ΕΝΑ ΕΞΑΜΗΝΟ ΜΕΤΑ το ντοκιμαντέρ για τον Μπιλ Ράσελ (Bill Russell: Legend), ο οποίος έφυγε από την ζωή στα 88 του, ακριβώς πριν από έναν χρόνο σαν σήμερα, εμφανίζεται μια αντίστοιχη βιογραφία (σε τρία επεισόδια) για έναν άλλον τεράστιο από κάθε άποψη θρύλο του μπάσκετ και του πρωταθλητισμού γενικότερα, τον μεγάλο ανταγωνιστή του Ράσελ στην εποχή από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70: Τον γιγαντιαίο (σε σωματικά προσόντα, ορέξεις και φιλοδοξίες) Γουίλτ Τσάμπερλεϊν.
Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ («Γολιάθ») είναι σαρκαστικός. Κανείς δεν συμπαθεί τον Γολιάθ, αλλά ο Τσάμπερλεϊν είχε βρεθεί σ’ αυτήν τη θέση και δεν του άρεσε καθόλου.
Ο Ράσελ ήταν ο ομαδικός, ο ηγετικός, ο συνειδητοποιημένος, ο πολιτικοποιημένος, ο χαμηλών τόνων. Ο Τσάμπερλεϊν ήταν ο ατομι(κι)στής, ο ηδονιστής, ο εγωιστής, ο υπερφίαλος ενίοτε (η δήλωσή του ότι είχε πάει με 20.000 γυναίκες έμελλε να τον στοιχειώσει για πάντα), ο Ρεπουμπλικάνος (είχε υποστηρίξει τον Νίξον), ο «loser» (δύο μόλις τίτλοι σε σχέση με τα έντεκα δαχτυλίδια του Ράσελ).
Στη σειρά «εξετάζεται» επίσης ο διαβόητος ισχυρισμός του Τσάμπερλεϊν ότι είχε κοιμηθεί με 20.000 γυναίκες, με τους φίλους και την οικογένειά του να λένε ότι ήταν προφανής καυχησιολογία, αλλά επίσης ήταν μεγάλη ανοησία να γράψει κάτι τέτοιο στην αυτοβιογραφία του (θα το μετάνιωνε και ο ίδιος πικρά άλλωστε).
Όλη η επική διαδρομή του σε τούτο τον πλανήτη (τον βλέπουμε και στην Ακρόπολη το 1969) ξετυλίγεται σ’ αυτό το ενδελεχές και ψυχαγωγικό ντοκιμαντέρ που παρακολουθείται νεράκι, ακόμα κι όταν ακούγεται από το υπερπέραν της τεχνητής νοημοσύνης η φωνή του ίδιου του Τσάμπερλεϊν, παρότι έχει πεθάνει εδώ και 24 χρόνια.
«Η φωνή του Γουίλτ Τσάμπερλεϊν σ’ αυτήν τη σειρά», μας πληροφορεί μια κάρτα στην αρχή του πρώτου από τα τρία επεισόδια, «έχει δημιουργηθεί με τη χρήση ενός προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης, με την άδεια των κληρονόμων του. Τα λόγια του έχουν συντεθεί από αποσπάσματα του γραπτού του έργου και των δημόσιων δηλώσεών του». Αμέσως μετά, ο «AI Wilt» ακούγεται να λέει κάτι που έχει πει –ή έχει γράψει– ο πραγματικός:
«Δεν υπάρχει περίπτωση ο μέσος άνθρωπος να μπορεί να φανταστεί πώς είναι να είσαι δύο μέτρα και βάλε. Όταν αυτός ο πανύψηλος τύπος είναι επίσης μαύρος, πλούσιος, διάσημος και κυριαρχεί στο άθλημά του όπως κανένας άλλος άνθρωπος στην ιστορία δεν έχει κυριαρχήσει σε ΚΑΝΕΝΑ άθλημα, λοιπόν, μπορείτε να καταλάβετε πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να συνδεθούν μαζί μου...».
Παρότι αγιογραφικό σχεδόν, το ντοκιμαντέρ εστιάζει και στις διχοτομίες και τις αμφισημίες μιας διαδρομής γεμάτης υπερβολές. Παρά τον αγρίως ηδονιστικό (ειδικά με τα σημερινά κριτήρια) τρόπο ζωής, σε όλη του σχεδόν του την καριέρα αλλά και μετά από αυτή, ο Τσάμπερλεϊν υποστήριζε εμπράκτως τον γυναικείο (πρωτ)αθλητισμό και υπήρξε χορηγός μετέπειτα θρύλων του στίβου όπως η Τζάκι Τζόινερ-Κέρσι και η Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόινερ.
«Το ότι ο Γουίλτ υποστήριζε τον γυναικείο αθλητισμό δεν σημαίνει ότι δεν εξακολουθούσε να είναι "γυναικάς" – δύο πράγματα μπορεί να είναι αλήθεια συγχρόνως» ακούγεται να λέει στο ντοκιμαντέρ η Αμερικανίδα αθλητικογράφος Κάρι Τσάμπιον.
Στη σειρά «εξετάζεται» επίσης ο διαβόητος ισχυρισμός του Τσάμπερλεϊν ότι είχε κοιμηθεί με 20.000 γυναίκες, με τους φίλους και την οικογένειά του να λένε ότι ήταν προφανής καυχησιολογία, αλλά επίσης ήταν μεγάλη ανοησία να γράψει κάτι τέτοιο στην αυτοβιογραφία του (θα το μετάνιωνε και ο ίδιος πικρά άλλωστε).
Σε κάποιο σημείο αργότερα, λέει για εκείνον ο (πρώην συμπαίκτης του) Πατ Ράιλι με τρυφερότητα: «Ο Γουίλτ ήξερε τα πάντα για τους πάντες και τα πάντα. Το αν ήταν ακριβής ή όχι δεν είχε καμία σημασία γι' αυτόν αλλά ούτε και για εμάς που απολαμβάναμε τις φοβερές αφηγήσεις του»
Από μικρό παιδί είχε πάθος με τον ουρανό και τους αστερισμούς και στη σειρά βλέπουμε (άναυδοι) και το απίστευτο τριγωνικό σπίτι του στο Bel-Air, που ο ίδιος είχε σχεδιάσει. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτού του πολυτελούς οικοδομήματος που είχε πάρει το όνομα «Μεγάλη Άρκτος» ήταν και η οροφή στο υπνοδωμάτιο που άνοιγε τη νύχτα, ώστε να μπορεί να βλέπει τα αστέρια.
Εκεί, σ’ αυτό το κρεβάτι τον βρήκαν νεκρό από καρδιακή ανακοπή στα 63 του. Φαίνεται ότι οι τελευταίες του στιγμές στη γη ήταν ενώ κοίταζε τα ίδια αστέρια που χάζευε με θαυμασμό ως παιδί στη Δυτική Φιλαδέλφεια.
