η Corless.
Μια 85χρονη γυναίκα που έζησε στο σπίτι στην Tuam έχει περιγράψει τις άθλιες συνθήκες στο σπίτι, όπου και εγκαταλείφθηκε το 1932
Η γυναίκα με το όνομα Mary τώρα ζει στο δυτικό τμήμα της Ιρλανδίας, αλλά πέρασε τέσσερα χρόνια στο σπίτι πριν βρεθεί σε ανάδοχη οικογένεια. Στις αποκαλύψεις που έκανε περιέγραψε την πλήρη εξαθλίωση των παιδιών. Το κρύο και ο υποσιτισμός ήταν η καθημερινότητα στις εγκαταστάσεις ενώ χαρακτηριστικά ανέφερε πως για κάθε 100 παιδιά υπήρχαν μόλις 4 μοναχές. Τα παιδιά έτρωγαν όλα μαζί σε ένα μεγάλο διάδρομο και το μενού ήταν συνήθως μια σούπα που μύριζε και είχε γεύση σάπιου. Πλένονταν σπανίως και μόνο με παγωμένο νερό και δεν άλλαζαν ρούχα για πολλές μέρες.
Η ιστορία του Σπιτιού δεν είναι άγνωστη στους ντόπιους, αλλά είναι η πρώτη φορά που παίρνει δημοσιότητα και που κάνει την εμφάνιση της στα πρωτοσέλιδα. Πολλές φορές στο παρελθόν κάτοικοι είχαν δει τη μακάβρια δεξαμενή και το περιεχόμενό της, αλλά κανείς δεν είχε δείξει ενδιαφέρον να ανασύρει την υπόθεση. Πρώτη φορά που έγινε γνωστή η ύπαρξη του μαζικού τάφου ήταν πριν από τρεις δεκαετίες. Τυχαία τότε δύο νεαρά παιδιά είχαν πέσει πάνω στην δεξαμενή και είχαν βρει το μακάβριο περιεχόμενό της. όταν το περιστατικό αναφέρθηκε ένας ιερέας είχε κληθεί στο σημείο και είχε διαβάσει μια προσευχή. Μετά την έρευνα της Catherine Corless και ένα πρωτοσέλιδο στην Daily Mail η κυβέρνηση φαίνεται πως θα διεξάγει έρευνα για την υπόθεση. Εδώ και μια εβδομάδα, με τις αποκαλύψεις και τα στοιχεία να έρχονται διαδοχικά στη δημοσιότητα πλέον είναι πάγιο αίτημα όλων να αποκαλυφθεί πλήρως η ιστορία των παιδιών, να απομακρυνθούν τα οστά τους από τη δεξαμενή και να γίνει ένα μνημείο.
