ΥΠΗΡΞΕ ΕΝΑ ΑΠΟ τα μεγαλύτερα και πιο αναπάντεχα, αλλά και πιο δίκαια, τηλεοπτικά σουξέ των τελευταίων χρόνων, ο περσινός παρθενικός κύκλος του The Bear, μιας σειράς που στροβιλιζόταν, συχνά με φρενήρεις ρυθμούς, μέσα στην κουζίνα ενός παραδοσιακού σαντουιτσάδικου στο Σικάγο, με κεντρικό χαρακτήρα έναν καταθλιπτικό νεαρό σεφ που μετά από μια καριέρα σε κάποια από τα πιο διάσημα εστιατόρια του πλανήτη επιστρέφει στα πάτρια για να αναμετρηθεί με φαντάσματα αλλά και να βρει τον εαυτό του.
Το προτελευταίο επεισόδιο του πρώτου κύκλου ήταν ολόκληρο σχεδόν ένα χειροκίνητο μονοπλάνο μοναδικής μαεστρίας και έντασης που κατέγραφε τον πόλεμο που διεξαγόταν μέσα στην κουζίνα καθώς όλοι έπρεπε να συνεργάζονται ενώ η αδρεναλίνη τους χτυπούσε «κόκκινο».
Όπως είχε σημειώσει και ο αείμνηστος Άντονι Μπουρντέν, «λίγα πράγματα μου φαίνονται πιο όμορφα από ένα μάτσο αγριεμένους μάγειρες με τατουάζ που στροβιλίζονται αναμεταξύ τους σαν μπαλαρίνες μια νύχτα Σαββάτου στην κουζίνα – μπορεί να είναι πιο ‘ανεβαστικό’ από οποιαδήποτε ουσία ή από οποιαδήποτε οργανωμένη θρησκεία».
Ήταν ξεκάθαρο όμως εξαρχής ότι δεν επρόκειτο για μια σειρά που απευθύνεται στους «foodies», παρά τα εκπληκτικά πιάτα που παρελαύνουν κάθε τόσο (και σε κάνουν να θέλεις να εισβάλλεις στην οθόνη για να τα γευτείς). Και ο δεύτερος κύκλος (ή καλύτερα, το «δεύτερο μέρος» όπως προτιμούν να το αποκαλούν οι δημιουργοί της σειράς) –όπου η βασική πλοκή αφορά την δημιουργία ενός υψηλού επιπέδου εστιατορίου από την ίδια ετερόκλητη, ταλαντούχα αλλά και δυσλειτουργική ομάδα– ανεβάζει ακόμα περισσότερο την ένταση, το συναίσθημα, τον στοχασμό και την σπουδή των χαρακτήρων δίνοντάς τους περισσότερο χώρο και χρόνο και δημιουργώντας στην πορεία κάποιες έξοχες μονογραφίες.
Τα κοντινά πλάνα –σήμα κατατεθέν από τον πρώτο κύκλο– δημιουργούν και πάλι μια απίστευτη αίσθηση οικειότητας στον θεατή που βλέπει στα πρόσωπα των χαρακτήρων όλες τις ανησυχίες, τις ρωγμές, τα τραύματα. Όπως είχε σημειώσει και ο αείμνηστος Άντονι Μπουρντέν, «λίγα πράγματα μου φαίνονται πιο όμορφα από ένα μάτσο αγριεμένους μάγειρες με τατουάζ που στροβιλίζονται αναμεταξύ τους σαν μπαλαρίνες μια νύχτα Σαββάτου στην κουζίνα – μπορεί να είναι πιο "ανεβαστικό" από οποιαδήποτε ουσία ή από οποιαδήποτε οργανωμένη θρησκεία».
Το «The Bear» χαλαρώνει (συγκριτικά) στο δεύτερο αυτό μέρος του και συγχρόνως ωριμάζει, αγγίζοντας την τελειότητα σε κάποια επεισόδια. Όπως το τέταρτο που είναι γυρισμένο στην Κοπεγχάγη, ή το συγκλονιστικής έντασης (και διπλάσιας διάρκειας) έκτο, το οποίο αποτελεί ένα φλασμπάκ, διαρκεί λίγο πάνω από μια ώρα και λειτουργεί σαν αυτόνομη ταινία, προσφέροντας την συναισθηματική ραχοκοκαλιά της σειράς και αποσπώντας φοβερές ερμηνείες από τους/τις γκεστ σταρ που εμφανίζονται. Αποκορύφωμα το συνταρακτικό tour de force της Τζέιμι Λι Κέρτις στο ρόλο της μάνας, που μοιάζει να ανακαλεί την Τζίνα Ρόουλαντς στο «Μια γυναίκα εξομολογείται». Αναμφισβήτητα, ένα από τα κορυφαία (σκηνοθετικά, δραματουργικά, ερμηνευτικά) επεισόδια που έχουμε δει στη σύγχρονη τηλεόραση.
The Bear - Season 2 Official Trailer
