Καθώς η Ιταλία βρίσκεται στα χέρια των Ναζί, ο Ρόμπερτ Αϊνστάιν, ξάδελφος του παγκοσμίως γνωστού Άλμπερτ Αϊνστάιν, κρύβεται στα δάση έξω από τη Φλωρεντία. Οι Γερμανοί τον αναζητούν. Ξέρουν το όνομά του. Ξέρουν τη συγγένεια του. Και έρχονται αποφασισμένοι.
Το πρωί της 3ης Αυγούστου 1944, οκτώ Γερμανοί στρατιώτες σπάνε την πόρτα της βίλας Il Focardo και φωνάζουν για τον «ξάδελφο του Άλμπερτ Αϊνστάιν». Ο Ρόμπερτ είχε προλάβει να φύγει, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Νίνα, τις κόρες τους Λούτσε και Τσίτσι και τρεις ανιψιές.
Οι στρατιώτες κλειδώνουν τις γυναίκες της οικογένειας του ξαδέλφου του Άλμπερτ Αϊνστάιν στο κελάρι. Καταστρέφουν το σπίτι. Πίνουν, παίζουν πινγκ-πονγκ, γελάνε. Το βράδυ, αφού αποτυγχάνουν να εντοπίσουν τον Ρόμπερτ, εκτελούν τη Νίνα και τις δύο κόρες του με πυροβολισμούς. Βάζουν φωτιά στη βίλα. Ο Ρόμπερτ παρακολουθεί από το δάσος, ανήμπορος.
Την επόμενη μέρα, οι Σύμμαχοι απελευθερώνουν τη Φλωρεντία. Είχαν αργήσει μια μέρα.
Ο Ρόμπερτ ποτέ δεν συνήλθε. Έζησε έναν χρόνο ακόμη, βασανισμένος από ενοχές. Αυτοκτόνησε τον Ιούλιο του 1945.
Η «εκδίκηση» κατά του Άλμπερτ Αϊνστάιν
Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε φύγει από τη ναζιστική Γερμανία το 1933, ενώ η ναζιστική προπαγάνδα τον αποκαλούσε δημόσιο εχθρό. Ο Χίτλερ τον θεωρούσε προδότη και επικηρυγμένο. Οι συγγενείς του στις ΗΠΑ και την Ελβετία ήταν απρόσιτοι. Μόνο ο Ρόμπερτ βρισκόταν σε κατεχόμενο ευρωπαϊκό έδαφος. Ήταν ευάλωτος.
Σύμφωνα με μαρτυρίες, η επίθεση στη βίλα Il Focardo δεν ήταν απλή στρατιωτική επιχείρηση. Ήταν προσωπική πράξη εκδίκησης από την κορυφή της ναζιστικής ηγεσίας, επειδή ο Ρόμπερτ ήταν Αϊνστάιν.
Η επιζήσασα ανιψιά, Άννα Μαρία, δήλωσε δεκαετίες αργότερα:
"Ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Το έκαναν επειδή ήταν συγγενής του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ήταν εκδίκηση."
Από την επιστήμη στην τραγωδία
Ο Ρόμπερτ και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν μεγάλωσαν σαν αδέλφια στη Γερμανία. Οι πατέρες τους είχαν κοινή εταιρεία ηλεκτροδότησης. Ο Ρόμπερτ έγινε μηχανικός και εγκαταστάθηκε στην Ιταλία. Είχε χτίσει μια ήρεμη ζωή με τη σύζυγό του και τις κόρες τους στη βίλα Il Focardo, μέχρι που η φρίκη του φασισμού έφτασε στην πόρτα τους.
Η ιστορία αυτή, αν και σχεδόν άγνωστη, αποκαλύπτει τη σκοτεινή δυναμική του μίσους των ναζί, που ξεπερνούσε τη στρατηγική και έφτανε στα όρια της προσωπικής εκδίκησης.
Η μνήμη των θυμάτων – της Νίνα, της Λούτσε και της Τσίτσι – παραμένει μια σιωπηλή υπενθύμιση της αγριότητας που μπορεί να κρύβει η ιστορία πίσω από ένα διάσημο όνομα.
Με πληροφορίες από Guardian
