Αυτό το υπεροπτικό μειδίαμα που απευθύνει ο μη οπαδός στον «αφελή» υποστηρικτή μιας ομάδας

Αυτό το υπεροπτικό μειδίαμα που απευθύνει ο μη οπαδός στον «αφελή» υποστηρικτή μιας ομάδας Facebook Twitter
Τον είχαν αναγορεύσει «επίτιμο ποιητή του μπέιζμπολ», ο ίδιος όμως προτιμούσε να αποκαλεί τον εαυτό του ρεπόρτερ.
0

EXOYN ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΙ ΕΔΩ και αλλού περιπτώσεις γλαφυρής και υπερβατικής «αθλητικογραφίας» είτε από δημοσιογράφους και λογοτέχνες είτε από απλούς οπαδούς σε συγγραφικό οίστρο, τίποτα όμως που να μπορεί να συγκριθεί με το γράψιμο κάποιου σαν τον Ρότζερ Έιντζελ (Roger Angell), ο οποίος πέθανε πριν από λίγες μέρες σε ηλικία 101 ετών.

«Μοιάζει να στέκεται σε λόφο, σαν ηλιοκαμένος αρχαιολόγος στην Κνωσό» είχε χαρακτηριστικά γράψει κάποτε για τον σπουδαίο Κουβανό pitcher (ο παίκτης που ρίχνει με δύναμη την μπάλα στο μπέιζμπολ) των Red Sox της Βοστώνης, Λούις Τιάντ.  

Για πάνω από εξήντα χρόνια τα κείμενά του στο «New Yorker» λειτουργούσαν ως η ιδανική έκφραση της φωνής (της ψυχής, του μυαλού, της φαντασίας, της «αρρώστιας») του μέσου οπαδού, αν βέβαια αυτός ο οπαδός μπορούσε να γράφει σαν άγγελος.

Το New Yorker ήταν το «σπίτι» του και πριν ξεκινήσει, γύρω στα σαράντα του, να γράφει για σπορ (βασικά για το μπέιζμπολ) ήταν ένας από τους πιο επιφανείς αρχισυντάκτες / επιμελητές του περιοδικού και είχε συνεργαστεί στενά με κολοσσούς όπως ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ και ο Τζον Απντάικ.

Για πάνω από εξήντα χρόνια τα κείμενά του στο «New Yorker» λειτουργούσαν ως η ιδανική έκφραση της φωνής (της ψυχής, του μυαλού, της φαντασίας, της «αρρώστιας») του μέσου οπαδού, αν βέβαια αυτός ο οπαδός μπορούσε να γράφει σαν άγγελος.

Τον είχαν αναγορεύσει «επίτιμο ποιητή του μπέιζμπολ», ο ίδιος όμως προτιμούσε να αποκαλεί τον εαυτό του ρεπόρτερ, παρόλο που τα γραπτά του τρέφονταν κυρίως από το καλπάζον φαντασιακό ενός οπαδού και λιγότερο από το σκορ, την εξέλιξη και τα στατιστικά ενός αγώνα.

Και μπορεί, όπως έχει συμβεί και με άλλους Αμερικανούς λογοτέχνες, το πάθος και το πεδίο του να ήταν το εντελώς ακατανόητο σε εμάς μπέιζμπολ, πολλά από τα γραπτά του όμως αφορούν τις χαρές και τους καημούς των οπαδών οποιουδήποτε άλλου δημοφιλούς αθλήματος, οπουδήποτε στον κόσμο. Όπως αυτό που είχε γράψει το 1977:    

Μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, ανόητη και παιδαριώδης αυτή η σύνδεσή μας με κάτι τόσο εμφανώς στημένο και εμπορικά εκμεταλλεύσιμο όσο μια επαγγελματική αθλητική ομάδα, και είναι κατανοητό το υπεροπτικό μειδίαμα ή ο ψυχρός χλευασμός που απευθύνει ο μη οπαδός στον φανατικό υποστηρικτή μιας ομάδας (το έχω δει άπειρες φορές αυτό το βλέμμα – το ξέρω απέξω κι ανακατωτά). Σχεδόν δεν σηκώνει απάντηση. Σχεδόν. Αυτό που παραλείπεται από την εξίσωση αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η ιδέα της έγνοιας, το να σε νοιάζει κάτι βαθιά και παθιασμένα, να σε νοιάζει πραγματικά – μια ικανότητα ή ένα συναίσθημα που μοιάζει να έχει χαθεί σχεδόν από την καθημερινή ζωή. Μοιάζει πιθανό λοιπόν να έχουμε φτάσει σε μια εποχή που δεν έχει και τόση σημασία πια το πόσο ευτελές ή ανόητο μπορεί να θεωρηθεί το αντικείμενο αυτής της έγνοιας, από τη στιγμή που μας χαρίζει αυτό το συναίσθημα. Η αφέλεια – ο άκομψος ενθουσιασμός και η παιδαριώδης χαρά που οδηγούν έναν ενήλικα να χορεύει και να πανηγυρίζει ξαφνικά μέσα στη νύχτα για μια μπαλιά είναι ένα πολύ μικρό τίμημα για ένα τόσο πολύτιμο δώρο. 

Σ’ ένα άλλο κείμενο του, του 2013, έγραφε με κάποια απόγνωση για το αλύπητο ξεζούμισμα του σύγχρονου φίλαθλου / θεατή με τις ατέλειωτες τηλεοπτικές μεταδόσεις αθλητικών γεγονότων που «ξετυλίγονται διαρκώς μπροστά στα μισοσβησμένα μάτια μας», ενώ τον Νοέμβριο της προηγούμενης χρονιάς είχε γράψει ένα συγκινητικό κομμάτι στο New Yorker με τίτλο «Over the Wall» στο οποίο επιχειρούσε να καταγράψει ή να εξομολογηθεί τον τρόπο που προσπαθούσε να διαχειριστεί το πένθος για την πρόσφατη απώλεια της γυναίκας του:  

Αυτά που δεν γνωρίζουν για μας οι νεκροί πληθαίνουν και γίνονται μια στοίβα, παρότι στην αρχή δεν το προσέχουμε. Δεν γνωρίζουν πώς την βγάζουμε χωρίς εκείνους, αντιμέτωποι με τις ώρες και τις μέρες που τώρα συσσωρεύονται τόσο γρήγορα, και δεν γνωρίζουν, εκτός αν με κάποιο τρόπο το είχαν μαντέψει από πριν, ότι δεν έχουμε καμία διάθεση για όλον αυτόν τον ανένδοτο καταιγισμό πρωινών και τηλεφωνημάτων και επισκέψεων στην τράπεζα, όλα αυτά τα βήματα που σέρνουμε καθημερινά, επειδή δεν θέλουμε τίποτα εξωγενές που θα μας αποσπάσει από αυτό που νιώθουμε για εκείνους ή από τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να τους κρατήσουμε στο μυαλό μας.  

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γονιός με το παιδί του μαζί στη συναυλία: Τι μπορεί να είναι λάθος σ’ αυτή την εικόνα;

Daily / Γονιός με το παιδί του μαζί στη συναυλία: Τι μπορεί να είναι λάθος σ’ αυτή την εικόνα;

Η πρώτη συναυλία ενός ή μίας εφήβου ήταν και είναι μια προσωπική τελετουργία μετάβασης κάπου αλλού ή μετεξέλιξης σε κάτι άλλο, χωρίς το δίχτυ προστασίας και ελέγχου που απλώνει το γονικό ενδιαφέρον τριγύρω σου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πνεύμα και ηθική: Η κουλτούρα του τραπ και η ανερμάτιστη ελληνική νεολαία

Daily / Πνεύμα και ηθική: Η κουλτούρα του τραπ και η ανερμάτιστη ελληνική νεολαία

Κάποιοι ήταν αδύνατο να κρύψουν ότι δεν μπορούν να ανεχτούν κάτι που μπορεί να μετατρέψει σε είδωλα της ελληνικής νεολαίας Ρομά, Αλβανούς και «ξένους». Κάποιοι άλλοι δεν αντέχουν οτιδήποτε μαζικά δημοφιλές και όπως πάντα υπάρχουν και οι θεματοφύλακες μιας αριστερόστροφης γεροντοκορίστικης ηθικολογίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Irma Vep: «Δεν είναι σειρά, είναι ταινία χωρισμένη σε οχτώ μέρη»

Daily / Irma Vep: «Δεν είναι σειρά, είναι ταινία χωρισμένη σε οχτώ μέρη»

Η νέα μίνι σειρά υψηλού πρεστίζ του HBO με πρωταγωνίστρια την Αλίσια Βικάντερ είναι μια δραματική κομεντί με φόντο τα high end παρασκήνια και τις VIP καταστάσεις που συνοδεύουν μια ύπαρξη στην αιχμή της λαμπερής διασημότητας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Καλοκαίρια με «Αγόρι», «Μανίνα», «Τρουένο» και «Πάττυ»

Daily / Καλοκαίρια με «Αγόρι», «Μανίνα», «Τρουένο» και «Πάττυ»

Χτύπησε βαθιά νοσταλγική φλέβα η αναγγελία της απώλειας του εκδότη κάποιων περιοδικών που αποτελούσαν κάποτε το εικονογραφημένο ευαγγέλιο των ατέλειωτων και ανέμελων καλοκαιριών της προεφηβείας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
adam sadler

Daily / «Hustle»: Νέο τρίποντο από τον Άνταμ Σάντλερ στο γήπεδο του Netflix

Δεν είναι απαραίτητο να αγαπά κανείς το μπάσκετ, κάτι τέτοιο όμως βοηθά σημαντικά στην απόλαυση αυτής της μη υπερβατικής αλλά εξαιρετικά καλοφτιαγμένης δραματικής κομεντί με φόντο τα άδυτα του NBA.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
ντοροθι παρκερ

Shortcut / Η Ντόροθι Πάρκερ δεν ήταν μόνο ατάκες, ευφυολογήματα και Martini

Ένας από τους πολλούς καημούς που τη συνόδεψαν μέχρι το πικρό και μοναχικό της τέλος –χθες συμπληρώθηκαν πενήντα πέντε χρόνια από τον θάνατό της– ήταν ότι το κοινό έμοιαζε να αγνοεί τις έντονες πολιτικές της ευαισθησίες, που μόνο λόγια δεν ήταν.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ Παλεύεται καλύτερα αυτή η πόλη με ποδήλατο ή όχι;

Δημήτρης Πολιτάκης / Παλεύεται καλύτερα αυτή η πόλη με ποδήλατο ή όχι;

Ακόμα και οι ίδιοι οι ποδηλάτες του κέντρου που στα μάτια των υπολοίπων μοιάζουν να παίζουν καθημερινά κορώνα-γράμματα την σωματική τους ακεραιότητα, είναι σα να βράζουν στο ίδιο καζάνι οργής, άγχους και συμπυκνωμένης επιθετικότητας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Ο γάμος με φοβίζει πιο πολύ κι απ’ τον θάνατο», μου είπε γελώντας: Όταν ο Μάρκες συνάντησε την Shakira

Daily / «Ο γάμος με φοβίζει πιο πολύ κι απ’ τον θάνατο», μου είπε γελώντας: Όταν ο Μάρκες συνάντησε την Shakira

Με αφορμή τον χωρισμό Skakira – Πικέ, κάποιοι ανακάλεσαν ένα εξυμνητικό προφίλ που είχε γράψει για την συμπατριώτισσά του ο διάσημος Κολομβιανός νομπελίστας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ακριβώς πριν από είκοσι χρόνια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Χλωμές αποχρώσεις του μαύρου

Δημήτρης Πολιτάκης / Χλωμές αποχρώσεις του μαύρου

Δεν είναι ότι μας συντάραξε η «εκλογή» κάποιου σαν τον Παναγιώτη Μπαλτάκο στην ηγεσία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, απλά έχουμε κουραστεί πραγματικά εσχάτως να βλέπουμε σε περίοπτα θεσμικά πόστα τέτοιες κραυγαλέες ακροδεξιές προσωπικότητες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Pistol

Shortcut / Η αλήθεια δεν βρίσκεται στο «Pistol»

Όχι ότι δεν βλέπεται με τίποτα η μίνι δραματική σειρά του Ντάνι Μπόιλ για την άνοδο και την πτώση των Sex Pistols, απλώς μοιάζει κάπως ανάρμοστο και μάταιο να κάνεις κάτι τόσο συμβατικό για το πιο διάσημο αντισυμβατικό γκρουπ όλων των εποχών.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πριν από τον Τζόνι Ντεπ και την Άμπερ Χερντ, ήταν κάποτε ο Κλιντ Ίστγουντ και η Σόντρα Λοκ

Daily / Πριν από τον Τζόνι Ντεπ και την Άμπερ Χερντ ήταν κάποτε ο Κλιντ Ίστγουντ και η Σόντρα Λοκ

Ασχέτως της άποψης που μπορεί να έχει κανείς για την τωρινή δίκη και τα απόνερά της, είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες με την άγρια και γεμάτη αλληλοκατηγορίες δικαστική διαμάχη του 1989 ανάμεσα στον διάσημο ηθοποιό και σκηνοθέτη και στην επί δεκατέσσερα χρόνια σύντροφό του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ