Άνθρωποι και ελέφαντες αποτελούν κίνδυνο ο ένας για τον άλλον. Η λαθροθηρία και η απώλεια βιοτόπων έχουν συντελέσει σε σημαντική μείωση του αριθμού των ελεφάντων, τουλάχιστον κατά 30% την τελευταία δεκαετία. Στο μεταξύ, οι ελέφαντες συχνά κάνουν επιδρομές σε φάρμες, ποδοπατώντας τις σοδειές και κατά συνέπεια τον τρόπο που βγάζουν κάποιοι άνθρωποι τα προς το ζην, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις έχει τύχει να σκοτώσουν και κάποιους.
Το να βρεθεί ένας φράκτης αρκετά δυνατός ώστε να κρατήσει μακριά αυτά τα μεγαλόσωμα ζώα και να είναι ταυτόχρονα οικονομική «πατέντα», συνιστά για κοινωνίες, όπως αυτές της υποσαχάριας Αφρικής, μια τεράστια πρόκληση. Κι όμως, μια χαμηλού κόστους λύση έχει κατορθώσει να σώσει τις ζωές τόσο των ανθρώπων όσο και των ελεφάντων, στηριζόμενη με μία από τις μεγαλύτερες αδυναμίες αυτού του ζώου: Οι ελέφαντες απεχθάνονται τις μέλισσες.
Όπως φαίνεται, ο γνωστός σε όλους φόβος των ελεφάντων για τα ποντίκια δεν είναι παρά ένας ανυπόστατος μύθος, αρκετά αρχαίος αφού χρονολογείται από το 77 μ.Χ. Ωστόσο, οι ελέφαντες όντως απωθούνται από τον ήχο των μελισσών, βγάζοντας ταυτόχρονα και έναν χαμηλής έντασης ήχο που προειδοποιεί άλλα παχύδερμα να μείνουν επίσης μακριά.
Στο πλαίσιο του μη κερδοσκοπικού «Elephant and Bees Project», που διαχειρίζεται η περιβαλλοντική ομάδα «Save the Elephants», διαπιστώθηκε πως η τοποθέτηση κυψελών μελισσών ανά 10 μέτρα κατά μήκος ενός φράκτη ήταν μια μέθοδος κατά 80% πιο αποτελεσματική στο να μην πλησιάζουν οι ελέφαντες. Το πρόγραμμα εφαρμόστηκε αρχικά δοκιμαστικά σε μερικές τοποθεσίες της Κένυας κι έκτοτε έχει επεκταθεί σε εννέα ακόμη χώρες της Αφρικής αλλά και σε Ταϊλάνδη, Σρι Λάνκα και Ινδία.
* Με πληροφορίες από Quartz
