Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Τζιμ Kush: ένας Λαρισαίος αλβανικής καταγωγής ραπάρει στο Θεσσαλικό κάμπο
Μουσική

Τζιμ Kush: ένας Λαρισαίος αλβανικής καταγωγής ραπάρει στο Θεσσαλικό κάμπο

Με κοντομάνικο, μπας κλας σαγιονάρες και αλβανικό «ρο» που πάει να γίνει μόδα, ο Τζιμ Kush κάνει πλάκα με όλα τα ρατσιστικά στερεότυπα που έχουμε για τους Αλβανούς

«Είμαι ένας άλλος», παραδέχεται ο αλβανικής καταγωγής Λαρισαίος Τζιμ Kush. Δήλωση που βρίσκει το σημείο τζι της κοινωνικής ανθρωπολογίας, της επιστήμης που γεννήθηκε για να ταξινομεί τους μη εξημερωμένους ανθρώπους σε κουτάκια σαν φαινόμενα, ώστε να μην απειλούν τη ορθότητα της Δύσης. Είναι Άλλος: ο Kush το ξέρει, το νιώθει και μας το πετάει στα μούτρα δυτικότροπα, σε κομμάτια ραπ αυτοσαρκαζόμενα, ενίοτε παραπονιάρικα, «είμαστε ειλικρινείς ομογενείς, μωρέ παιδιά».

 

Το πλάνο ανοίγει στον όμορφο θεσσαλικό κάμπο. Ο Kush εμφανίζεται με το μαυρισμένο χέρι του ταρίφα μέχρι το κοντομάνικο, μπας κλας σαγιονάρες, αλβανικό ρο που πάει να γίνει μόδα: «Είμαι ένας άλλος, ζω στο Αλμπάνια,/ βγαίνω χωράφια για μεροχάματα./ Πάμε ξαδέρφια, όλοι μ' αμάνικα,/ και καλοκαίρι ζηλεύουν το μαύρισμα».


Στην πρώτη ακρόαση γελούσα με τη σαγιονάρα οικοδομής, το χορευτικό των αγοριών στο γιαπί. Στην τρίτη ακρόαση πρόσεξα κι άλλα. Από τη βεράντα μου είδα την πάλη των τάξεων, ίσα κάτω μέχρι τον θεσσαλικό κάμπο. Μετά άκουσα το καινούργιο κομμάτι «Δεν έχω χαρτιά», φράση που ζούσαν καθημερινά, βαριά, οι Αφγανοί μαθητές μου το 2009 στη Λέσβο: αν δεν έχεις καρτιά δεν έχει σημασία αν έχεις καρντιά.Άνοιξα μια μπύρα μεσημεριάτικα, όπως ο Kush.

 

 

 

Το πλάνο ανοίγει στον όμορφο θεσσαλικό κάμπο. Ο Kush εμφανίζεται με το μαυρισμένο χέρι του ταρίφα μέχρι το κοντομάνικο, μπας κλας σαγιονάρες, αλβανικό ρο που πάει να γίνει μόδα: «Είμαι ένας άλλος, ζω στο Αλμπάνια,/ βγαίνω χωράφια για μεροχάματα./ Πάμε ξαδέρφια, όλοι μ' αμάνικα,/ και καλοκαίρι ζηλεύουν το μαύρισμα».

 

Ο Άλλος στην ανθρωπολογία δεν είναι σαν εμάς. Είναι ο ξένος, φορέας άγνωστων ασθενειών, ιδεών και δεινών, άρα επικίνδυνος. Πρέπει λοιπόν να φωτογραφηθεί, να ινσταγκραμηθεί, να φανεί η άγνοιά του και η απλυσιά του ώστε να απομυθοποιηθεί, να μην απειλεί το καλοστημένο δυτικό οικοδόμημα (κι ας στηρίζεται στο αλβανικό γιαπί). Να μη δείξει το «άλλο» του – δηλαδή την αλήθεια.

Ο Αλβανός Kush αυτο–ινσταγκραμείται από μόνος του· εξάλλου, ο μέσος Έλληνας έχει χαρακτηρίσει αυτόν και την καταγωγή του από καιρό. Δείχνει όλα τα στερεότυπα που έχουμε στο κεφάλι μας για τους Αλβανούς. Μας πετάει (αντι-ανθρωπολογικά) στα μούτρα την αλήθεια δίχως σέξι μούσκουλα και παραμύθια. Και μετά χασκογελάει για να την αποδομήσει, να μην απειλεί τη Δύση. Δεν κάθεται ήσυχα στο κουτάκι του, αγκαλιά με την πανταχόθεν απόρριψη. Στο τέλος του κλιπ σπεύδει να δείξει ότι το τραγούδι είναι πλάκα, να το ελαφρύνει – αλλά αυτό παραμένει βαρύ.

Το «Είμαι ένας άλλος» δείχνει τον μετανάστη δίχως καρτιά που αρχίζει από Α. Αλβανός, Αφγανός, Αφρικανός, Αλλοδαπός. Θυμάμαι τον Αλβανό εργάτη ενός θείου στο χωριό. Είχε όνομα, αλλά ο θείος τον αποκαλούσε «ο Αλβανός» επί χρόνια. Μια μέρα ο «Αλβανός» έφυγε και δεν του ξαναμίλησε.

 

 

Jim Kush - KARTIA? (Sin boy x Madclip x Ypo x illeoo - Mama? PARODY) 

 

Αλλοδαπός: «Αυτός που το πόδι του πατούσε άλλη γη». Τι γίνεται όμως μ' αυτόν που το πόδι του πρωτοπάτησε σε αυτήν; Σε ποια γη δικαιούται να πατήσει αυτό το πόδι; Το ζήτημα της ταυτότητας είναι μεγάλο, ειδικά για τον Άλλο.

 

Ο Kush ανήκει στην γενιά Αλβανών που μεγάλωσαν εδώ, δίχως συγκεκριμένη μητρική γλώσσα –σχεδόν τέλεια ελληνικά, σχεδόν τέλεια Αλβανικά– ή ξεκάθαρη γεωγραφία: ανήκει λίγο εδώ και λίγο εκεί, δηλαδή πουθενά. Σ' αυτήν τη γενιά έχω μια φίλη από τον χορό, την Μπι, η μητρική της είναι η ελληνική, ήρθε μικρή εδώ, είναι φιλόλογος, μηδέν λάθη στο λεπτό, πήγε Βαρκελώνη για το διδακτορικό (στη μητρική της έχει τραύμα γερό) και μετά πάλι εδώ, γιατί είναι η πατρίδα της, και τη μισο-αγαπάει, μιλάει καλύτερα από την Έλλη Στάη... Με την Ελλάδα έχει σχέσεις αγάπης-μίσους, όχι ανάμεσα σε ίσους, όπως με τη μητέρα, όπως με τον εραστή, όπως με την πατρίδα που σε (α)φιλοξενεί.


Η γενιά που μεγάλωσε στην Ελλάδα (άρα μήπως είναι Έλληνες;) έχει το εργαλείο, όχι πια το αλφάδι, αλλά τη γλώσσα, και μπορεί να μας τη λέει – δεν κάνει πια την κλώσα: «Αφεντικό τι θες; Μαζεύουμε ελιές./ Δε με αφήνεις ήσυχο, δουλεύω Κυριακές./ Αν είναι δυνατόν, όλοι είναι στους καφενές,/ πίνουν αραχτοί τον καφέ τους τον εσπρές./ Μαζεύουνε το χρήμα και το κάνουν Μερσεντές». Η γλώσσα είναι πατρίδα, προσοχή όμως, η γλώσσα στην οποία σκέφτεσαι, αγαπάς, μιλάς, αυτή γίνεσαι. Δεν ξέρω σε ποια γλώσσα σκέφτεται ο Kush, αλλά έχει το kush κους. Και μας τη λέει χωρίς να μας πονάει, αυγά δεν σπάει: δεν θέλει να αρπάξει το γκάνι να μας γαζώσει, όπως άλλοι ράπερ. Δεν ψάχνει κώλους, φόνους. Ίσως δεν έζησε ακραία φτώχεια ή βία: έχει παράπονο αλλά όχι απελπισία. Είναι πιο απαλός, πιο επαρχιακός.

 

Ο Kush ανήκει στην γενιά Αλβανών που μεγάλωσαν εδώ, δίχως συγκεκριμένη μητρική γλώσσα ―σχεδόν τέλεια ελληνικά, σχεδόν τέλεια Αλβανικά― ή ξεκάθαρη γεωγραφία: ανήκει λίγο εδώ και λίγο εκεί, δηλαδή πουθενά.
Ο Kush ανήκει στην γενιά Αλβανών που μεγάλωσαν εδώ, δίχως συγκεκριμένη μητρική γλώσσα ―σχεδόν τέλεια ελληνικά, σχεδόν τέλεια Αλβανικά― ή ξεκάθαρη γεωγραφία: ανήκει λίγο εδώ και λίγο εκεί, δηλαδή πουθενά.


Τι θέλει το alter ego του, ο αφηγητής του;


Μεγαλύτερο αμάξι, σαν Έλληνας.


Τις Κυριακές να πίνει εσπρές στον καφενές, σαν Έλληνας.


Να παίζει ξύλο με τον πατέρα του.

 

Ο σκληραγωγημένος, μπαμπάτσικος πατέρας λέει, «Έχετε να φάτε / γι' αυτό δουλειά δεν πάτε./ Γι' αυτό κι εγώ γράφτηκα σε μια σχολή καράτε». Τέλος, θέλει σεβασμό. Γκόμενα.


Αλλά εκείνη έχει μεγαλύτερο αμάξι από αυτόν και περιφρονεί στο βίντεο τον Αλβανό που τη φλερτάρει. Το ζήσανε οι πατεράδες τους, ο θείος μου που ήταν γκασταρμπάιτερ στη Μερσεντές. Βέβαια, δεν είμαστε ρατσιστές, ούτε οι κυρίες που βάλανε τα παιδιά τους σε ιδιωτικό, γιατί «το δημόσιο της Κυψέλης είναι τίγκα στα Αλβανάκια, άλλο επίπεδο». Ειλικρινά τώρα, τι σκέφτεσαι όταν ακούς «Αλβανός»; Ίσως να αλλάξαν τα πράματα γι' αυτήν τη γενιά.


Κάποιοι Αλβανοί είναι μικροαστοί, κάποιοι ράπερ, κάποιοι αναρχικοί, κάποιοι φασίστες (όχι, δεν είναι το ίδιο πράγμα, Νικ Κέιβ). Όλοι έχουν αντιμετωπίσει τον ρατσισμό – και αυτοί που κάθονταν κάτω απ' το μπαλκόνι μου στην πλατεία και έβριζαν την Ελλάδα (που τους πλήγωσε βαθιά, όπως φέρ' ειπείν τους Πομάκους στην Ξάνθη, που δεν είχαν δικαίωμα να έχουν περιουσία στο όνομά τους μέχρι κάποτε).


Το κομμάτι με τα 4.000.000 views κάνει για τους Αλβανούς πολλά, διότι εδώ μιλάνε οι ίδιοι, όπως στο «Heart, not shoes», ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής του 2009, στο οποίο έγραφαν οι ίδιοι οι Αφγανοί. Από την άλλη, το κομμάτι κάνει ντου με διάθεση κατάκτησης. Είναι ίσως εύκολο σουξέ, εφόσον πατάει σε μια πιο συμπαθητική ενορχήστρωση της πιασάρικης μελωδίας του Νίνο. Είναι παρωδία, ελληνωδία, με ενσωματωμένη κάθαρση.


Τα Βαλκάνια ξαδέρφια μας ψάχνουν ταυτότητα μέσα από τα στερεότυπα. Πάμε ξαδέρφια! Όλοι μ' αμάνικα.

 

 

 

 

Η Εύη Λαμπροπούλου είναι συγγραφέας. Έχει βγάλει τα βιβλία: Χάπι Λου, Σχεδόν Σούπερ, Όλα τα μήλα

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γιατί το «1 Ευρώ» του Bloody Hawk είναι o καλύτερος ελληνικός ραπ δίσκος που βγήκε φέτος
Μία αναλυτική ακρόαση του δίσκου του νεαρού ράπερ από την Ξάνθη με στιγμές σύγχρονης ποίησης.
Αλβανοί στην Ελλάδα, τότε και τώρα: Όσα άλλαξαν στη ζωή τους από το '97 και μετά
Πώς ζει σήμερα η αλβανική κοινότητα; Τι πραγματικά πιστεύει για τις ελληνοαλβανικές εκκρεμότητες και εντάσεις; Γιατί μέχρι σήμερα το «Αλβανός» ισοδυναμεί με βρισιά; Τι στ' αλήθεια νιώθουν για τους Έλληνες;
Το νέο ελληνικό ραπ: Τα 30 πρόσωπα που πρέπει να ξέρεις
Είναι το πιο δημοφιλές αλλά και το πιο περιφρονημένο από τα mainstream Μέσα μουσικό είδος στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Το ελληνικό ραπ έχει πολλές στιγμές που μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο (παγκοσμίως) αλλά και αρκετά προβλήματα. ΑΠΟ ΤΟΝ Μ.HULOT
Γκαζμέντ Καπλάνι: «Οι Έλληνες και οι Αλβανοί είναι πρώτα ξαδέρφια που τους έμαθαν να μη χωνεύονται μεταξύ τους»
Με αφορμή την επανέκδοση του βιβλίου του «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων», ο γνωστός Αλβανός συγγραφέας που πλέον ζει στην Αμερική αφηγείται τη ζωή του στην Ελλάδα και την επί 25 ετών άκαρπη αναζήτηση υπηκοότητας
Ο Lil Barty φτιάχνει την πιο αλλόκοτη, ξεχωριστή ραπ στην Ελλάδα
Μέσα από τη μουσική του ο Θεσσαλονικιός ράπερ δεν κερδίζει μόνο αναγνωρισιμότητα αλλά και μια καλύτερη ζωή
Ο A.M. SNiPER θέλει όλος ο κόσμος να ξέρει ότι είναι Έλληνας
Η ιστορία του πιο διάσημου ράπερ με ελληνικό αίμα παγκοσμίως, που έκανε την Αγία Νάπα τον πιο δημοφιλή καλοκαιρινό προορισμό της Μεσογείου.
O Toquel ξαναγύρισε με το ραπ του στο φως
Ο αλβανικής καταγωγής ράπερ ζει το όνειρό του, βιώνοντας με τη μουσική κάτι που δεν είχε φανταστεί ποτέ.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Γιάννης Νιάρρος σε ένα πρωτότυπο, χιουμοριστικό, μουσικό stand-up comedy show
Ο πολυτάλαντος και βραβευμένος ηθοποιός υποδύεται έναν εκκεντρικό, ψωνισμένο, ευαίσθητο και ξεκαρδιστικό μουσικό, κάθε Δευτέρα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
Φίλιππος Τσαλαχούρης: «Γράφω τη μουσική που θέλω να ακούω»
Ο πολυγραφότατος συνθέτης, που πρόσφατα ανέλαβε τη διεύθυνση των Μουσικών Σχολείων του Ωδείου Αθηνών, παρουσιάζει στο Μέγαρο Μουσικής το νέο του έργο «Ο Θάνατος του Λόρδου Βύρωνα»
Snik: «Δεν έχω πει σε κανέναν ούτε "πάρε ναρκωτικά" ούτε "πάρε ένα όπλο στο χέρι"»
Ο πρωτοπόρος της νέας ελληνικής ραπ σκηνής μιλά για την τεράστια επιτυχία που απολαμβάνει, εξηγεί πώς κατάφερε να φτάσει ως εδώ και δίνει τον δικό του ορισμό στην ευτυχία.
10+1 σημαντικοί ελληνικοί ροκ δίσκοι από την ανεξάρτητη B-Other Side Records
Μίμης Πλέσσας, Νικόλας Άσιμος, Stress, Παρθενογένεσις, αγόριαstonilio, Nurse of War και άλλες κυκλοφορίες της αθηναϊκής εταιρείας που καταγράφει το παρελθόν και το παρόν του ελληνικού ροκ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο,
40 χρόνια London Calling: Οι φωτογραφίες που έκαναν τους Clash αιώνια είδωλα
Μια μεγάλη έκθεση στο Λονδίνο για τα 40χρονα του ιστορικού άλμπουμ παρουσιάζει τις φωτογραφίες που τους είχε τραβήξει στη θρυλική αμερικανική περιοδεία του 1979 η σπουδαία ροκ φωτογράφος Pennie Smith, ανάμεσά τους και εκείνη που κοσμεί το πιο εμβληματικό ίσως ροκ εξώφυλλο όλων των εποχών.
100 gecs: Ένα συγκρότημα με πραγματικά νέο ήχο, που δεν ξέρεις αν πρέπει να το πάρεις στα σοβαρά
Πειραματικό σκα ραπ ή η νέα queer ποπ;
Ο Τζoν Λένον και η Γιόκο Όνο στην Αθήνα, τέτοιες μέρες πριν από 50 χρόνια
Με κρουαζιέρα στον Αργοσαρωνικό, βόλτα στο κέντρο της πόλης, εμφάνιση στην τηλεόραση, μα και «συνομιλίες» με πνεύματα
Γιατί όλοι ακούνε ραπ σήμερα;
Ο διάσημος Έλληνας ράπερ FY, ο αναπληρωτής καθηγητής του ΑΠΘ, Βασίλης Βαμβακάς, και ο 17χρονος Σωτήρης Τζoβάρας προσεγγίζουν την απόλυτη κυριαρχία του μουσικού φαινομένου στην Ελλάδα.
Η Ματούλα Κουστένη και ο Pepper 96.6 επιλέγουν τραγούδια για την Πτώση του Τείχους
7 τραγούδια που αξίζει να ακούσετε
Η μυστική ιστορία της ηρωικής πανκ σκηνής του Ανατολικού Βερολίνου που έστρωσε τον δρόμο για την πτώση του Τείχους
Παρά τις διώξεις, τις φυλακίσεις - εξέτιαν πολύ μεγαλύτερες ποινές από οποιαδήποτε άλλη ομάδα αντιφρονούντων στα ‘70s και στα ‘80s - και την βίαιη καταστολή, οι πανκς της πρώην Ανατολικής Γερμανίας δεν το έβαλαν ποτέ κάτω ως το τέλος.
«Όταν έπεφτε το Τείχος ήμασταν απασχολημένοι δύο βήματα πιο πέρα και δεν καταλάβαμε τίποτα»
Στις 9 Νοεμβρίου του 1989, η μπάντα βρισκόταν «εγκλωβισμένη» για μια τελευταία φορά στα έγκατα του θρυλικού στούντιο Hansa, ενώ απ’ έξω συνέβαινε μια κοσμογονία
Sillyboy's Ghost Relatives: Ωμό, soft rock μέχρι το κόκαλο
Ο Sillyboy, μαζί με την καινούργια του μπάντα, συνεχίζει να γράφει λαμπερά, ατμοσφαιρικά κομμάτια που πλέον κυκλοφορούν και από την εκλεκτική «Claremont 56» του Paul Murphy.
Παυλίνα Βουλγαράκη: «Είναι καλύτερο να έχει η αδερφή μου πρότυπο την Γκρέτα παρά την Καρντάσιαν».
Η ταλαντούχα ερμηνεύτρια μιλά στη LifO για την μουσική της πορεία, τα ακούσματά της και την επικαιρότητα
Αναμνήσεις ενός εισαγωγέα λαθραίων κασετών από το Βερολίνο των ’80s
Το Lifo.gr μίλησε με τον γνωστό παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής Mark Reeder για τη συναρπαστική ζωή του στο Βερολίνο των ’80s.
Έκτορας Ταρτανής: «Το ελληνικό κοινό δεν έχει κόμπλεξ»
Ο νέος αρχιμουσικός επιστρέφει φέτος στο πόντιουμ της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.
8 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
«Τα Βαλκάνια ξαδέρφια μας ψάχνουν ταυτότητα μέσα από τα στερεότυπα».

Ξαδέλφια; Ποια ξαδέλφια; Αδέρφια είμαστε, αδέλφια!! Βαλκάνιοι είμαστε και από τους ιδιοσυγκρασιακά, ισχυρούς Βαλκάνιους (καμία σχέση με την ευρωπαϊκή κουλτούρα και σκέψη) όταν από τη στιγμή που η μεταπολιτευτική, διαρκής οικονομική μας ενίσχυση με την ένταξη μας στα σαλόνια της Ευρώπης (ΕΟΚ), όχι μόνο δεν κατάφερε να μας εξελίξει επί της ουσίας στο παραμικρό αλλά και το ταμείο βγήκε μείον. Επί της ουσίας επιστρέψαμε εκεί που ανήκαμε και συνεχίζουμε να ανήκουμε, στα φτωχοβαλκάνια! Μόνο που με τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες έχουμε μια βασική, βασικότατη, τεράστια διαφορά. Εμείς εξαργυρώσαμε το «εισιτήριο» και βρεθήκαμε πάλι στο μηδέν ενώ οι άλλοι μέσα στη φτώχεια και την υπανάπτυξη μόνο μπροστά μπορούν να κοιτάνε, να ελπίζουν και μάλιστα εμείς να αποτελούμε ένα κακό παράδειγμα προς αποφυγήν. Αν φανούν έξυπνοι και δεν λιγωθούν κι εκείνοι από το χρήμα, δεν θα κάνουν τα ίδια λάθη ή θα ξέρουν τι να αποφύγουν. Ορισμένοι (κοιτάτε βόρεια), ήδη το κάνουν!...

Το τραγουδάκι είναι ωραίο. Αν μας τα «χώνει» (έξυπνα, δια μέσου του αυτοσαρκασμού), πολύ καλά κάνει! Ας ξεκολλήσουμε από τα ρατσιστικά στερεότυπα και ας κοιτάξουμε ο καθένας τα δικά του χάλια κάνοντας την αυτοκριτική του. Εγώ τόσα χρόνια, όσες αλβανικές οικογένειες γνωρίζω, που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μετά το άνοιγμα των συνόρων, το μόνο που διαπιστώνω είναι πως οι άνθρωποι είναι άξιοι, προκομμένοι, δουλευταράδες, καλοί επιχειρηματίες και καλοί χαρακτήρες. Οι εξαιρέσεις δεν αποτελούν τον κανόνα.
avatar mimikos 9.11.2019 | 03:53
Αυτο πάλι με την επιβαλλόμενη συγγένεια, και οτι ειναι λαθος να μην νιωθω ετσι,δεν το κατάλαβα ποτε.Οπως δεν καταλαβαίνω,γιατι είναι ρατσιστικό,να βρίσκω το συγκεκριμένο τραγουδάκι για τα σκουπίδια,όπως και όλα αυτά του είδους,ανεξαρτητα απο την καταγωγη του δημιουργού τους.
avatar atman 9.11.2019 | 09:03
να μην απειλεί το καλοστημένο δυτικό οικοδόμημα - έγινε μοδα η αποδόμηση της δύσης; αν δεν σας αρέσει η στσμπουλ είναι δίπλα. Εκεί σας θέλω να δίνεται αναφορά σε ερντο γκρίζους λύκους λκ ισλαλλμλοφασιστες. Φυσικά με το δεν σας αρέσει αναφέρομαι στα καλοζωισμενα βορειοπροαστιακια γιατί οι ξαλεδφοι Βαλκάνιοι έχουν κάνει κ την επιλογή τους για το τι προτιμούν κ φυσικά είναι πολύ πιο στριτ σμαρτ. Κ ναι οι σταλινοφασιστες αν αρχαίοι είναι ίδιοι με τους φασίστες τα εχεi πρι ο καμυ 70 χρόνια πριν
avatar orion21 9.11.2019 | 17:05
Αδέρφια και με το παραπάνω. Οι δύο πιο αρχαίοι λαοί των Βαλκανίων και ίσως της Ευρώπης. Τόσο αναμεμειγμένοι μεταξύ τους που στην σημερινή Ελλάδα πάνω από 60-70% του πληθυσμού έχει μια αλβανική ρίζα στο γενεαλογικό τους δέντρο. Το 1821 οι περισσότεροι οπλαρχηγοί και επαναστάτες μιλούσαν την αλβανική γλώσσα. Προς τιμήν αυτών, και η φουστανέλα των Ευζώνων. Το νέο κράτος που δημιουργήθηκε ήταν δίγλωσσο. Ο Κολοκοτρώνης και ο Ρήγας Φεραίος μίλαγαν για μια Ελληνοαλβανική Ομοσπονδία. Την περίοδο του Καποδίστρια η αλβανική γλώσσα χρησιμοποιείται ακόμα και στη Βουλή. Όλα άλλαξαν με την έλευση του Όθωνα. Ο ίδιος όταν πρωτοήρθε στο Ναύπλιο, τρόμαξε όταν όλοι μίλαγαν μια διαφορετική γλώσσα, από τα ελληνικά που του είχαν μάθει. Οι νέοι Γερμανοί διοικητές που ήθελαν να προβάλουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και την σύνδεση του με το νεοσύστατο κράτος, εξαφάνισαν από το προσκήνιο τα αρβανίτικα, που υποβιβάστηκαν σε μια ασήμαντη τοπική διάλεκτο. Μέχρι και 20 χρόνια πριν, τα αρβανίτικα ήταν πολύ ενεργά σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, όπως Αττικής, Βοιωτίας, Πελοπόννησος, Ηπείρου και στα νησιά του Αργοσαρωνικού.
Η Ελλάδα μεγαλωσε τα σύνορα της, και είχε την τύχη να είναι στο Δυτικό κόσμο. Τα χρήματα που ήρθαν από την ΕΕ, και η ανοιχτή αγορά της, έδωσαν ανάπτυξη και ευημερία στον ελληνικό λαό. Έτσι ξέχασαν την φτώχεια των πατεράδων τους. Έγιναν ιν, ντεμέκ Ευρωπαίοι στο στιλ, κοροϊδεύοντας τους φτωχούς γείτονες. Τους έβαλαν στη δούλεψη τους, και έγιναν αφεντικά. Το έπαιζαν ανώτεροι ως αφεντικα, αν και οι μισοί δεν είχαν τελειώσει ούτε το δημοτικό. Όταν το κράτος δεν έχει μία ελάχιστη βασική μεταναστευτική πολιτική, και δείχνει τον ρατσισμό του απέναντι στους μετανάστες, ο λαός ακολουθεί σε μεγαλύτερο βαθμό, αφού δεν υπάρχουν νόμοι και όρια να τους προστατεύουν.
Έλα που ρόδα είναι και γυρίζει, όταν δεν είσαι νοικοκύρης η κρίση έρχεται. Μετά από 20 χρόνια, οι μετανάστες έχουν εξελιχθεί σε εργοδότες, τα παιδιά τους σπουδάζουν και σηκώνουν τις σημαίες. Ζητούν ισότιμες ευκαιρίες και σεβασμό.
Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, και τους αντιμετωπίζουν ακόμα ως μετανάστες. Τότε ο χλευασμός εκ μέρους τους είναι αναμενόμενος.
Όλοι ήμαστε ίσοι, όλοι ήμαστε Αλβανοί!!!
avatar σκύλος 9.11.2019 | 19:58
Όλοι ήμαστε ίσοι, όλοι ήμαστε Αλβανοί Πηγή: www.lifo.gr

Ίσοι ΝΑΙ, Αλβανοί μπααα
avatar atman 10.11.2019 | 00:53
λιγο ανιστορητα ολα αυτα. π.χ.
"
ο 1821 οι περισσότεροι οπλαρχηγοί και επαναστάτες μιλούσαν την αλβανική γλώσσα. Προς τιμήν αυτών, και η φουστανέλα των Ευζώνων. "

ειναι σαν να λες οτι επειδη εχει καθιερωθει ως στρατιωτικο ντυσιμο το τζοκει και το αμερικανικο προτυπο στολης οτι οποιος φοραει τζοκει ειναι αμερικανος. δεν παει ετσι. εσυ δηλ που εχεις 80% λαιφσταιλ made in US νομιζεις οτι εισαι Αμερικανος; Η φουστανελα ηταν η στρατιωτικη /ανταρτικη στολη της εποχης - και για αυτο η συμβολικη υιοθετηση τους απο ολους - και οντως δεν ηταν τοσο ευρεια η χρηση της οσο νομιζουμε, οι Μανιατες πχ ειχαν την νησιωτικη ενδυμασια.
avatar orion21 10.11.2019 | 09:20
-Η φουστανέλα ήταν η στρατιωτική /αντάρτικη στολή της εποχής- γιατί αντάρτες ήταν κυρίως οι Αρβανίτες. Η φουστανέλα είναι καθαρή αλβανική ενδυμασία.
Όσο για τους οπλαρχηγούς διάβασέ λίγο τι ήταν οι περισσότεροι, από τον Μπότσαρη, την Μπουμπουλίνα, τον Τζαβέλα, τον Ζαΐμη, τον Κριεζώτη, τον Βεΐκο, τον Μιαούλη, τον Τομπάζη, τον Κουντουριώτη, τον Βούλγαρη, τον Πλαπούτα, ο Σπύρο Μήλιος και πολλοί άλλοι ...
Διάβασέ λίγη πραγματική ιστορία, και όχι αυτή του "κρυφού" σχολειού
avatar atman 11.11.2019 | 14:43
Ελα orion21 τωρα προφανως οι Υδραιοι οι Σπετσιωτες και της Αττικης, ορισμενοι Μεσσηνιοι ηταν Αρβανιτες. Προφανως ολοι οι υπολοιποι (δεν εχω την διαθεση ουτ ετο χρονο να ταιζω της ιδεοληψια καθενος) δεν ηταν - επομενως θα μπορουσαμε να βγαλουμε και εδω ενα πολυ μακρυ καταλογο και φυσικα χρησιμοποιεις ενα ψευτοστατιστικο με μονο στοχο τον εντυπωσιασμο. Προφανως και ηταν διγλωσσοι και τριγλωσσοι - και προφανεστατα δεν ειναι κατανοητο οτι η διγλωσσια ειναι πολυ μικρο διαχωριστικο για ενα πληθυσμο που περασε διαπυρος και σιδηρου για να κρατησει την Ρωμεικη του ταυτοτητα απεναντι στον οθωμανικο οδοστρωτηρα, απο Μπουαιους και παλιοτερα. Οσο για την φουστανελλα ξανα δεν κατανοεις το παραδειγμα οτι η ενδυμασια δεν δειχνει εθνοτικη ομαδα οταν μιλαμε για πρακτικες χρησεις της - αλλοιως ολοι οι ναυτες ανα τον κοσμο θα ηταν βρετανοι πολιτες. Αρα με αυτα που λες οι Υδραιοι φορουσαν ... φουστανελες;;; Τεσπα αν θελεις τη δικη μου οπτικη ολοι οι λαοι των Βαλκανιων και δευτερευοντως της Ανατολικης μεσογειου, με εξαιρεση τους επεκτατικους Οθωμανους-ΝεοΤουρκους κλπ - μοιραζομαστε πολυ περισσοτερα κοινα απο οσα μας χωριζουν.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή