ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΜΙΑ φορά μπορεί να σου δώσει χαρά – αν και τελευταία, με όσα συμβαίνουν, αυτό δεν συμβαίνει και τόσο συχνά. Παρ’ όλα αυτά, όλο και δίνονται μικρές αφορμές για ενδιαφέρουσες στιγμές που προκαλούν αβίαστα το γέλιο. Για παράδειγμα, η νέα τάση του Pitchfork να επιτρέπει στους αναγνώστες του (με συνδρομή) να σχολιάζουν τις κριτικές των άλμπουμ άνοιξε για λίγο και σε εμάς τους μη συνδρομητές – προφανώς ως δέλεαρ για να γραφτούμε.
Έτσι βρέθηκα να χαζεύω κακιασμένα σχόλια ανώνυμων χρηστών κάτω από την κριτική του νέου άλμπουμ του Χάρι Στάιλς. Κάποιος έγραψε χλευαστικά ότι κάνει «μουσική για εστιατόρια». Κάποιος άλλος έγραψε «πραγματικά μέτριο. Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν κάποιο από τα τραγούδια ακουστεί φέτος σε διαφήμιση μιας φθηνής αεροπορικής εταιρείας», ή αυτό το απερίγραπτο σχόλιο που με εκφράζει απόλυτα: «Δεν είμαι τόσο αρνητικός με αυτό το άλμπουμ όσο άλλοι εδώ. Είναι πράγματι αρκετά άτονο και αδιάφορο, αλλά τα περισσότερα τραγούδια δείχνουν την ενέργεια ενός τραγουδιστή που προσπαθεί να κάνει το καλύτερο δυνατό – ακόμη κι αν αυτό το “καλύτερο” είναι απλώς πολύ μέτριο και ακούγεται σαν κομμάτια που οι Coldplay απέρριψαν στις αρχές των 2000s. Το γεγονός ότι άκουσα αυτό το άλμπουμ έπειτα από ένα πολύ χειρότερο άλμπουμ του Μπρούνο Μαρς ίσως του έδωσε μερικούς έξτρα πόντους». Θα μπορούσα να συνεχίσω με παραδείγματα επ’ άπειρον, μάλλον το άλμπουμ είναι τόσο αδιάφορο που δεν φαίνεται να απασχολεί και πολλούς ακροατές.
Αν έπρεπε να ρισκάρει κάποια στιγμή ο Στάιλς, έπρεπε να είναι τώρα. Κι όμως, στο «Kiss all the time. Disco, occasionally» μόνο αυτό δεν κάνει. Μοιάζει με έναν δίσκο που διστάζει γενικά, όσον αφορά τον ήχο και τον στίχο του.
Πάντως, αυτός ο τύπος έχει δίκιο στο τελευταίο μέρος του σχολίου του, επειδή κάτι τέτοιο συνέβη και σε μένα. Άκουσα το «Kiss all the time. Disco, occasionally» μετά το «Romantic» του Μπρούνο Μαρς. Και οι δύο κυκλοφορίες ήταν από τις πολυαναμενόμενες της χρονιάς, και οι δύο καλλιτέχνες έβγαλαν δύο πολύ καλά πρώτα single –το «Aperture» ο Στάιλς και το «I just might» ο Mαρς– που σε προετοίμαζαν για κάτι εξαιρετικό, για να καταλήξουν τελικά στις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της χρονιάς, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Συγκριτικά, όμως, το άλμπουμ του Στάιλς ακούγεται πιο ευχάριστα, άσχετα από το αν ο Mαρς ανέβηκε στην κορυφή του Billboard 200 έπειτα από 13 χρόνια.
Harry Styles - Aperture (Official Video)
Στην περίπτωση του Στάιλς, η απογοήτευση είναι ίσως ακόμη πιο παράδοξη. Βρίσκεται πλέον σε ένα σημείο της καριέρας του που δεν έχει πραγματικά τίποτα να αποδείξει. Έπειτα από τρία επιτυχημένα άλμπουμ, μια σειρά από τεράστια χιτ και μια περιοδεία που κράτησε σχεδόν δύο χρόνια, έχει εδραιωθεί ως ένας από τους μεγαλύτερους ποπ σταρ στον κόσμο. Η επιρροή του είναι τεράστια, το κοινό του φανατικό και οι συναυλίες του γεμίζουν στάδια και αρένες μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα 11,5 εκατομμύρια άνθρωποι που προσπάθησαν να εξασφαλίσουν ένα από τα πολυπόθητα εισιτήρια για το sold-out 30ήμερο residency που θα πραγματοποιήσει φέτος στο Madison Square Garden. Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται καν να περιοδεύει πια με την παραδοσιακή έννοια. Το κοινό φαίνεται πρόθυμο να ταξιδέψει για να τον δει όπου κι αν εμφανιστεί – σχεδόν μέχρι την Κόλαση, που λέει ο λόγος.
Αν έπρεπε να ρισκάρει κάποια στιγμή, έπρεπε να είναι τώρα. Κι όμως, στο «Kiss all the time. Disco, occasionally» μόνο αυτό δεν κάνει. Μοιάζει με έναν δίσκο που διστάζει γενικά, όσον αφορά τον ήχο και τον στίχο. Ηχητικά κινείται σε έναν χώρο που θα μπορούσε να κάνει θαύματα –αν ήθελε– μιας και έχει όλα τα σωστά συστατικά: ηλεκτρονικά στοιχεία, mid-tempo ρυθμούς, μια διάθεση που κοιτά προς την dance σκηνή και τις επιρροές από καλλιτέχνες όπως οι LCD Soundsystem. Στη θεωρία, όλα αυτά ακούγονται μια χαρά, σαν μια ευκαιρία για τον Στάιλς να απομακρυνθεί από την κλασική ποπ φόρμουλα και να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.
Στην πράξη, όμως, το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικά άτολμο. Τα περισσότερα τραγούδια κυλούν χλιαρά, εγκλωβισμένα σε μια ευγενική, σχεδόν υπνωτιστική μετριοπάθεια. Τίποτα δεν είναι πραγματικά κακό, αλλά τίποτα δεν είναι και αρκετά καλό ώστε να μείνει στο μυαλό σου μετά το τέλος της ακρόασης. Η παραγωγή είναι προσεγμένη και τα τραγούδια προσεκτικά δομημένα, όμως η συνολική αίσθηση είναι ότι όλα κινούνται μόνιμα στο ίδιο ασφαλές επίπεδο που μας έχει συνηθίσει και στις προηγούμενες δουλειές του. Ο δίσκος δεν γίνεται ποτέ πραγματικά χορευτικός, ο ίδιος δεν ξεσπά σχεδόν ποτέ και –το κυριότερο– δεν δείχνει διατεθειμένος να χαθεί κάτω από την ντισκομπάλα. Περισσότερο μοιάζει να έχει επηρεαστεί από τον μαραθώνιο που έτρεξε στο Βερολίνο παρά από τη νυχτερινή ενέργεια των κλαμπ της πόλης τα οποία ισχυρίζεται ότι τον απελευθέρωσαν. Αντί να πλησιάσει πραγματικά τον ήχο των LCD Soundsystem, το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο σαν μια άτονη και αποτυχημένη προσπάθεια να κάνει μια μείξη των «Music» και «Confessions on a dance floor» της Μαντόνα – μόνο που κανείς δεν είναι Μαντόνα, όσο μεγάλος σταρ κι αν είναι.
Harry Styles - American Girls (Official Video)
Ίσως γι’ αυτό συμβατικές στιγμές όπως το «American Girls» ακούγονται τόσο αποκαρδιωτικές για όσους περίμεναν κάτι παραπάνω. Στο τραγούδι εξυμνεί τα κορίτσια της Αμερικής με έναν τρόπο που δείχνει σχεδόν παλιμπαιδισμό –άσχετα που το κομμάτι έχει γραφτεί για να σαρώσει στα charts– και σίγουρα δεν δίνει την εντύπωση ενός καλλιτέχνη που ψάχνει μια νέα κατεύθυνση. Πού ’ν’ την; Μπας και τη βρούμε κι εμείς.
Οι στίχοι γενικότερα δεν βοηθούν ιδιαίτερα την κατάσταση. Ο Στάιλς έχει δηλώσει ότι το άλμπουμ λειτουργεί σαν ένα είδος προσωπικού ημερολογίου, όμως η αφήγησή του μοιάζει περισσότερο σαν μια συλλογή από σκόρπιες σημειώσεις παρά με βαθιές εξομολογήσεις για τη ζωή του. Έχεις την αίσθηση ότι δεν αποκαλύπτει κάτι ουσιαστικό για τον ίδιο και για το πώς έχει αλλάξει, αν έχει αλλάξει έπειτα από μια τόσο μεγάλη επιτυχία, σαν να θέλει να δημιουργήσει μια απόσταση με τον ακροατή.
Harry Styles - Season 2 Weight Loss (Official Lyric Video)
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του άλμπουμ. Ο Στάιλς, ως δημόσια φιγούρα, είναι συναρπαστικός. Χαρισματικός και στυλιστικά τολμηρός, έχει καλλιεργήσει μια αμφίσημη εικόνα που ισορροπεί ανάμεσα στον ροκ σταρ και το ποπ είδωλο, όπως έκανε στο παρελθόν ο Ντέιβιντ Μπόουι. Όμως στο «Kiss all the time. Disco, occasionally» αυτή η εντυπωσιακή περσόνα που έχει δημιουργήσει μοιάζει κάπως θολή. Είναι σαν να ακούμε έναν καλλιτέχνη που προσπαθεί να φτιάξει έναν «σωστό» δίσκο αντί για έναν πραγματικά ριζοσπαστικό δίσκο όπως έκανε ο Μπόουι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο δίσκος είναι εντελώς αποτυχημένος. Υπάρχουν στιγμές που η ατμόσφαιρα λειτουργεί και η παραγωγή δίνει έναν κομψό, νυχτερινό τόνο στα τραγούδια, όπως το εναρκτήριο «Aperture», το οποίο μαζί με το «Season 2 Weight Loss» και το «Dance no more» είναι από τα καλύτερα του δίσκου, με έναν πιο πειραματικό, ηλεκτρονικό χαρακτήρα. Δυστυχώς, αυτές οι στιγμές είναι λιγότερες από όσες θα ήθελε κανείς. Και ίσως ταιριάζει καλύτερα να τον ακούς όταν δοκιμάζεις π.χ. ένα πιάτο με κουνέλι λεμονοριγανάτο.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
