ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ αναρωτιόμαστε τι μας απογοήτευσε σε ένα πάρτι και δεν είναι ούτε ο τρόπος που έπαιξε ο DJ, ούτε η κακή διοργάνωση, ούτε καν ο συνωστισμός· ήταν μια διαρκής ενόχληση και ταραχή που νιώθαμε από τον περίγυρό μας. Προτού βιαστεί κάποιος να συμπεράνει πως αυτό είναι κάπως μισανθρωπικό, να πούμε το εξής: η ειδοποιός διαφορά της εγχώριας σκηνής από αυτήν στην κεντρική ή βόρεια Ευρώπη είναι το club culture.
Ο κόσμος έξω χορεύει, δεν σπρώχνει – τουλάχιστον όχι τόσο όσο στην Ελλάδα. Η έλλειψη club culture είναι πιο έντονη στον Νότο, κάτι που εν μέρει είναι λογικό, μια και λόγω του πιο ζεστού κλίματος οι άνθρωποι κινούνται διαφορετικά, πιο έντονα μέσα στον χώρο – αυτά τα εξηγούν καλύτερα άλλες επιστήμες. Δεν είναι λίγες οι φορές που αυτό, όμως, έχει αρνητικό αντίκτυπο στους υπόλοιπους.
Το «γιατί οι Έλληνες χορεύετε πάντα σε κύκλους;» είναι μια ερώτηση που πιθανόν έχεις ακούσει αν έχεις φίλους αλλοεθνείς. Το να βρίσκεσαι περίπου στοιχισμένος και με σωστό προσανατολισμό (κοιτώντας δηλαδή τον DJ) βοηθά να έχει χώρο να διασκεδάσει κι αυτός που στέκεται πλάι σου και πίσω σου. Δυστυχώς, συνέχεια χορεύεις με την πλάτη κάποιου που θα σου εναντιωθεί, φυσικά, αν του τονίσεις ευγενικά πως ενοχλεί.
Σε ένα rave, το νόημα είναι να είμαστε όλοι ίσοι, δεν χωρούν «look-at-me» συμπεριφορές. Η καλλιέργεια club culture παίρνει σίγουρα χρόνο και δεν δημιουργείται από τη μια μέρα στην άλλη.
Μετά είναι το πρόβλημα της διαρκούς και ακατάπαυστης συζήτησης περί ανέμων και υδάτων, σχεδόν φωνάζοντας. Είναι κατανοητό πως θέλουμε να κάνουμε catch up αφού ο χρόνος όλων μας είναι τρομερά περιορισμένος μες στην εβδομάδα, αλλά ένα τέκνο πάρτι δεν είναι το ενδεδειγμένο μέρος για να γνωστοποιήσουμε μεγαλοφώνως τι παραγγείλαμε να φάμε στην ταβέρνα το μεσημέρι.
Έπειτα είναι όλοι όσοι θα σκεφτούν να κρεμάσουν πάνω τους οτιδήποτε ευφάνταστο και λαμπερό και περιφέρονται σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα. Έτσι αποσπάται η προσοχή μας. Σε τόσα και τόσα κλαμπ ή διοργανώσεις στην Ευρώπη απαγορεύεται ρητά να κυκλοφορείς με ογκώδη και φωτιζόμενα αξεσουάρ, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο (π.χ. στο Intercell). Μακάρι να μπορούσε να εφαρμοστεί κι εδώ αυτή η απαγόρευση.
Και είναι κι αυτή η εμμονή με τα τύπου backpack για την αποφυγή χρέωσης γκαρνταρόμπας ή για οτιδήποτε άλλο ογκώδες (και χρήσιμο) μπορεί κανείς να κουβαλήσει μαζί του. Είναι κάτι που βλέπεις να απαγορεύεται σε πάρα πολλά κλαμπ. Τρώει χώρο από το dancefloor και μπορεί να χτυπήσει κάποιος ανυποψίαστος. Εδώ βέβαια φταίνε και οι διοργανωτές, που σε πείσμα των καιρών δεν τοποθετούν lockers στα κλαμπ, ώστε να μη δικαιολογείται ο χορός παρέα με σχολικές σάκες. Σε ένα τυπικό, mainstream κλαμπ, εξάλλου, κανείς δεν θα το δοκίμαζε, γιατί θα υπήρχε κίνδυνος να φάει πόρτα. Τέλος, επίσης αγενές είναι τα μαλλιά τα μακριά ως το γόνατο να μην είναι πιασμένα. Από ένα σημείο και μετά είναι σαν μαστίγιο, πρέπει να προφυλαχτείς ‒ έχει τύχει να μου πέσουν γυαλιά που είχα στερεωμένα στο κεφάλι.
Φυσικά, υπάρχουν και οι πραγματικά επικίνδυνες συμπεριφορές, όπως τα τσιγάρα στο χέρι. «Συγγνώμη, φιλαράκι, σε έκαψα;» ακούμε συχνά. Αντιλαμβάνομαι πως το να απαγορεύσεις σε έναν Έλληνα το κάπνισμα σε τέτοιους χώρους ισοδυναμεί με casus belli, αλλά πραγματικά θεωρώ πώς η πλειονότητα πλέον τάσσεται υπέρ της απαγόρευσής του σε όλους τους εσωτερικούς χώρους. Γιατί πρέπει να βρισκόμαστε μονίμως σε μια αμυντική στάση ώστε να μην καούμε;
Και τελευταίο, μα πιο σπουδαίο ίσως: πρέπει όλοι να προσέχουμε πού πατάμε. Δεν είναι δικαιολογίες το «βιάζομαι» ή το «έχει πολύ κόσμο». Πριν από έναν μήνα περίπου, για να προωθηθεί προς τα πίσω κάποιοςν με πάτησε με τόση δύναμη που έπαθα κάταγμα στο δάχτυλο. Είναι μια αχρείαστη και αντικοινωνική συμπεριφορά, αγένεια στον διπλανό σου το να φοράς αρβύλες στρατιωτικών προδιαγραφών. Τι κακό έχουν τα αθλητικά, που είναι και σαφώς πιο ενδεδειγμένα για ένα πάρτι στο οποίο θα χορεύεις ώρες;
Το στερεοτυπικό, μαύρο, αθλητικό dress code που ξέρουμε όλοι και η πιθανότητα να φας «πόρτα» αν δεν το ακολουθήσεις έχει μια πέρα για πέρα λογική βάση: να είσαι άνετος/-η ώστε να απολαύσεις και εσύ και οι γύρω σου τη βραδιά στο μέγιστο. Σε ένα rave, το νόημα είναι να είμαστε όλοι ίσοι, δεν χωρούν «look-at-me» συμπεριφορές. Η καλλιέργεια club culture παίρνει σίγουρα χρόνο και δεν δημιουργείται από τη μια μέρα στην άλλη. Η συνειδητοποίηση και ξεκάθαρη επισήμανση πως κάποιες συμπεριφορές είναι ενοχλητικές, κι ακόμα περισσότερο η απαγόρευση κάποιων εξ αυτών, δεν είναι παραξενιά αλλά ένα πρώτο, απαραίτητο βήμα ώστε να περνάμε όλοι καλά και κατ’ επέκταση να είμαστε πιο ασφαλείς.
