ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ να αποδώσει γλαφυρά όλες τις νοσηρές και ενοχλητικές πτυχές της μάστιγας που λέγεται telemarketing και συγχρόνως να εκθέσει την απύθμενη απληστία και τον εγκληματικό κυνισμό στυγνών κερδοσκόπων, την απάτη του φιλανθρωπικού fundraising αλλά και το «άβατο» που απολαμβάνει η αστυνομία ακόμα κι όταν αποκαλύπτεται η διαφθορά στους κόλπους της; Κι όλα αυτά με την μορφή μιας κωμωδίας καταστάσεων – ή κωμωδίας «κολλητών» που ψυχαγωγεί και συγκινεί;
Το ντοκιμαντέρ Telemarketers του HBO τα καταφέρνει όλα αυτά και με το παραπάνω καθώς αφηγείται την 20χρονη Οδύσσεια δύο περιθωριακών τύπων, που με μια κάμερα στο χέρι και μικρή βοήθεια από οπουδήποτε αποφάσισαν να το παίξουν «Μάικλ Μουρ του φτωχού» και να αποκαλύψουν μια εξόφθαλμη απάτη, ένα απίστευτο σκάνδαλο και ασύστολη κομπίνα με θύματα απλούς (και φτωχούς) ανθρώπους.
Και το πιο συναρπαστικό είναι ότι δεν πρόκειται για προϊόν δημοσιογραφικής έρευνας υψηλού κύρους αλλά για τη δουλειά που έκαναν κάτι ρεμάλια. Ρεμάλια με συνείδηση.
Γρήγορα θα ανακάλυπτε ότι τα περισσότερα από τα χρήματα (δεκάδες ή και εκατοντάδες, σε βάθος χρόνου, εκατομμύρια) πήγαιναν κατευθείαν στην τσέπη των ιδιοκτητών της CDG. Αργότερα θα ανακάλυπτε επίσης ότι κάποια από τα σωματεία των αστυνομικών έβαζαν κι εκείνα με τη σειρά τους χέρι στις δωρεές ανυποψίαστων και φοβισμένων ανθρώπων, αλλά κανένα αρμόδιο θεσμικό όργανο δεν ήθελε να τα βάλει με την αστυνομία.
Ήταν γύρω στις αρχές του αιώνα όταν ο 15χρονος Σαμ Λίπμαν-Στερν εγκατέλειψε το σχολείο για να αφοσιωθεί στις αγαπημένες του ενασχολήσεις – το skateboard και τους μπάφους. Έπρεπε όμως με κάποιο τρόπο να βιοποριστεί και γρήγορα ανακάλυψε ότι το μόνο μέρος που δεν είχε πρόβλημα να προσλάβει κάποιον με τις δικές του (ανύπαρκτες) επαγγελματικές δεξιότητες ήταν μια εταιρεία με το όνομα Civic Development Group ή CDG.
Λεπτομέρειες όπως προϋπηρεσία ή λευκό ποινικό μητρώο δεν είχαν καμιά σημασία. Το μόνο που είχε σημασία για τα (αόρατα) αφεντικά του συγκεκριμένου «μη κερδοσκοπικού» οργανισμού ήταν να μπορείς να πείθεις καθημερινά από το τηλέφωνο όσους πιο πολλούς ανθρώπους γινόταν (ηλικιωμένους ως επί το πλείστον) να συνεισφέρουν όσο πιο πολλά χρήματα γινόταν σε σωματεία αστυνομικών ή πυροσβεστών, τα οποία ήταν συμβεβλημένα με την εταιρεία.
Γρήγορα θα ανακάλυπτε ότι τα περισσότερα από τα χρήματα (δεκάδες ή και εκατοντάδες, σε βάθος χρόνου, εκατομμύρια) πήγαιναν κατευθείαν στην τσέπη των ιδιοκτητών της CDG. Αργότερα θα ανακάλυπτε επίσης ότι κάποια από τα σωματεία των αστυνομικών έβαζαν κι εκείνα με τη σειρά τους χέρι στις δωρεές ανυποψίαστων και φοβισμένων ανθρώπων, αλλά κανένα αρμόδιο θεσμικό όργανο δεν ήθελε να τα βάλει με την αστυνομία.
Τα «γραφεία» ήταν ένα εργασιακό αχούρι με κουβούκλια όπου είχαν συγκεντρωθεί διάφοροι περιθωριακοί, φυλακόβιοι και απόκληροι της ζωής που δεν θα έβρισκαν πουθενά αλλού δουλειά.
Ανάμεσά τους και ένας τύπος ονόματι Πάτρικ Πέσπας, «θρύλος» ήδη της δουλειάς, πρεζάκι αλλά και ψυχούλα, που μπορούσε συγχρόνως να χτυπάει ντάγκλες εν ώρα εργασίας και να εξασφαλίζει περισσότερες δωρεές από οποιονδήποτε άλλον στο τηλέφωνο. Ο Πέσπας είναι ο ήρωας αυτού του ντοκιμαντέρ, ένας Δον Κιχώτης της ζωής που, παρά τα προβλήματά του, αποφάσισε να κάνει το σωστό και να αφοσιωθεί μαζί με τον Στερν στην αποκάλυψη αυτής της μεγαλειώδους απάτης που έμοιαζε να σπάει κάθε φράγμα κυνισμού και απληστίας, ακόμα και για τα αμερικανικά δεδομένα.
Η διαδρομή είναι συναρπαστική αλλά η κατάληξη γλυκόπικρη. Η CDG δεν υφίσταται πια αλλά ουδείς πήγε ποτέ φυλακή ενώ το «μοντέλο» της διατηρείται σε ένα κάρο δραστηριότητες που έχουν να κάνουν με την σύγχρονη εκδοχή του telemarketing, όπου τη βαριά δουλειά δεν την κάνουν πλέον άνθρωποι αλλά bots τεχνητής νοημοσύνης που λένε το ίδιο ποίημα από το τηλέφωνο στους αδαείς χωρίς να πληρώνονται ούτε καν τον βασικό μισθό όπως οι «έμβιοι» προκάτοχοί τους.
Telemarketers | Official Trailer | HBO
