ΑΡΚΕΤΟΙ ΙΣΩΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ το παλιό σλόγκαν «Με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι» των γνωστών αισθηματικών βιβλίων τσέπης. Το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, με τα λυρικά απομνημονεύματά του, είναι για πολλούς ένα πολιτικό Άρλεκιν και το καλύτερο –για την κυβέρνηση– είναι ότι, με όλον αυτόν τον θόρυβο που προκαλεί ο Τσίπρας για να το διαφημίσει, έχουν ξεχαστεί όλα τα σημαντικά ζητήματα που ήταν στην επικαιρότητα.
Στην κυβέρνηση τρίβουν τα χέρια τους που κανείς δεν ασχολείται με όσα ακούγονται στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και για το γεγονός ότι η εμφάνιση του Τσίπρα ως συγγραφέα, με όσα έγραψε, έχει σκεπάσει τα Τέμπη και τις φωνές των συγγενών των θυμάτων, που δεν ακούγονται πια. Με το βιβλίο του Τσίπρα έχουν ξεχαστεί όλα και πρώτο θέμα πλέον καθημερινά είναι τι έγινε το 2015 και οι τσακωμοί του με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, νυν και πρώην.
Ο πρώην αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος του βιβλίου του σε παραπολιτικά σχόλια, μομφές και επικρίσεις για πρώην συντρόφους του, εσωκομματικές ίντριγκες και ανακριβείς περιγραφές που αφορούν τρίτα πρόσωπα, οπότε ήταν αναμενόμενο ότι αυτά, όταν θα δημοσιεύονταν στα ΜΜΕ, θα προκαλούσαν την αντίδρασή τους.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πάντως, είχε άλλη μια χαλαρή εβδομάδα, χάρη στο βιβλίο του Τσίπρα που σκέπασε όλα τα άλλα, και τώρα επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη θετική για εκείνον συγκυρία, συναντώντας βουλευτές της κοινοβουλευτικής του ομάδας για να βελτιώσει τη σχέση μαζί τους.
Το θέμα είναι ότι η Νέα Δημοκρατία, προκειμένου να κρατήσει τους ψηφοφόρους της για να μη σκορπιστούν άλλο, προσπαθούσε εδώ και καιρό να τους φοβίσει ότι, αν δεν μείνουν συσπειρωμένοι γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, «θα έρθει ξανά η παλαβή αριστερά», αλλά η προσπάθεια αυτή απέβαινε μάταια. Δεν έπειθε κανέναν, καθώς ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε μια ανάμνηση και ο νέος είχε κατακερματιστεί. Τότε εμφανίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας με τα απομνημονεύματά του για να πει ότι ο ένας υπουργός που είχε επιλέξει ήταν προβληματικός, ο άλλος δεν είχε επαφή με την πραγματικότητα, ένας άλλος ήταν γραφικός κ.ο.κ., κάνοντας τη δουλειά του Μητσοτάκη πολύ πιο εύκολη από όσο θα μπορούσε να είχε ευχηθεί.
Η διατήρηση αυτής της κατάστασης μέχρι τα Χριστούγεννα είναι το ιδανικό σενάριο για το Μέγαρο Μαξίμου. Βέβαια, ο Τσίπρας συντηρεί αυτήν τη συζήτηση για να πουλήσει τα απομνημονεύματά του, αλλά η υπενθύμιση των τραγελαφικών καταστάσεων της περιόδου 2015-2019 και του πόσο ανέτοιμος ήταν για να κυβερνήσει δεν μοιάζει να διευκολύνει τις πολιτικές φιλοδοξίες του. Άλλωστε, ακόμα και στενοί συνεργάτες του είναι προβληματισμένοι για το αν αυτή η δημοσιότητα –η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό αρνητική– θα του κάνει καλό ή θα τον βλάψει.
Και οι καιροί είναι διαφορετικοί όμως σήμερα. Κανείς δεν αναζητά έναν ηγέτη που λέει ατάκες για νταούλια που θα παίζει για να χορεύουν οι αγορές. Ο Μπιλ Κλίντον, τον οποίο ο Τσίπρας είχε επιδιώξει να συναντήσει στις ΗΠΑ με τη βοήθεια της Γιάννας Αγγελοπούλου, είχε πει για τις ελληνικές εκλογές του 2015, λίγες μέρες μετά τη γνωριμία τους, ότι όταν οι άνθρωποι αισθάνονται πως έχουν πληγωθεί και δεν έχουν τίποτα να περιμένουν, επιλέγουν απλώς τον πιο τρελό άνθρωπο στην αίθουσα για να τους εκπροσωπήσει.
Τώρα ο Τσίπρας χαρακτηρίζει σχεδόν με τον ίδιο τρόπο τους πρώην συντρόφους του, για να πει ότι «εκείνοι ήταν οι παλαβοί», οι πολύ ριζοσπάστες και οι πολιτικά ακραίοι, εκείνος όχι. Οι πρώην σύντροφοί του τον έχουν χαρακτηρίσει αυτές τις μέρες «προδότη», «πολιτικό βρικόλακα» που θέλει να πιει το αίμα τους για να επιβιώσει αυτός, ενώ τον κατηγόρησαν και για «πολιτικό κατινισμό».
Πολλοί επίσης τον διέψευσαν για περιστατικά που αναφέρει, όπως ο Κώστας Ήσυχος για τη συνάντηση με τον Μεντβέντεφ, ο Μ. Όθωνας για τους διαλόγους με τη Φώφη Γεννηματά, ο Στέφανος Κασσελάκης για όσα αποδίδει στον σύντροφό του, Τάιλερ, και αρκετοί άλλοι. Όλα αυτά βέβαια εξηγούν εύκολα γιατί τα απομνημονεύματα του Τσίπρα προσφέρουν καθημερινά περιεχόμενο στη μεσημεριανή ζώνη, αλλά φανερώνουν και ότι το κοινό για το οποίο τα έγραψε δεν είναι οι αριστεροί και οι πολιτικοποιημένοι.
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι ο μόνος που είπε ότι «το βιβλίο Τσίπρα αναβιώνει το αντισύριζα ρεύμα». Ο ίδιος είναι ανάμεσα σε εκείνους στους οποίους ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χρεώνει την ήττα, επειδή, κατά την αντίληψή του για εκείνον, δεν τον άφηνε να μετακινήσει το κόμμα δεξιότερα και να κάνει τη διεύρυνση, παρότι είχε φέρει στο κόμμα του από τον Ραγκούση μέχρι τον Αντώναρο χωρίς να αντιδράσει κανείς. Προφανώς αυτό εννοεί και ο Τσακαλώτος όταν λέει ότι από το 2019 το αντισύριζα μέτωπο μπήκε μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι βέβαια χωρίς να του ανοίξει κάποιος την πόρτα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πάντως, είχε άλλη μια χαλαρή εβδομάδα, χάρη στο βιβλίο του Τσίπρα που σκέπασε όλα τα άλλα, και τώρα επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη θετική για εκείνον συγκυρία, συναντώντας βουλευτές της κοινοβουλευτικής του ομάδας για να βελτιώσει τη σχέση μαζί τους. Από τη μία ο Αντώνης Σαμαράς, που υπολογίζεται ότι έχει περίπου δέκα βουλευτές δικούς του, από την άλλη ο Νίκος Δένδιας, που δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του και εδώ και καιρό προσπαθεί να βρει ερείσματα στην Κ.Ο. της ΝΔ, μαζί με την απογοήτευση κάποιων βουλευτών που νιώθουν παραγκωνισμένοι, όλα αυτά είχαν προκαλέσει κάποια ανησυχία στο Μέγαρο Μαξίμου.
Εν τω μεταξύ, οι αγρότες έχουν πάλι ξεσηκωθεί, ο Χ. Τριαντόπουλος και ο Κ. Αγοραστός έχουν λάβει κλήση για να απολογηθούν για την αλλοίωση του τόπου του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών τις επόμενες μέρες και η Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζεται. Όσο όμως ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε προσωπικές αφηγήσεις, κουτσομπολιά και παλιές έριδες, τα πραγματικά προβλήματα της χώρας παραμένουν στο περιθώριο. Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι ένα πολύτιμο «δώρο» για όσους έχουν κάθε λόγο να προτιμούν μια πολιτική συζήτηση που δεν αγγίζει τα ουσιαστικά και τα δύσκολα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO
