Μα, γιατί δεν γίνονται πια σκληρές συνεντεύξεις;

Μα, γιατί δεν γίνονται πια σκληρές συνεντεύξεις; Facebook Twitter
Όλα είναι ένα ζαχαρωτό. Οι απόψεις του για τους ανθρώπους, την πολιτική, τα ζώα, την καλή του, όλα ένα μικρό candy. Πολλά χαμόγελα, πολύ σιρόπι, πολύ τίποτα.
0

[Αξημέρωτα, παρακολουθώ σε επανάληψη τη συνέντευξη ενός καλλιτέχνη. Δεν έχει σημασία «ποιου» καλλιτέχνη σε «ποιον» δημοσιογράφο. Το σκηνικό είναι παράταιρο: εκείνος του ελαφριού έντεχνου, η σκηνογραφία και ο ατσαλάκωτος anchorman του περιστυλίου της Βουλής. Έχω όλη την καλή διάθεση να ακούσω τη συζήτηση, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή ο «καλλιτέχνης» θα ερωτηθεί και για μερικές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του, αλλά ματαίως χάνω τον ύπνο μου. Όλα είναι ένα ζαχαρωτό. Οι απόψεις του για τους ανθρώπους, την πολιτική, τα ζώα, την καλή του, όλα ένα μικρό candy. Πολλά χαμόγελα, πολύ σιρόπι, πολύ τίποτα. Μια απ’ τα ίδια πάλι, η αγιορείτικη φωτοθήκη σε ένα ακόμη πορτρέτο ερμηνευτή, δίπλα του να άδουν χερουβείμ με κιθάρες και μπάσα].

Τι θέλουμε, επιτέλους, από τις συνεντεύξεις και μάλιστα τις τηλεοπτικές; Γιατί ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι με όσα ακούμε να λέει ο «X» διάσημος και όχι μόνο στην τηλεόραση; Γιατί με κάποιους ανθρώπους ταυτιζόμαστε και τους επιβραβεύουμε με τα likes και τα re-posts μας ή γράφουμε ύμνους στα social και κάποιοι άλλοι μας αφήνουν παγερά αδιάφορους, παρά τα όσα ενδιαφέροντα μπορεί να λέει ο προσκεκλημένος ή τα όσα εμπρηστικά ενδέχεται να ρωτά ο δημοσιογράφος;

Όταν έγινε ένα γκάλοπ για το ποιος ήταν ο καλύτερος παρουσιαστής όλων των εποχών, ποιος έπαιρνε στ’ αλήθεια ωραίες, αβίαστες συνεντεύξεις από αστέρες πρώτης γραμμής, στην πρώτη θέση βρέθηκε ο Κέρμιτ. Ναι, ο βάτραχος του Muppet Show.

Λέμε ότι σιχαινόμαστε τις αγιογραφίες –αλήθεια είναι αυτό–, αλλά ενθουσιαζόμαστε με μια ωραία αφήγηση ζωής. Προσπερνάμε με περιφρόνηση τις γλυκερές περιγραφές προσώπων, τις ξύλινες προκάτ απαντήσεις, αλλά το αίμα μας παίρνει φωτιά στην υποψία ενός γνήσιου στριμώγματος. Έχουμε φάει πολύ παπά όλα αυτά τα χρόνια από εφημερίδες, τηλεόραση, περιοδικά, ξέρουμε πια πώς γίνονται και πόσο στοιχίζουν (!) οι πληρωμένες συνεντεύξεις και γι’ αυτό έχουμε απαιτήσεις. Λαμπρά.

Μας διαφεύγει κάτι από αυτό; Ναι, οπότε ας ξεκινήσουμε από τα βασικά και ας φτάσουμε, με ήρεμη καρδιά, σε μερικούς επίσης βασικούς κανόνες, κυρίως για να μη νιώσουμε ανικανοποίητοι και πολλές φορές ριγμένοι ως αναγνώστες/τηλεθεατές/ακροατές. Γιατί, ως δημοσιογράφοι, για να κάνουμε και την αυτοκριτική μας, εννιά φορές στις δέκα είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων και λέμε ανοησίες για να δικαιολογηθούμε.

Κατ’ αρχάς, ας ξεκινήσουμε με έναν παράδοξο κανόνα. Πρώτος τον είχε επισημάνει στωικά, ο ακαδημαϊκός, θεωρητικός της δημοσιογραφίας (και κυρίως δημοσιογράφος), Ντίτερ Προκόπ: «δεν υπάρχουν σκληρές συνεντεύξεις». Όπως εύστοχα παρατηρούσε στο «Η δύναμη των Μέσων και η επίδραση τους στις μάζες», η σκληρή συνέντευξη είναι μια ουτοπία. Όλοι έχουμε κάτι άβολο, στριμωχτικό, δύσκολο να ρωτήσουμε έναν πολιτικό, μια τηλεπερσόνα, έναν διεφθαρμένο οποιασδήποτε επαγγελματικής κατηγορίας. Ο δημοσιογράφος που αποφασίζει να το κάνει, αυτομάτως αυτογελοιοποιείται. Η δύσκολη ερώτηση θέλει χειρισμούς, ελιγμούς και τύχη. Ο πολιτικός είναι προπονημένος στο να ξεγλιστρά με ευκολία από τα δόκανα. Ο παραβατικός έχει κάνει πολύωρα sessions με τον δικηγόρο του. Αποκλείεται να κάνεις, λοιπόν, μια σκληρή ερώτηση και να μη σε γελοιοποιήσει το αποτέλεσμα, ειδικά αν εισπράξεις μηδενική απάντηση.

Κατά τον Προκόπ είναι πιο τίμιες οι χαλαρές κουβέντες. Εκεί που μπορεί να μπει γκολ αθόρυβα, χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες, σαν μικρή φυσαλίδα οξυγόνου που σκάει μέσα σε κάποια φλέβα.

Κοινώς, καήκαμε. Άρα, τι; Ο ίδιος ο θεωρητικός είχε καταγράψει ότι οι πραγματικά σπουδαίες συνεντεύξεις δίνονται σε δύο περιπτώσεις. Η μία είναι ο συνομιλητής σου να θέλει να μιλήσει. Η δεύτερη είναι να έχει πραγματικά κάτι να πει. Η δημοσιογραφική δεινότητα σ’ αυτές τις δύο περιπτώσεις κρίνεται στα επιμέρους. Με λίγα λόγια και έναν ηλίθιο να βάλεις απέναντι σε κάποιον που θέλει να μιλήσει ή έχει κάτι να πει, η δουλειά θα γίνει.

Ναι, αλλά πού είναι ο δημοσιογράφος μέσα σε όλο αυτό; Τι κάνει; Οι απαντήσεις εδώ είναι πολλές. Μπορεί να διεκπεραιώνει απλώς. Να ενθαρρύνει, οδηγώντας ήρεμα την κουβέντα. Να αγχώνεται κοιτώντας συνεχώς αν «γράφει» το μαγνητοφωνάκι ή αν ρώτησε όλα όσα είχε σημειωμένα στο σημειωματάριο του. Να ηρεμήσει και να απολαύσει τη συζήτηση και όπου βγει (τι ωραία!). Όλα αυτά εξαρτώνται από το Μέσο στο οποίο εργάζεται, από τα συμφέροντα που εξυπηρετεί (και ο ίδιος και το Μέσο), από την ατζέντα του (φανερή ή κρυφή), από τη συνεννόηση που έχει κάνει με τον συνομιλητή του ή και όχι.

Γενικώς, οι «μιλημένες» συνεντεύξεις βρωμάνε από μακριά, παρ’ όλα αυτά τις βλέπουμε, κυρίως από ετεροντροπή.

Στις μέρες μας, που το διαδίκτυο (για τα sites) και η μνήμη της μονταζιέρας (για τα κανάλια) μπορεί να συγκρίνει χίλιες συνεντεύξεις του ίδιου προσώπου μαζί και που οι προκάτ πρόλογοι, οι παρόμοιες ερωτήσεις και οι καρμπόν απαντήσεις ντροπιάζουν τόσο τον δημοσιογράφο όσο και τον καλεσμένο του, είναι αν μη τι άλλο ένας απολαυστικός εξευτελισμός.

Κερδισμένος είναι μόνο όποιος πήρε την πρώτη συνέντευξη και οι υπόλοιποι χτυπηθείτε, σα να λέμε. Ή έστω κάντε μια προσπάθεια παραπάνω στις ερωτήσεις.

Ε, και τι θα γίνει, λοιπόν; Θα πάψουμε να διαβάζουμε / ακούμε / παρακολουθούμε συνεντεύξεις; Ε, όχι δα. Απλώς, οι δημοσιογράφοι πάντα –μα, πάντα, όμως– θα πρέπει να ζορίζονται περισσότερο για το τι θα ρωτούν.

Σε τελική ανάλυση, για να μην το παίρνουν βαριά και οι αστέρες, της εγχώριας τηλεοπτικής δημοσιογραφίας ειδικώς, απλώς να αναφέρουμε ότι πριν από χρόνια, όταν έγινε ένα γκάλοπ για το ποιος ήταν ο καλύτερος παρουσιαστής όλων των εποχών, ποιος έπαιρνε στ’ αλήθεια ωραίες, αβίαστες συνεντεύξεις από αστέρες πρώτης γραμμής, στην πρώτη θέση βρέθηκε ο Κέρμιτ. Ναι, ο βάτραχος του Muppet Show.

Οι αιωνίως χολερικοί κριτικοί είχαν επισημάνει ότι αυτός ο χαρακτήρας είχε τα δύο βασικά συστατικά του καλού δημοσιογράφου / παρουσιαστή. Πρώτον, όταν μιλούσε, σε όποιον κι αν απευθυνόταν δεν χρησιμοποιούσε βαρύγδουπες έννοιες και στομφώδεις λέξεις. Αθώα, σχεδόν με αφέλεια ρωτούσε πάντα και δεν προσπαθούσε να δείξει ότι είναι πιο έξυπνος από το κοινό που τον παρακολουθεί.

Δεύτερον, οι ερωτήσεις του ήταν καίριες, στακάτες, κατευθείαν στην καρδιά του καλεσμένου, ενώ οι παρουσιάσεις του δεν διαρκούσαν παραπάνω από δέκα δευτερόλεπτα. Τόσο του αρκούσε για να κάνει πάσα τον λόγο στον συνομιλητή του. Άλλωστε, ακόμη και το βατράχι γνώριζε ότι το «θέμα» είναι ο καλεσμένος και όχι η μούρη του.

Οπότε, μάνι-μάνι, δύο tips της προκοπής για καλές συνεντεύξεις τις πρόσφερε ένα βατράχι από ένα μακρινό, θρυλικό τηλεοπτικό show. Ας δούμε, αν μπορούν να μας χρησιμεύσουν σήμερα.

*Dieter Prokop, «Η δύναμη των Μέσων και η επίδρασή τους στις μάζες – Μια ιστορική ανασκόπηση», «Νέα Σύνορα – Εκδόσεις Α. Α. Λιβάνη», Αθήνα, 1997

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η παραβολή της μωρής φιλενάδας

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος / Η παραβολή της μωρής φιλενάδας

Το κορακοζώητο ύφος της καλιαρντής εγγύτητας που ήταν κανόνας στα λαϊκά media επί χρόνια, έχει γίνει κιτς σιγουράκι στο στόμα φερέλπιδων αταλάντων― λες κι είμαστε ακόμη στις αυλές με τις Σμυρνιές.
ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ