«ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΠΝΟΙΑΣ»… Θυμάμαι πόσο με είχε εντυπωσιάσει ο ελληνικός όρος για την ελεύθερη κατάδυση, όταν τον είχα πρωτοδεί. Άπνοια – όχι όπως «δεν φυσά καθόλου σήμερα» αλλά χωρίς πνοή, κυριολεκτικά. Ή με μία και μόνη πνοή που πρέπει να κρατήσει τον δύτη στη ζωή όση ώρα χρειάζεται μέχρι να βουτήξει, χωρίς οξυγόνο φυσικά, στα πιο σκοτεινά βάθη και μετά να επιστρέψει (ζωντανός/-ή) στην επιφάνεια.
Κι αυτή η ανάσα πριν από την κατάδυση συχνά δεν φτάνει, όπως με τρόμο παρακολουθούμε να συμβαίνει ξανά και ξανά σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ που μόλις έκανε πρεμιέρα στο Netflix και που συχνά μοιάζει να θολώνει ενοχλητικά τα όρια ανάμεσα στο σασπένς και τη χειραγώγηση του θεατή.
Είναι όμως τόσο εντυπωσιακές οι υποβρύχιες λήψεις, τόσο έντονη η αγωνία και τόσο ζωντανό το ρομαντικό / τραγικό στόρι που αποτελεί τον θεματικό του κορμό, ώστε είναι αδύνατο να αντισταθείς, ακόμα κι όταν πλέον η αίσθηση της επικείμενης τραγωδίας είναι σχεδόν απτή, χωρίς να χρειαστεί να γκουγκλάρεις τι ακριβώς συνέβη στο ζευγάρι των υδρόβιων πρωταγωνιστών. Κρατάς κι εσύ την αναπνοή σου περιμένοντας την εξέλιξη.
Είναι όμως τόσο εντυπωσιακές οι υποβρύχιες λήψεις, τόσο έντονη η αγωνία και τόσο ζωντανό το ρομαντικό / τραγικό στόρι που αποτελεί τον θεματικό του κορμό, ώστε είναι αδύνατο να αντισταθείς, ακόμα κι όταν πλέον η αίσθηση της επικείμενης τραγωδίας είναι σχεδόν απτή, χωρίς να χρειαστεί να γκουγκλάρεις τι ακριβώς συνέβη στο ζευγάρι των υδρόβιων πρωταγωνιστών. Κρατάς κι εσύ την αναπνοή σου περιμένοντας την εξέλιξη.
Εκείνος είναι ο Στίβεν Κίναν από την Ιρλανδία που γύρισε όλο τον κόσμο μέχρι να βρει σκοπό και καταφύγιο στη Μέκκα των ελεύθερων καταδύσεων, το Νταχάμπ της Αίγυπτου, εκεί όπου βρίσκεται η διαβόητη (και θανάσιμη συχνά) Γαλάζια Τρύπα.
Αφού περάσει από το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι της ελεύθερης κατάδυσης (σε μια σκηνή τον βλέπουμε να αγωνίζεται το 2013 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Καλαμάτα) εξελίσσεται σε έναν από τους πιο γνωστούς δύτες ασφαλείας στον κόσμο.
Εκείνη είναι η Αλίσια Ζεκίνι, πρωταθλήτρια Ιταλίας στην ελεύθερη κατάδυση που μοιάζει να έχει μια μεταφυσική σχέση με το νερό και τα βάθη. Όταν οι δρόμοι τους συναντώνται, η σύνδεσή τους μοιάζει με κισμέτ. Η συνέχεια επί της οθόνης…
Πέρα όμως από την (προβλέψιμα τραγική) εξέλιξη αυτού του love story αληθινών ανθρώπων που μοιράζονται την ίδια, ακατανόητη ίσως σ’ εμάς, λατρεία για κάτι τόσο παράτολμο, το πιο συνταρακτικό για τον μέσο θεατή είναι η ίδια η φύση αυτού του σπορ, που εισάγει και τον ίδιον για τις δύο ώρες που διαρκεί η ταινία σ' έναν κόσμο στοιχειωμένο και ακίνητο σαν τα βάθη της θάλασσας, σ’ ένα σύμπαν μυστικισμού σχεδόν όπου όμως ο κίνδυνος ασφυξίας και τα μπλακάουτ παραμονεύουν παντού. Ειδικά κατά τον αγωνιώδη Γολγοθά της επιστροφής στην επιφάνεια, όταν το οξυγόνο σώνεται και η πίεση σε σπρώχνει προς τα κάτω.
The Deepest Breath | Official Trailer
