ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ, μου ήταν δύσκολο να πιστέψω ότι κάποιος που κατηγορείται για σωρεία σεξουαλικών κακουργημάτων, ανάμεσα σε άλλες εγκληματικές δραστηριότητες που καλύπτουν τον μισό ποινικό κώδικα, όπως ο αστυνομικός που κρατούσε και εξέδιδε την κοπέλα στην Ηλιούπολη, θα εμφανιζόταν στον ανακριτή και στις τηλεοπτικές κάμερες με μπλούζα επιφανούς ελληνικής πορνογραφικής εταιρείας.

 

Τέτοια προκλητική απάθεια (κοινωνιοπάθεια); Ή απλά δεν του πέρασε καν απ’ το μυαλό ότι κάνει κάτι τόσο επιδεικτικά ανάρμοστο; Ενδεχομένως στο μυαλό του δεν κάνει τίποτα πιο περίεργο από το να φορά με καμάρι ένα προϊόν / σουβενίρ μιας από τις πιο λαμπρές και επιτυχημένες επιχειρηματικές δραστηριότητες που έσκασαν στα χρόνια της κρίσης. 

 

Δεν προκύπτει από καμία επίσημη έρευνα ότι οι βιαστές και οι κακοποιητές παρακολουθούν περισσότερο ή πιο «ειδικό» πορνό από τους υπόλοιπους, η διαρκής έκθεση όμως σε ένα είδος θεάματος που συχνά προωθεί, έστω και εμμέσως, το μήνυμα ότι οι άντρες έχουν αναφαίρετο «δικαίωμα» στο σώμα μιας γυναίκας, σίγουρα δεν βοηθά στην υποχώρηση της κουλτούρας του βιασμού.

 

Έχω δει, άλλωστε, κατά καιρούς και άλλους «μερακλήδες» με λογότυπο της εταιρείας ενώ πριν από λίγες μέρες πληροφορηθήκαμε ότι απέκτησε εκπομπή στο ομώνυμο κανάλι κι ένας εκ των διακριθέντων παικτών του πρόσφατου MasterChef.

 

Στο σχετικό, αγιογραφικό σχεδόν, λήμμα της ελληνικής Wikipedia, διαβάζουμε επίσης πως ο ιδρυτής της εταιρείας «θεωρείται ο μόνος επαγγελματίας παραγωγός ερωτικών ταινιών στην Ελλάδα» και πως «το σκανδαλιστικό ύφος που διακρίνει τις παραγωγές του, με τη συμμετοχή γνωστών ονομάτων της showbiz και τη χρήση προκλητικών σκηνικών, και η ικανότητά του να εκμεταλλεύεται τη δημοσιότητα έχουν συμβάλει στην αναγνωρισιμότητα της Sirina Entertainment στον ελληνικό χώρο και στο εξωτερικό». 

 

Ζήτημα προέκυψε και με την περιβολή του ετέρου προσαχθέντος και πατέρα της κοπέλας, ο οποίος κατηγορείται ότι τη βίαζε από μικρή και φάνηκε να φορά t-shirt με την φράση «Sweet Sixteen» (!).

 

Κάνοντας όμως ένα ζουμ στη φωτογραφία διαπίστωσα ότι λέει «Auburn Sweet Sixteen» και πρόκειται για αναμνηστικό της επιτυχούς πορείας του Πανεπιστημίου Auburn της Αλαμπάμα, όταν προκρίθηκε στη φάση των 16 («Sweet Sixteen», ενώ μετά ακολουθεί το «Elite Eight» και τέλος το «Final Four») του αμερικανικού κολεγιακού μπάσκετ. Ποιος ξέρει, μπορεί να τον είχε πάει ταμείο στο στοίχημα…  

 

Βεβαίως και είναι νόμιμη η πορνογραφία (πάντα με τις προϋποθέσεις που προβλέπει ο νόμος), ενδεχομένως και ανίκητη, ειδικά στην εποχή του ίντερνετ, αλλά όχι και να λειτουργεί ως επιχειρηματικό αλλά και αισθητικό πρότυπο μια πορνογραφική μπίζνα, όσο επιτυχημένη κι αν είναι.

 

Όποιος/-α έχει επισκεφτεί, έστω και εντελώς περιστασιακά, κάποια γνωστή πορνογραφική πλατφόρμα τα τελευταία χρόνια (όσοι έχουν καταφέρει να αντισταθούν, μπράβο τους), θα έχει διαπιστώσει πως τα κορίτσια είναι (ή φαίνονται) όλο και μικρότερα και πως ακόμα κι αν βαδίζει πολύ προσεκτικά και «τοίχο-τοίχο» εκεί μέσα, απέχει διαρκώς δύο βήματα ή ένα λάθος κλικ από κάτι φριχτό κι ακραίο (βιασμούς, μπουντρούμια, BDSM πάσης φύσεως, ανήλικα άτομα). 

 

Και όλα αυτά είναι προσβάσιμα στους πάντες, ακόμα και στους ανήλικους (αυτά περί consent και «δηλώνω υπεύθυνα ότι είμαι πάνω από 18» είναι αστεία πράγματα) οι οποίοι μπορούν να δουν τόνους άγριας και βίαιης τσόντας όποτε θέλουν στο κινητό τους.

 

Δεν προκύπτει από καμία επίσημη έρευνα ότι οι βιαστές και οι κακοποιητές παρακολουθούν περισσότερο ή πιο «ειδικό» πορνό από τους υπόλοιπους (τη συντριπτική πλειοψηφία των ανδρών δηλαδή), η διαρκής έκθεση όμως σε ένα είδος θεάματος που συχνά προωθεί, έστω και εμμέσως, το μήνυμα ότι οι άντρες έχουν αναφαίρετο «δικαίωμα» στο σώμα μιας γυναίκας, σίγουρα δεν βοηθά στην υποχώρηση της κουλτούρας του βιασμού και της σάπιας και αχαΐρευτης ματσίλας που σέρνεται ύπουλα ή φανερά τριγύρω μας αναζητώντας διαρκώς λεία.