Ο ΜΑΚΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ δεν τοποθετήθηκε τυχαία στον τελευταίο ανασχηματισμό στη θέση του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου. Παρότι δεν έχει ασχοληθεί ποτέ στο παρελθόν με το θέμα, εκτός από τα νιάτα του, όταν δεν είχε και τις καλύτερες προθέσεις για τους μετανάστες, παρότι δεν έχει ούτε ειδικές γνώσεις, ούτε εμπειρία, ούτε τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά που είναι αναγκαία για τον χειρισμό μιας τόσο δύσκολης και ευαίσθητης στους καιρούς μας υπόθεσης, ο πρωθυπουργός τον επέλεξε για έναν και μόνο συγκεκριμένο λόγο: με το βαρύ παρελθόν του –που προσπάθησε να λειάνει, ώστε να λησμονηθεί κάποια στιγμή–, εξακολουθεί να συμβολίζει τον ακραίο δεξιό πολιτικό.
Στην εποχή που διανύουμε, που κυριαρχούν ακροδεξιοί και λαϊκιστές ηγέτες οι οποίοι στηρίζουν τον πολιτικό τους λόγο, μεταξύ άλλων, και στη στοχοποίηση των ξένων, ο Βορίδης αποτελούσε σε συμβολικό αλλά και ουσιαστικό επίπεδο την καλή (;) λύση για να περιοριστούν οι μεγάλες απώλειες ψήφων της ΝΔ προς την ακροδεξιά και να ενταχθεί και η χώρα μας στην προσπάθεια προσαρμογής (sic) στη νέα τάξη πραγμάτων όπως την ορίζει ο Τραμπ, που από τις πρώτες ημέρες της εξουσίας του κυνηγάει απελπισμένους μετανάστες, οι οποίοι δεν βγαίνουν από τα σπίτια τους φοβούμενοι την απέλαση, και όταν τους εντοπίζει τους στέλνει μαζικά και με απόλυτα απαξιωτικό τρόπο στις χώρες καταγωγής τους.
Ο πληθυσμός της Ισπανίας τα τελευταία έξι χρόνια αυξάνεται με ρυθμό 4,2%: 468.000 άνθρωποι εγγράφηκαν στο εθνικό ασφαλιστικό μητρώο ως νέοι εργαζόμενοι το 2024 και από αυτούς μόνο οι 59.000 ήταν Ισπανοί, οι υπόλοιποι ξένοι.
Ο Κ. Μητσοτάκης δεν αποτελεί την εξαίρεση ενός ηγέτη που προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτόν τον βάρβαρο νέο κόσμο· υπάρχουν παραδείγματα μη συντηρητικών (τουλάχιστον κατ’ όνομα) πολιτικών ηγετών που μπροστά στον φόβο ανόδου των ακροδεξιών και λαϊκιστών προωθούν σκληρά μέτρα εναντίον των ξένων. Ο Κιρ Στάρμερ, ηγέτης των Εργατικών και πρωθυπουργός της Βρετανίας, δυο μόλις εβδομάδες μετά τις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης όπου το λαϊκιστικό δεξιό κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ κέρδισε και τους Εργατικούς και τους Συντηρητικούς με όχημα μια ξενοφοβική και εθνικιστική γλώσσα, έσπευσε να αλλάξει ρότα, να μετατοπιστεί πολιτικά, να μιλήσει για συντηρητικές κυβερνήσεις που έχασαν τον έλεγχο των συνόρων και να αναφερθεί σε μέτρα που θα αποτρέψουν να γίνει η χώρα του «ένα νησί ξένων»!
Μάλιστα, ανακοίνωσε μια σειρά από μέτρα κατά των ξένων, όπως η αύξηση από πέντε σε δέκα χρόνια του αναγκαίου χρόνου παραμονής στη χώρα για την απόκτηση άδειας μόνιμης διαμονής, η αύξηση του ελάχιστου μορφωτικού επιπέδου για την εύρεση απασχόλησης, η αυστηροποίηση των ελέγχων έκδοσης θεωρήσεων για τους φοιτητές κ.ά. Με έναν τρόπο ο Στάρμερ έπρεπε να αιτιολογήσει τη θεαματική στροφή του από τις παραδοσιακές θέσεις των Εργατικών: «Το κάνω επειδή πιστεύω ότι είναι το σωστό και πιστεύω σε αυτό», είπε.
Είναι όμως έτσι; Είναι οι ξένοι η πηγή των δεινών, κυρίως των οικονομιών, των χωρών υποδοχής, όπως ορίζει η νέα αυτή τάξη πραγμάτων; Πολλές έρευνες έχουν δείξει το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή ότι χώρες που υποδέχτηκαν σχετικά φιλικά μετανάστες είχαν οφέλη σε οικονομικό επίπεδο, και ας περιοριστούμε μόνο σε αυτό. Μία από αυτές είναι η Ισπανία, που τα τελευταία χρόνια έχει προχωρήσει σε θετικές μεταρρυθμίσεις που αφορούν τους τρόπους ένταξης των ξένων αλλά και το εργατικό δυναμικό. Μάλιστα, το 2024 αναδείχτηκε στην οικονομία με τις καλύτερες επιδόσεις στον κόσμο. «Όταν όλα πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, οι συγκριτικά φιλελεύθερες πολιτικές στο θέμα αυτό μπορούν να δείξουν τον δρόμο για ισχυρότερες εθνικές οικονομίες και πιο φιλόξενες κοινωνίες», έγραψε σε ένα εμπεριστατωμένο άρθρο της η «El Pais», το οποίο παραθέτει δεδομένα που καταθέτει η υπουργός Ένταξης, Κοινωνικής Ασφάλισης και Μετανάστευσης, Έλμα Σάιζ. Και τι λένε αυτά; Πλήρης οικονομική ένταξη των οικονομικών μεταναστών θα αύξανε τον πλούτο της Ισπανίας κατά 17 δισ. ευρώ, ενώ σε κρίσιμους τομείς (τουρισμός, γεωργία, μεταποίηση), χάριν των οποίων αναπτύχθηκε η οικονομία, οι μετανάστες παίζουν βασικό ρόλο. Οι μετανάστες αποδεικνύονται κάτι περισσότερο από χρήσιμοι.
Θα μπορούσαν να γραφτούν χιλιάδες ακόμα χιλιάδες λέξεις για τις θετικές επιπτώσεις από την ένταξη των μεταναστών, ωστόσο θα αρκεστούμε σε ένα παράδειγμα. Ο πληθυσμός της Ισπανίας τα τελευταία έξι χρόνια αυξάνεται με ρυθμό 4,2%: 468.000 άνθρωποι εγγράφηκαν στο εθνικό ασφαλιστικό μητρώο ως νέοι εργαζόμενοι το 2024 και από αυτούς μόνο οι 59.000 ήταν Ισπανοί, οι υπόλοιποι ξένοι. Σε μια χώρα που χρειάζεται από 250.000 έως 300.000 νέους εργαζόμενους κάθε χρόνο για να διατηρηθεί το υπάρχον κράτος πρόνοιας, η λύση έρχεται από ξένους…
