ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ του σπουδαίου Καναδού ποιητή, τραγουδοποιού και ερμηνευτή τον Νοέμβρη του 2016, έχουν προκύψει αμέτρητες αφηγηματικές «Κοενιάδες» πάσης φύσεως, αρκετές εξ αυτών επικεντρωμένες στο περίφημο ειδύλλιο του Λέοναρντ Κοέν με τη Μαριάν Ιλέν στην Ύδρα της δεκαετίας του ’60 όπου και οι δύο είχαν βρει καταφύγιο.
Ανάμεσά τους το ντοκιμαντέρ του Νικ Μπρούμφιλντ Marianne & Leonard: Words of Love που αναδείκνυε γλαφυρά (αναδύοντας όμως και μια δυσάρεστη «κίτρινη» εσάνς) τις σκοτεινές και δυσοίωνες πτυχές της ασυμβίβαστα μποέμικης ύπαρξης της καλλιτεχνικής κοινότητας των ξένων στο νησί.
Η ιστορία των δύο εραστών ξεδιπλώνεται και στις παρυφές της αφήγησης της νουβέλας της Πόλι Σάμσον, A Theatre for Dreamers, η οποία τοποθετείται στην Ύδρα της δεκαετίας του ’60.
Πέρσι εμφανίστηκε και μια ανάξια λόγου ταινία στο Apple TV+ με φόντο το νησί, η οποία επίσης πραγματεύεται το ίδιο ειδύλλιο και έχει τον ίδιο ακριβώς τίτλο μ’ αυτήν εδώ την τηλεοπτική σειρά επτά επεισοδίων καναδο-νορβηγο-ελληνικής συμπαραγωγής που έκανε πρεμιέρα στα τέλη Σεπτέμβρη, μερικές μέρες μετά τη συμπλήρωση της 90ής επετείου από τη γέννηση του Κοέν.
Η Μαριάν εμφανίζεται (ως μούσα και αερικό) στην τρίτη ποιητική συλλογή του Κοέν που κυκλοφόρησε το 1964 με τον τίτλο «Λουλούδια για τον Χίτλερ» και φυσικά στο τραγούδι So Long Marianne που βρίσκεται στη δεύτερη πλευρά του δισκογραφικού του ντεμπούτου Songs of Leonard Cohen (1967).
Ύστερα από τόσες εξαντλητικές παραλλαγές του ίδιου μύθου, δικαιούνταν κανείς να είναι επιφυλακτικός με τη σειρά (που προβάλλεται από την Cosmote TV), η οποία όμως, αν κρίνουμε από τα δύο πρώτα επεισόδια που έχουν κυκλοφορήσει, και παρά τις κάποιες αναχρονιστικές παραβλέψεις της παραγωγής (σε κάποια πλάνα διακρίνονται τα σύγχρονα θαλάσσια ταξί της Ύδρας, που φυσικά δεν υπήρχαν το 1960), διαχειρίζεται με φροντίδα, υψηλό γούστο και ευαισθησία την ιστορία δύο ανθρώπων που βρέθηκαν «σε διαφορετικές πλευρές μιας γραμμής που δεν χάραξε κανείς», όπως λέει κι ένας στίχος του Κοέν.
Το καστ είναι εξαιρετικό με αποκορύφωμα την εκφραστική και απολύτως εστιασμένη ερμηνεία του νεαρού ηθοποιού (πιο πρόσφατα εθεάθη στο Oppenheimer) και μουσικού (κολλητού και συνεργάτης της Μπίλι Άιλις) Άλεξ Γουλφ, στον έναν από τους δύο κεντρικούς ρόλους.
Εξαιρετικοί σε κρίσιμους ρόλους είναι καταξιωμένοι ηθοποιοί όπως οι Αυστραλοί Νόα Τέιλορ και Άνα Τορβ, που υποδύονται το τραγικό ζεύγος των συγγραφέων Τζορτζ Τζόνστον και Τσάρμιαν Κλιφτ που υπήρξαν οι «ιδρυτές» της μποέμικης κοινότητας του νησιού στα τέλη της δεκαετίας του ΄50, και ο Πίτερ Στορμάρε στον ρόλο του «μέντορα» του Κοέν, Καναδού ποιητή Ίρβιν Λέιτον.
Άξια συμπαραστάτρια του Γουλφ, η Νορβηγίδα ηθοποιός Τέα Σόφι Λοχ Νες υποδύεται τη Μαριάν ως μια νεαρή γυναίκα που βρέθηκε σφηνωμένη στον ρόλο της «μούσας», τόσο από τον σύζυγό της και πατέρα του παιδιού τους, τον Νορβηγό συγγραφέα Άξελ Γιάνσεν, όσο κι από τον ίδιον τον Κοέν, παρά τις ρομαντικές και ευγενείς προθέσεις του.
Η Μαριάν εμφανίζεται (ως μούσα και αερικό) στην τρίτη ποιητική συλλογή του Κοέν που κυκλοφόρησε το 1964 με τον τίτλο «Λουλούδια για τον Χίτλερ» και φυσικά στο τραγούδι So Long Marianne που βρίσκεται στη δεύτερη πλευρά του δισκογραφικού του ντεμπούτου Songs of Leonard Cohen (1967). Έχει επίσης απαθανατιστεί στην αιωνιότητα στο οπισθόφυλλο του δίσκου Songs from a Room (1969), σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που τη δείχνει να στρέφει τρυφερά το βλέμμα προς τον φακό ενώ κάθεται στο γραφειάκι του Κοέν, στο σπίτι του στην Ύδρα.
Όταν κυκλοφόρησε εκείνος ο δίσκος, στον οποίο περιλαμβάνεται το πιο σπαρακτικό ίσως κομμάτι του Κοέν, το Seems So Long Ago, Nancy, για μια άλλη χαμένη μούσα, το ειδύλλιο έπνεε ήδη τα λοίσθια. Με έναν τρόπο όμως, έζησε και ζει για πάντα, στην περιοχή του μύθου αλλά και στην κοινή συνείδηση, μετά από τη viral επιστολή του Κοέν προς την ετοιμοθάνατη Ίλεν («ποτέ δεν λησμόνησα την αγάπη και την ομορφιά σου…»), που πέθανε στα τέλη Ιουλίου του 2016 για να την ακολουθήσει κι ο ίδιος μερικούς μήνες μετά.
Οι δικαιούχοι του έργου του Κοέν (βασικά, ο γιος του Άνταμ) δεν ανακατεύτηκαν στην παραγωγή της σειράς, επέτρεψαν όμως την άδεια χρήσης στίχων και τραγουδιών του, όπως το Bird on a Wire που γράφτηκε στην Ύδρα όταν μπήκαν τα καλώδια για την τηλεφωνική σύνδεση του νησιού, ένα τραγούδι που αναδύθηκε στην επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες, αμέσως μετά τον θάνατό του Κρις Κριστόφερσον, ο οποίος φέρεται να είχε δηλώσει ότι θα ήθελε οι πρώτες στροφές του –Like a bird on the wire / like a drunk in a midnight choir / I have tried in my way to be free– να αναγραφούν στην επιτύμβια πλάκα του.
So Long Marianne (Crave Original) | Trailer
