ΟΤΑΝ ΚΑΤΣΕΙ Η ΣΚΟΝΗ, αργά ή γρήγορα, ο Παύλος Πολάκης θα επιστρέψει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Και τότε θα είναι περισσότερο ενισχυμένος από κάθε άλλη φορά. Θα τους κουνήσει το δάχτυλο με νόημα και θα τους υπενθυμίσει ότι εκπροσωπεί μια ισχυρή τάση στο κόμμα, αν όχι τόσο σε επίπεδο στελεχών, σίγουρα στους ψηφοφόρους, οι οποίοι, εθισμένοι στον λαϊκιστικό λόγο και στη μετατροπή της οργής σε πολιτική συμπεριφορά, που μάλιστα χαρακτηρίζουν «αντισυστημική», βρίσκουν στον αψύ Κρητικό όλα τα στοιχεία με τα οποία οι ίδιοι ερμηνεύουν τα γεγονότα.
Άλλωστε, ο Πολάκης παραμένει μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και σε έναν βαθμό αυτό που ο ίδιος και οι ακόλουθοί του περιγράφουν αποτελεί τη «βαθιά ψυχή» της παράταξης.
Ο πολακισμός είναι η σύγχρονη έκφραση του «αυριανισμού», ο οποίος κυριάρχησε για δεκαετίες στη χώρα, ξεκίνησε από μια δημοσιογραφική σχολή που υποτίθεται τα «έλεγε έξω από τα δόντια», λάτρευε τον λαϊκισμό και τον δημαγωγικό λόγο, αποκάλυπτε συχνά σκάνδαλα και γρήγορα μετατράπηκε σε μια σχολή πολιτικής συμπεριφοράς.
Ο πολακισμός δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο στην πολιτική. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, αφού έχει βαθιές ρίζες στο εκλογικό σώμα, που έρχονται από μακριά και δεν βρίσκονται μόνο στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Ας μην κοροϊδευόμαστε, σε αρκετά κόμματα υπάρχουν μικροί ή μεγάλοι «Πολάκηδες»· ιδιαίτερα στη Νέα Δημοκρατία θα συναντήσουμε αρκετούς πολιτικούς με ανάλογες συμπεριφορές, αντίστοιχη δομή και συμπεριφορά (ο Αυγενάκης είναι το πρώτο όνομα που έρχεται πρόχειρα στο μυαλό κάποιου, ο Άδωνις Γεωργιάδης ένα δεύτερο).
Στην αριστερά της Μεταπολίτευσης δεν συναντούσαμε συχνά τέτοια πρόσωπα και εκφράσεις, αλλά κι αυτό είχε μια ημερομηνία λήξης. Η σύγχρονη αριστερά(;) του Τσίπρα έβαλε τέλος σε αυτή την πρακτική.
Ο πολακισμός είναι η σύγχρονη έκφραση του «αυριανισμού», ο οποίος κυριάρχησε για δεκαετίες στη χώρα, ξεκίνησε από μια δημοσιογραφική σχολή που υποτίθεται τα «έλεγε έξω από τα δόντια», λάτρευε τον λαϊκισμό και τον δημαγωγικό λόγο, αποκάλυπτε συχνά σκάνδαλα (κάποιες φορές οι αποκαλύψεις είχαν βάση) και γρήγορα μετατράπηκε σε μια σχολή πολιτικής συμπεριφοράς, με δεκάδες επιφανή στελέχη του άλλοτε ισχυρού ΠΑΣΟΚ (ξεχάσαμε γρήγορα τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο) να τον υιοθετούν στον καθημερινό τους λόγο. Απλώς, με την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια της κρίσης, μετακόμισε στον δεύτερο.
Ο πολακισμός, παρότι εμφανίζεται ως μια προοδευτική πολιτική έκφραση, δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρα μια βαθιά συντηρητική συμπεριφορά. Χρησιμοποιεί ιδέες της αριστεράς χωρίς την αντίστοιχη ηθική της και, σύμφωνα με τη γλώσσα με την οποία εκφράζεται, τις «πουλάει» σε έναν κόσμο που, απελπισμένος ή χωρίς γερές αντιστάσεις, είναι έτοιμος να τις δεχτεί ως τις μοναδικές αλήθειες, έστω κι αν σε αυτές συναντάει κάποιος μόνο ψήγματά τους.
Τα ψήγματα αυτά, ο δημαγωγικός λόγος, ο μεσσιανισμός που υπηρετεί δήθεν χαρισματικά πρόσωπα, ο επιφανειακός τρόπος ερμηνείας των γεγονότων και κυρίως ο λόγος που ακουμπάει στο ένστικτο και όχι στο επιχείρημα είναι τα βασικά στοιχεία του.
Ο Πολάκης θα επιστρέψει όχι μόνο γιατί είναι αυτός που με τον άλλο «αστέρα» του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Παππά ήταν οι βασικοί υπεύθυνοι για την εκλογή του Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει μεταλλαχθεί σε ένα προσωποπαγές λαϊκιστικό κόμμα, αλλά και γιατί τον έχουν ανάγκη. Άλλωστε, το είπε και ο Κασσελάκης, αισθάνεται πολύ άσχημα για την απόφαση που αναγκάστηκε να πάρει, γιατί τον αγαπά. Αυτές οι αγάπες δύσκολα διαλύονται…
