Ο θειος Νώντας ξέρει

Ο κύριος Μαλέλης, δημιουργός της Πετρούλας και του δελτίου του Star, υπό το βάρος της ευθύνης που του προσδίδει η βαθιά, καλλίπυγος πείρα του, έδωσε βαρυσήμαντη συνέντευξη σε αυτούς που είχαν το θράσος να του τη ζητήσουν. Όχι περιέργως, οι στοχασμοί του, βαθύτατα πολιτικοί, αναπαρήχθησαν. Γυναίκες με γυμνούς μαστούς, σε αργαλειούς και πορνεία, τους αποστήθισαν. Υπάρχει αδήρητος ανάγκη ο κύριος Μαλέλης να μπει στη Βουλή. • Τρισέλιδη συνέντευξη έδωσε ο συγγραφέας του Διασκέδαση μέχρι θανάτου Νeil Postman στον κύριο Λάλα για το περιοδικό «Faq». Μάλλον ο κύριος Λάλας πάει στους τάφους και στηθοδέρνεται, μιλώντας με τα πνεύματα. Διότι ο κ. Postman είναι νεκρός από το  2003! Η χωματερή της μνήμης! • Οι εφημερίδες δεν ξέρουν πώς να πεθάνουν και οι ιστοσελίδες δεν ξέρουν πώς να πωληθούν. Ανάμεσα στα δυο διλήμματα, τα έντυπα ζουν τα πιο αμήχανα χρόνια τους. Ένα όμως είναι βέβαιο: οι άνθρωποι διαβάζουν και θα διαβάζουν περισσότερο από ποτέ. Ανοησίες, ποιοτικά κείμενα, sms - τα πάντα. Θα επιζήσουν αυτοί που έχουν δικό τους στυλ, δική τους φωνή και δικές τους πηγές. Οι σταχτομαζώχτρες του ίντερνετ (aggregators κ.λπ.) θα γίνουν τόσες πολλές που θα φαγωθούν μεταξύ τους - εάν πριν δεν τις κλείσουν στη στενή • (Άλλο σολωμικόν ερώτημα): Τι νόημα έχει η κρατική τηλεόραση όταν δεν έχει το τεκμήριο της ποιότητος και της ελευθερίας; Οπότε, καλύτερα να συρρικνωθεί. Τα κρατικά μέσα (συμπεριλαμβανομένων των δημοτικών) ήταν ανέκαθεν γεμάτα παράσιτα - με μοναδική εξαίρεση την ΕΡΤ του Χορν, το Τρίτο του Χατζιδάκι και τον 9,84 του Έβερτ. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, προτιμούσες να ακούς τα Τίρανα. • Πολύ ωραίο στυλ, ας βάλω τα γυαλιά μου: υπάρχει ένας μεγάλος, μέγιστος απών, από τις εκδηλώσεις του Σαββόπουλου για τα σίξτις: ο Δημήτρης Πουλικάκος! Ένα σεμνό google γνωρίζει και στους νεότερους το αγέραστο beat, τη σουρεαλιστική ευφυΐα, τη μεστή, ροκ πολυρυθμία των λίγων τραγουδιών του. Ο θείος Νώντας είναι η πιο αμέριμνη, αυτοκαταστροφική και πλούσια μορφή της δημιουργικής εκείνης φάσης, το «Εκδρομαί-Μεταφοραί ο Μήτσος» είναι ο αρτιότερος ροκ δίσκος που έγινε στα ελληνικά - οφείλουν να του έχουν τρελό ρισπέκτ όσοι σέρνονται στα απόνερα μιας δήθεν ασεβούς εναλλακτικότητας ενώ γλείφουν τα πεζοδρόμια. Αυτός είναι ο ροκ αρχιερέας, μεγαλύτερος όλων, που ακόμα δεν του έχουν αναγνωρίσει το μέγεθός του, επειδή δεν υπήρξε ποτέ ψυχοπονιάρης και σπουδαιοφανής, και ο βαθύς κυνισμός του (σαν καρτούν του Διογένη) δεν ταίριαξε με το ελληνικό μαράζι, ή τον λυρισμό των φλώρων - οι οποίοι λατρεύουν τον Σιδηρόπουλο, αλλά γερνώντας θυμίζουν Κορώνη-Φίλανδρο.