ΚΑΠΟΙΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΤΩΝ μέσων κοινωνικής δικτύωσης πίστεψαν χθες ότι ο πρωθυπουργός, ο οποίος διέφυγε της υποδοχής των αγροτών βγαίνοντας από διαφορετική έξοδο του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης (γεγονός), εν συνεχεία κλιμάκωσε την απόδρασή του επιβαίνων σε αγροτικά ή/και τρίκυκλα σκεπασμένος από τις ασπίδες των ΜΑΤ.
Την «είδηση» συνόδευε μια φωτογραφία, όπου εικονίζονται αγροτικά με δυνάμεις των ΜΑΤ στην καρότσα, μόνο που το στιγμιότυπο ήταν από την «προσφυγική κρίση» στον Έβρο τον Ιούνιο του 2020.
Χθες επίσης, κάποιοι χρήστες (όχι απαραίτητα διαφορετικοί από τους πρώτους) των «επάρατων» social media πίστεψαν ότι οι εικόνες με τους διάφορους κλώνους της Ζωής Κωνσταντοπούλου που είδαν ξαφνικά (και απειλητικά) μπροστά τους ήταν κάποιου είδους τρολιά, ήταν προϊόν τεχνητής νοημοσύνης, ήταν ψεύτικες.
Δεν είναι ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει πιο ευκολόπιστοι. Ίσα-ίσα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχουν γίνει πιο καχύποπτοι, όχι μόνο με τους μηχανισμούς και τις παγίδες των social media, αλλά με τα πάντα.
Μπορεί να ήταν πράγματι προϊόν AI οι διάφορες ψηφιακές οντότητες με την μορφή της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, αλλά οι εικόνες δεν ήταν ψεύτικες. Ήταν από την παρουσίαση του προγράμματος του κόμματος για κάθε τομέα της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Ήταν ένα cringe υπερθέαμα, δεν ήταν όμως fake.
Δεν είναι ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει πιο ευκολόπιστοι. Ίσα-ίσα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχουν γίνει πιο καχύποπτοι, όχι μόνο με τους μηχανισμούς και τις παγίδες των social media, αλλά με τα πάντα. «Δεν ξέρει πια τι να πιστέψει ο κόσμος», ακούς δεξιά κι αριστερά, και η φράση έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί σχήμα υπερβολής. Είναι ένας από τους λόγους που πολλοί «φίλοι» εξαφανίζονται από τις πλατφόρμες και δεν τους ξανασυναντάς ποτέ πια. Όσοι είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να θυμούνται το Facebook στις ένδοξες και εξωστρεφείς εποχές του, το γνωρίζουν καλά αυτό.
Πού πήγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Τι κάνουν άραγε; Γιατί σταμάτησαν εδώ και χρόνια να ανεβάζουν κάποια φωτογραφία τους από κάπου; Δεν είναι μόνο ότι είναι πλέον μεσήλικες και κουρασμένοι από το παιχνίδι της έκθεσης και της αποδοχής, είναι κυρίως ότι το κατακερματισμένο οικοσύστημα των social media μοιάζει μολυσμένο, «μαγαρισμένο», ανάρμοστο για προσωπικές στιγμές. Εκτός αν είσαι influencer, «ψηφιακός δημιουργός» ή κάποιου είδους παράγοντας.
Τίποτα δεν είναι όπως ήταν πριν από μερικά μόνο χρόνια, όταν στην πραγματικότητα ήμασταν πολύ πιο ευκολόπιστοι, δεν μας είχαν όμως ακόμα φλομώσει στο spam και στο συνθετικό σκουπίδι. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» των social media έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα, ασχέτως αν ελάχιστοι κάνουν τον κόπο να αφαιρέσουν χειρουργικά τις προσωπικές τους σελίδες. Απλά τις αφήνουν να πλέουν ακυβέρνητες στην απέραντη αλγοριθμική θάλασσα των πλατφορμών.
