ΤΟ 2018 ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ σε ΤΕΙ της Καλαμάτας έμεινε έγκυος. Δεν είπε τίποτα σε κανέναν, παρά μόνο στον πατέρα του παιδιού, που της είπε ότι δεν ήθελε να έχει καμία σχέση μαζί της. Γέννησε στην μπανιέρα και πέταξε το παιδί της στον ακάλυπτο μιας πολυκατοικίας στη Νέα Σμύρνη. Λίγους μήνες μετά, μια 18χρονη έπνιξε το νεογέννητο μωρό της, προϊόν ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, στο σπίτι της στην Πετρούπολη.
«Φρίκη στη Νέα Σμύρνη», «Το δράμα της Πετρούπολης», έγραφαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Χρόνια τώρα τα νούμερα των εφηβικών εκτρώσεων στη χώρα μας είναι εξαιρετικά υψηλά, χρόνια τώρα συζητάμε αν και πότε πρέπει να μπει η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, λες και αν μιλήσουμε στους εφήβους για το σεξ θα τους σπρώξουμε στην ακολασία.
Εάν υπάρχει έστω ένα πράγμα που μοιάζει πιο ξεκάθαρο από ποτέ, μετά την υπόθεση Λιγνάδη, αυτό είναι η επιτακτική ανάγκη για σεξουαλική και συναισθηματική αγωγή στα σχολεία. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν από μικρά, χωρίς ταμπού, πώς λειτουργεί το σώμα τους, τι είναι η περίοδος, πώς μοιάζει η γυναικεία μήτρα, πώς μένεις έγκυος. Και, φυσικά, το πιο βασικό απ’ όλα, την αυτοδιάθεση και τη συναίνεση, το τι κάνουμε και τι δεν κάνουμε στους άλλους, τι δεχόμαστε να μας κάνουν και τι όχι.
Χρόνια τώρα τα νούμερα των εφηβικών εκτρώσεων στη χώρα μας είναι εξαιρετικά υψηλά, χρόνια τώρα συζητάμε αν και πότε πρέπει να μπει η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, λες και αν μιλήσουμε στους εφήβους για το σεξ θα τους σπρώξουμε στην ακολασία.
Πριν από μία εβδομάδα ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι τα παιδιά από τον Σεπτέμβριο θα κάνουν μάθημα σεξουαλικής αγωγής. Χρόνια τώρα αυτή η συζήτηση πάει μπρος και πίσω από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, σαν το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, αλλά όλο κάπου κολλάει. Πού άραγε;
Η Ιερά Σύνοδος πέρσι τον Μάιο εξέφρασε την «επιφύλαξη, την αγωνία και τον προβληματισμό της για την καταλληλότητα και τις επιπτώσεις των εν λόγω πρωτοβουλιών ως προς την επωφελή και ισορροπημένη αγωγή των παιδιών μας». Ε και; Θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει τι θέλει η Εκκλησία; Η Εκκλησία δεν ήθελε το διαζύγιο, τις αμβλώσεις, τον πολιτικό γάμο, το σύμφωνο συμβίωσης και, τέλος, την αποτέφρωση. Δόθηκαν μάχες για όλα αυτά που σε άλλες χώρες είναι αυτονόητα εδώ και χρόνια. Ας δοθεί μία ακόμα μάχη, λοιπόν, και για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία.
Όχι πως η Εκκλησία χρειάζεται να ανησυχεί. Παραμένει πανταχού παρούσα, παντοδύναμο κομμάτι του κράτους με λόγο για τα πάντα, ακόμα και για τα μαθήματα που θα διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο, λες και δεν φτάνει που οι μαθητές διδάσκονται θρησκευτικά από τη Γ’ Δημοτικού μέχρι και τη Γ’ λυκείου. Στο σχολείο μου, εκεί όπου συχνά-πυκνά κάθε εφηβικό ξέσπασμα συναντούσε μια συμπαγή κρούστα αρτηριοσκληρωτικής υποκρισίας, ο καθηγητής Θρησκευτικών μάς έλεγε ότι δεν χρειαζόμαστε το προφυλακτικό γιατί ο Θεός μάς προστατεύει από το AIDS. Ήμασταν ήδη δεκαπέντε χρονών.
O ίδιος καθηγητής ρωτούσε επίμονα τη μητέρα μου αν είμαι παιδί χωρισμένων γονιών γιατί «η κόρη σας είναι πολύ προβληματισμένη». («Μπορείς να μου πεις τι στο διάολο λες στο μάθημά του;» με ρώτησε η μητέρα μου την τρίτη συνεχόμενη φορά που τη ρώτησε αν έχει πάρει διαζύγιο.)
Όσοι αναρωτιούνται ακόμα για το αν χρειάζεται πραγματικά η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία, μπορούν απλώς να περιηγηθούν για μισή ώρα στο Ρornhub, τη δημοφιλέστερη σελίδα πορνογραφίας στον κόσμο με 3,5 δισ. επισκέψεις τον μήνα, δηλαδή εκεί όπου θα καταλήξει με μαθηματική ακρίβεια κάθε έφηβος και έφηβη με κινητό και πρόσβαση στο Ίντερνετ. Δεν είναι μόνο ότι τα παιδιά έχουν πρόσβαση στην πορνογραφία σε εξαιρετικά νεαρή ηλικία ή ότι πλέον υπάρχει τόσο πορνό παντού. Είναι επίσης ότι το πορνό του σήμερα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που ήταν πριν από είκοσι, δέκα ή και πέντε χρόνια. Είναι πιο βίαιο, πιο άμεσο, πιο hardcore από ποτέ.
Όπως έγραψε πρόσφατα και το ρεπορτάζ των «New York Τimes» με τίτλο «Τα παιδιά του Pornhub», το site έχει εκατοντάδες χιλιάδες βίντεο με θέμα την ασφυξία, τον βιασμό και τις επιθέσεις σε ανήλικους. Το περιεχόμενο είναι user generated ‒ oποιοσδήποτε μπορεί να ανεβάσει βίντεο ανά πάσα στιγμή, το δε απόλυτο τοτέμ είναι οι ανήλικοι, κορίτσια και αγόρια που μοιάζουν ή είναι κάτω των 18.
Τα παιδιά και οι έφηβοι δεν μπορούν να αντιληφθούν πάντα ποια είναι η διαφορά μεταξύ του σεξ στην οθόνη και του σεξ στη ζωή, τα όρια μεταξύ φαντασίωσης και πραγματικότητας, πότε μια σχέση είναι υγιής ή κακοποιητική. Οφείλουμε εμείς, ως κοινωνία, να τα βοηθήσουμε και να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η σεξουαλική αγωγή πρέπει να μπει στα σχολεία τώρα. Είναι ήδη αργά.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
