ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ διάφορες δήθεν «επιβαρυντικές» αναφορές στον Ντόναλντ Τραμπ (μεταξύ άλλων επιφανών προσωπικοτήτων της πολιτικής και οικονομικής ελίτ των ΗΠΑ, και από τους δύο πόλους εξουσίας, και πέρα από αυτούς) στους περιβόητους «φάκελους Έπσταϊν» που βλέπουν με το κιλό το φως τη δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, αλλά τελικά τίποτα καινούριο ή συγκλονιστικό δεν μας αποκαλύπτουν στην πραγματικότητα.
Πέρα από το γεγονός ότι σίγουρα είχε πάρει χαμπάρι ο νυν Πρόεδρος το κύκλωμα εκμετάλλευσης ανήλικων κοριτσιών που είχε στήσει ο Τζέφρι Έπσταϊν, ο οποίος χαρακτηρίζει τον διαχρονικά κολλητό του, «οριακά παράφρονα», σε κάποιο από τα χιλιάδες email του που έχουν ξαμοληθεί ελεύθερα προς πάσα κατεύθυνση.
Αλλού τον περιγράφει ως «χειρότερο από κοντά» και ως το είδος του ατόμου που «μιλάει σε πολλούς και λέει στον καθένα κάτι άλλο». Όμως η πιο «λοξή» αναφορά και αυτή που έβαλε φωτιά στα κάτω πατώματα και στα υπόγεια του διαδικτύου τις τελευταίες μέρες, προέρχεται από τον αδελφό του Έπσταϊν, τον Μαρκ, ο οποίος σε ένα email τον Μάρτιο του 2018 του ζητά να ρωτήσει τον Στιβ Μπάνον (άλλον επιφανή σταρ των «φακέλων») αν ο Πούτιν έχει εκείνες «τις φωτογραφίες του Τραμπ να κάνει πεολειχία [blowing] στον ‘Μπάμπα’ [Bubba]», παρατσούκλι με το οποίο είναι γνωστός ο Μπιλ Κλίντον.
Με το πλούσιο υλικό που προσφέρουν για άλεσμα στον αλγοριθμικό μύλο των social media, οι «φάκελοι Έπσταϊν» είναι η δικαίωση της συνωμοσιολογίας και η ιδανική μαγιά για την κατασκευή χαοτικών αφηγημάτων.
Η υπόθεση μόλις έπιασε και επίσημα πάτο. Αυτό και μόνο ήταν αρκετό για να δημιουργηθεί ένα κάποιο πανδαιμόνιο, με όλα τα φαιδρά συνεπακόλουθα που θα μπορούσε να έχει αυτή η «αινιγματική» και σπαραταριστά αμφιλεγόμενη αναφορά. Ο ίδιος ο Μαρκ Έπσταϊν δήλωσε χθες στο Newsweek ότι δεν αναφερόταν στον Κλίντον, χωρίς όμως καμιά άλλη διευκρίνηση.
Ακόμα όμως και ως μεταφορά, ως ένας εξωφρενικός αντιπερισπασμός στην εγκληματική και βαθιά ζοφερή δραστηριότητα του κυκλώματος Έπσταϊν, αυτή η «φήμη» μοιάζει να επιβεβαιώνει τις πιο άγριες φαντασιώσεις του κοινού περί μιας σκιώδους, αχόρταγης, και «αιμομικτικής» ελίτ που απολαμβάνει πάντα το ακαταλόγιστο.
Με το πλούσιο υλικό που προσφέρουν για άλεσμα στον αλγοριθμικό μύλο των social media, οι «φάκελοι Έπσταϊν» είναι η δικαίωση της συνωμοσιολογίας και η ιδανική μαγιά για την κατασκευή χαοτικών αφηγημάτων. Κάτι ανάμεσα στην «κοινοτοπία του κακού» και στις σκηνές του οργίου στο «Μάτια ερμητικά κλειστά», αλλά στο πιο ευτελές και στο πιο σάπιο.
Αυτά τα νοσηρά σπαράγματα αποδεικνύουν επίσης ότι «η πραγματικότητα είναι πιο ανόητη από τη φαντασία», όπως σημειώνει ο αρθρογράφος του Atlantic, Charlie Warzel, σ’ ένα κείμενό του με τίτλο “The Dumb Truth at the Heart of the Epstein Scandal” που δημοσιεύτηκε την προηγούμενη εβδομάδα.
«Είναι δύσκολο να μην εκλάβει κανείς αυτά τα email ως το τελειωτικό χτύπημα σε ό,τι έχει να κάνει με μια ευρύτερη δυσπιστία και περιφρόνηση προς την άρχουσα τάξη των νομοθετών, των φρουρών του συστήματος και των υπερπλουσίων…Μπορεί να φαίνεται ότι οι συνωμοσιολόγοι έχουν κερδίσει, αλλά κι αυτοί έχουν άδικο. Ένας όρος όπως το «καμπάλ» είναι υπερβολικά κολακευτικός γι αυτόν τον συρφετό που στέλνει email ο ένας στον άλλον. Η αλήθεια είναι πιο σκοτεινή: δεν χρειάζεσαι ένα μεγάλο πλάνο για να αποφύγεις την ευθύνη όταν όλοι είναι πρόθυμοι να κάνουν τα στραβά μάτια».
