Μετά τους προ της συνόδου διαλόγους για ανταλλαγές εδαφών και πιθανή κατάπαυση του πυρός, ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν ξεκαθάρισε ότι η πραγματική του ανησυχία στην Αλάσκα δεν ήταν το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά η «κατάσταση γύρω από την Ουκρανία», δηλαδή η αίσθηση της ρωσικής απώλειας κύρους και δόξας.
Επανέφερε τα παράπονα που είχε εκφράσει ήδη από το 2007 σε Μονάχη και επανέλαβε τον Φεβρουάριο του 2022, υπερασπιζόμενος την εισβολή του: ζητάει αποκατάσταση «δίκαιης ισορροπίας στο χώρο της ασφάλειας στην Ευρώπη και διεθνώς», θεωρώντας ότι μόνο αυτό μπορεί να απομακρύνει «τις ρίζες της κρίσης» στην Ουκρανία, ουσιαστικά μια έμμεση αναφορά στην παρακμή της Ρωσίας μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Ο ίδιος δεν αναφέρθηκε απευθείας στον πόλεμο, λέγοντας μόνο ότι ενδιαφέρεται “ειλικρινά” να σταματήσει “ό,τι συμβαίνει”, επισημαίνοντας ότι Ρώσοι και Ουκρανοί “έχουν τις ίδιες ρίζες” και για τη Μόσχα αυτή η κατάσταση αποτελεί τραγωδία και μεγάλο πόνο.
Η προσέγγιση αυτή, που παρουσιάζει τη Ρωσία ως θύμα του πολέμου που η ίδια ξεκίνησε, είναι θεμέλιο της προπαγάνδας του Κρεμλίνου από την ανακοίνωση της εισβολής.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρεσβευτής Λιθουανίας Laurynas Kasciunas εξήγησε ότι ο Πούτιν και η Ρωσία δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι έχασαν τον Ψυχρό Πόλεμο, και χρησιμοποιούν τη φράση “κατάσταση γύρω από την Ουκρανία” για να προβάλλουν την αλλαγή ως «δυτικό σχέδιο εναντίον της Ρωσίας», όπου η Ουκρανία απλώς λειτουργεί ως στάχτη και εργαλείο.
Ο υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ πήγε ένα βήμα παραπέρα, εμφανιζόμενος στο ξενοδοχείο στην Αλάσκα με φούτερ που έγραφε “CCCP”, σύμβολο της Σοβιετικής Ένωσης, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα έντονης νοσταλγίας για την παλιά επιρροή.
Την ίδια ώρα, η Πολωνία, λίγη ώρα πριν τη συνάντηση, θύμισε στη Ρωσία ότι η παλιά τάξη έχει παρέλθει, διοργανώνοντας παρέλαση άρμάτων μάχης αμερικανικής κατασκευής κατά μήκος του Βιστούλα, εορτάζοντας τη νίκη κατά της Κόκκινης Στρατιάς το 1920 και επιδεικνύοντας τον πλέον ισχυρό στρατό της ΕΕ — μια ισχυρή αντίθεση στον εθνικιστικό και αναθεωρητικό τόνο του Κρεμλίνου.
Στην ίδια γραμμή κινήθηκε ο Τραμπ σε μια συνέντευξη μετά τη σύνοδο, διατυπώνοντας ότι «είμαστε το Νο 1 και αυτοί το Νο 2 στον κόσμο», αγνοώντας εσκεμμένα Κίνα και ΕΕ — ένα σχόλιο που βρήκε θερμή αποδοχή στην Ρωσία, όπου τα φιλοκυβερνητικά μέσα χαιρέτισαν την «επιστροφή» της χώρας στην ελίτ των σεβαστών εθνών.
Εθνικιστές θεωρητικοί όπως ο Aleksandr Dugin μίλησαν για «τέλεια σύνοδο» και «σύντομη επέστρεψι της Ρωσίας στον ιστορικό της ρόλο», ενώ ο συγκρατημένα πολεμοχαρής Γερουσιαστής Andrei Klishas χαρακτήρισε τη σύνοδο σαν επιβεβαίωση του ρωσικού «δικαιώματος στην ειρήνη», αφήνοντας ανοιχτό τον συνδυασμό στρατιωτικών και διπλωματικών μέσων για να συνεχιστεί η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».
Το όραμα για μια νέα αρχιτεκτονική ευρωπαϊκής και διεθνούς ασφάλειας παραμένει άγνωστο στην μορφή της, αλλά βασίζεται στην επαναφορά της Ρωσίας σε ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης και σε καθεστώς ισότητας με τις ΗΠΑ, όπως στη συνθήκη της Γιάλτας το 1945 — δηλαδή ουσιαστικά ματαίωση της μετεξέλιξης της μετα-κομμουνιστικής Ευρώπης.
Με πληροφορίες από New York Times
