Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ σε ποιο ελληνικό κανάλι και πότε ακριβώς είχα δει να παίζονται επεισόδια από τις δύο πολυποίκιλα επιδραστικές για την σύγχρονη τηλεοπτική κωμωδία σειρές που έγραφε και πρωταγωνιστούσε ο stand up κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός Γκάρι Σάντλινγκ, που έφυγε από τη ζωή πριν από δύο χρόνια στα 66 του εξαιτίας επιπλοκών μιας σπάνιας μορφής υπερπαραθυρεοειδισμού.

 

Πρόκειται για τις σειρές It's Garry Shandling's Show (1985 – 1990) και The Larry Sanders Show (1992 – 1998), εξαιρετικά εμπνευσμένες και πολύ προχωρημένες παρωδίες κωμικής σειράς και talk show που απολάμβαναν όλες τις ελευθερίες έκφρασης που προσέφερε η «αυγή» της καλωδιακής / συνδρομητικής τηλεόρασης (το πρώτο ήταν παραγωγής Showtime και το δεύτερο ΗΒΟ).

 

Χωρίς αυτά, σειρές όπως το The Office που χρησιμοποίησαν την ιδέα του ψευδο-ντοκιμαντέρ και την κατεδάφιση του «τέταρτου τοίχου» μεταξύ σκηνικού και θεατή, ίσως να μην είχαν υπάρξει ποτέ. Πού να είχαν παιχτεί εδώ άραγε; Στο αείμνηστο Seven X; Στην κρατική; Η μνήμη δεν βοηθά, ούτε και το γκουγκλάρισμα στο ελληνικό Ίντερνετ.

 

Το πιο πολύτιμο όμως συστατικό αυτής της χορταστικής σε διάρκεια και υλικό βιογραφίας είναι οι χειρόγραφες σημειώσεις από τα ημερολόγιά του μέσα στα χρόνια: χαϊκού καθημερινών κρίσεων, θραύσματα επιφοίτησης αλλά και έντονης ανασφάλειας που αποτελούν συχνά επείγουσες υπενθυμίσεις προς τον εαυτό του.


Οτιδήποτε άλλο επιθυμεί να μάθει κανείς πάντως για τη ζωή, την καριέρα, την κοσμοθεωρία, τις αγωνίες και τις υπαρξιακές / φιλοσοφικές / πνευματιστικές αναζητήσεις μιας ιδιαίτερης προσωπικότητας που ζήτησε –ως τυπικά νευρωτικός, κυκλοθυμικός και πνευματώδης Εβραίος– καταφύγιο στον υπερβατικό διαλογισμό, υπάρχει στη διάρκειας 4 ½ ωρών (σε δύο μέρη) τηλεταινία με τίτλο The Zen Diaries of Garry Shandling που συνέταξε με αγάπη και φροντίδα, διαχειριζόμενος άπειρο υλικό, ο γνωστός σκηνοθέτης (παλαιός φίλος, συνεργάτης και protégé του Σάντλινγκ) Τζαντ Άπατοου για λογαριασμό του καναλιού HBO.

 

Μπροστά από την κάμερα παρελαύνουν διάφοροι επιφανείς συνάδελφοι και συνεργάτες του εκλιπόντος –από τον Τζιμ Κάρεϊ ως τον Τζέρι Σάινφελντ– που τον γνώριζαν από τις μέρες του θρυλικού Comedy Store στο Λος Άντζελες, όπου γαλουχήθηκε η νέα μορφή stand up κωμωδίας στα τέλη της δεκαετίας του '70, ως την εποχή που ο Σάντλινγκ ήταν ο πιο περιζήτητος παρουσιαστής βραβείων και ο πιο δημοφιλής επίσημος καλεσμένος στα νυχτερινά talk shows.

 
Το πιο πολύτιμο όμως συστατικό αυτής της χορταστικής σε διάρκεια και υλικό βιογραφίας είναι οι χειρόγραφες σημειώσεις από τα ημερολόγιά του μέσα στα χρόνια: χαϊκού καθημερινών κρίσεων, θραύσματα επιφοίτησης αλλά και έντονης ανασφάλειας που αποτελούν συχνά επείγουσες υπενθυμίσεις προς τον εαυτό του να μην το βάζει κάτω, να καθοδηγείται από ενσυναίσθηση, να αναζητά την ουσία αλλά και το δίκιο του στο αγρίως ανταγωνιστικό σύμπαν της showbiz υψηλών ταχυτήτων και αμοιβών.

 

«Είμαι αστείος πραγματικά;», «Θα καταλήξω μπατίρης;», «Θα είμαι άραγε ποτέ ικανοποιημένος;»... Αυτά είναι κάποια από τα αγωνιώδη ερωτήματα που έθετε διαρκώς ο Σάντλινγκ στον εαυτό του, ερωτήματα που δεν έγιναν λιγότερο επιτακτικά με τη φήμη και την καταξίωση, απλά καταλάγιασαν εν μέρει όταν βρήκε τον τρόπο να φιλτράρει τις ανασφάλειες και τον ναρκισσισμό του, στρέφοντας τη σάτιρα εναντίον του ίδιου του εαυτού και της περσόνας του ιδιοφυούς πλην αλαζόνος κωμικού που τρώγεται από την ματαιοδοξία του.

 

Όπως είχε πει κάποτε και ο ίδιος, επιχειρώντας να ορίσει την ουσία του The Larry Sanders Show, πέρα από το ανατρεπτικό χιούμορ και τους πρωτοποριακούς πειραματισμούς στην αφήγηση και το «στήσιμο» της σειράς που προϋπέθετε τη συμμετοχή και συνενοχή του θεατή στα δρώμενα, «είναι ένα σόου για χαρακτήρες που προσπαθούν να βρουν αγάπη, αλλά τα σκατά μπαίνουν πάντα στη μέση»...