«ΕΧΕΙ ΑΝΔΡΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ο Αποστόλης, είναι αυτοδημιούργητος, παραδέχθηκε την πράξη του», είπε ο Αλέξης Κούγιας για τον φίλο και συνάδελφό του, επίσης επιφανή και διάσημο ποινικολόγο με εξωστρεφές προφίλ και τηλεοπτική «ορατότητα», ο οποίος κατηγορείται για τον άγριο ξυλοδαρμό της συζύγου του. Μπορεί να θυμήθηκε ότι και ο ίδιος είχε μηνυθεί το 2007 από την τότε σύζυγό του, Εύη Βατίδου (για να είμαστε ακριβείς, είχαν αλληλομηνυθεί) για ξυλοδαρμό μπροστά στα παιδιά τους.
Σύμφωνοι, μάλλον αναξιόπιστη και «καμένη» περίπτωση από πάσα άποψη η πρώην κυρία Κούγια, που πέρσι ήταν υποψήφια με τη «Φωνή Λογικής» της Αφροδίτης Λατινοπούλου και φέτος με το «Λ.Α.Ο.Σ.» του Φίλιππου Καμπούρη – όλοι όμως την είχαμε συμπαθήσει λίγο όταν μάθαμε το περιστατικό με το τακούνι.
Πέρα όμως από τις vintage αηδίες για αντρίκιες συμπεριφορές και για άντρες «που τιμάνε τα παντελόνια τους», τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε ακόμα, το σωτήριο έτος 2024, είναι κι αυτό το «αυτοδημιούργητος» που μου τσακίζει τα νεύρα όποτε το ακούω, ως κολακευτικός (αυτο)προσδιορισμός, ως ζηλευτή ιδιότητα και ως άλλοθι φριχτών και αλαζονικών συμπεριφορών.
Έχουμε όλα τα άλλα – την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, τις γυναικοκτονίες, το ξέπλυμα της κουλτούρα του βιασμού, την άρνηση της έμφυλης πραγματικότητας – έχουμε και τον κ. Κούγια να μας διαλύει με αξιοθαύμαστη συνέπεια τα νεύρα και να μας μαυρίζει συστηματικά την καθημερινότητα.
Ο Γκάντι, νομίζω, είχε πει ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν κάτι και σ’ αυτούς που θέλουν να γίνουν κάτι. Ο όρος αυτοδημιούργητος, όπως χρησιμοποιείται ως αυταξία, μυρίζει κοινωνική αναρρίχηση, μωροφιλοδοξία και αδίστακτη φύση.
Αλλά αυτά είναι πταίσματα. Ο διαπρεπής ποινικολόγος – και ο πιο «καταστασιακός» παράγοντας στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαιρικού συστήματος – τοποθετήθηκε εν συνεχεία απέναντι στη δήλωση του Στέφανου Κασσελάκη, ο οποίος πολύ ορθώς (και προφανώς) έγραψε ότι «δεν υπάρχει τίποτα "αντρικό" στην κακοποίηση» και ότι «δεν μπορεί να ζούμε σε μια κοινωνία που η έμφυλη βία είναι πλέον καθημερινότητα και οι υπερασπιστές των κακοποιητών έχουν καθημερινό τηλεοπτικό στασίδι». Εννοείται ότι μπορεί και παραμπορεί.
Αυτό που του απάντησε ο Κούγιας, και μάλιστα ως «Δικηγορικό γραφείο Αλέξη Κούγια και συνεργατών» (οι “associates” τι λένε επ’ αυτου;) είναι εξωφρενικά χυδαίο αλλά δυστυχώς ενδεικτικό μιας αντίληψης που ξαναβγαίνει από τα λαγούμια και γίνεται αποδεκτή, με συγκατάβαση και ανασηκωμένους ώμους, από το όλο και πιο φασίζον mainstream: «Σοκαρίστηκα που τοποθετήθηκε για ανδρικές συμπεριφορές ο Στέφανος Κασσελάκης, του οποίου είναι γνωστές οι επιλογές του και που δεν έχει ξεκαθαρίσει δημοσίως, ενώ θα έπρεπε, εάν στον γάμο του αυτός είναι γυναίκα ή άνδρας ή ο Τάιλερ, τοποθετείται για το τι είναι αντρική συμπεριφορά».
Έχουμε όλα τα άλλα –την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, τις γυναικοκτονίες, το ξέπλυμα της κουλτούρα του βιασμού, την άρνηση της έμφυλης πραγματικότητας– έχουμε και τον κ. Κούγια να μας διαλύει με αξιοθαύμαστη συνέπεια τα νεύρα και να μας μαυρίζει συστηματικά την καθημερινότητα –βασικά, να μας κοροϊδεύει στα μούτρα μας– εδώ και τόσες δεκαετίες πια, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου σχεδόν.
Αν μη τι άλλο πάντως, και όσο κι αν εξέπληξε το γεγονός κάποιους που θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα, τουλάχιστον αυτή η υπόθεση επιβεβαίωσε σε όσους είχαν αμφιβολίες, ότι αυτοί που με στόμφο, με αντριλίκι και με βία καμουφλάρουν την σκάρτη και ευνουχισμένη τους υπόσταση, δεν ανήκουν απαραίτητα στους συνήθεις λούμπεν υπόπτους. Αντιθέτως, συχνά.
