ΕΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ όλες οι επίδοξες γκρούπι: τοποθετήθηκε στο οπτικό πεδίο του ινδάλματός της, ελπίζοντας ότι θα την έβλεπε και θα την προσκαλούσε στο τραπέζι του. Ήταν 21 ετών, ξανθιά, με κάποια ομοιότητα με την Τζιν Χάρλοου, μια από τις μεγάλες βαμπ του Χόλιγουντ εκείνης της εποχής, παρότι στην πραγματικότητα η ίδια ήταν Αγγλίδα γαλαζοαίματη. Ήταν Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 1935, και είχε ξαναέρθει στο μικρό ιταλικό εστιατόριο στο Μόναχο, την Osteria Bavaria, όπου εκείνος συχνά γευμάτιζε σε ένα τραπέζι οκτώ ατόμων, με λίγους εκλεκτούς που αποτελούσαν τον στενό του κύκλο. Μέχρι τότε δεν είχε καταφέρει να την προσέξει. Αλλά αυτή τη φορά τα κατάφερε, τα μάτια τους συναντήθηκαν και αμέσως έστειλε έναν υπασπιστή να την καλέσει να καθίσει μαζί τους. Ήταν η αρχή μιας από τις πιο απίθανες σχέσεις στην προπολεμική Ευρώπη – η σχέση μεταξύ της Γιούνιτι Μίτφορντ, κόρης ενός εκκεντρικού Βρετανού αριστοκράτη, και του Αδόλφου Χίτλερ.
Η απροκάλυπτη εμφάνιση της Μίτφορντ ως γκρούπι του Φύρερ στα χρόνια που προηγήθηκαν του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κατέληξε σε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, σε μια εσπευσμένη επιστροφή στην Αγγλία, σε μια κλονισμένη ψυχική υγεία και σε αυτό που ισοδυναμούσε με κατ' οίκον περιορισμό – μια μορφή καθαρτηρίου που επιφυλάσσεται για όσους ασπάζονταν πλήρως τον αντισημιτισμό του Χίτλερ, όπως τον είχε εκφράσει η ίδια σε μια συνέντευξη που είχε δώσει σε μια ναζιστική προπαγανδιστική φυλλάδα το 1935: «Ο εβραϊκός κίνδυνος βρίσκει τον σατανικό του δρόμο από χώρα σε χώρα και αποτελεί κίνδυνο για όλους τους λαούς του κόσμου».
«Ήταν πολύ ρομαντική.... Ήταν ερωτευμένη με τον Χίτλερ, το βλέπαμε, το πρόσωπό της φωτιζόταν, τα μάτια της έλαμπαν όταν τον κοιτούσε. Επρόκειτο για ηρωολατρεία... ακόμη και αν δεν συνέβαινε τίποτα, εκείνος ήταν ενθουσιασμένος από την πιθανότητα μιας ερωτικής σχέσης μαζί της».
Η σχέση τους πήρε πρόσφατα νέα πνοή μετά από την πρόσφατη ανακάλυψη των χαμένων ημερολογίων της από την Daily Mail. Δεν υπάρχουν ιστορικές αποκαλύψεις σε αυτά, παρά μόνο πολλές φλύαρες και επιπόλαιες σημειώσεις για τις 139 συναντήσεις που είχε με τον Χίτλερ. Όπως έγραψε ένας κριτικός, «μπαίνει κανείς στον πειρασμό να τα συγκρίνει με τις εκστασιασμένες εκρήξεις ενός έφηβου θαυμαστή της Taylor Swift». Πολύ πιο αποκαλυπτική είναι η βιογραφία της Μίτφορντ, Unity Mitford: A Quest, του David Pryce-Jones, που εκδόθηκε το 1976. Ένας λόγος για τον οποίο το βιβλίο αυτό παραμένει σημαντικό είναι ότι ο συγγραφέας του κατάφερε να προσεγγίσει τον μοναδικό τότε επιζώντα αυτόπτη μάρτυρα, τον περιβόητο Άλμπερτ Σπέερ, έναν από τους στενότερους συνεργάτες του Χίτλερ, ο οποίος ήταν συχνά παρών στις συναντήσεις μεταξύ της Μίτφορντ και του Φύρερ. Ο Σπέερ, «ο αρχιτέκτονας του Χίτλερ», δικάστηκε και κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Νυρεμβέργη, αλλά γλίτωσε από την εκτέλεση και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 20 ετών το 1946.
Ο Σπέερ κατέθεσε έναν απολογισμό εκείνων των συναντήσεων που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ανέμελο ύφος του ημερολογίου της Μίτφορντ: «Γύρω από τον Χίτλερ, όλοι οι άλλοι ήταν επιφυλακτικοί... αλλά εκείνη ήταν πάντα ευθεία και έλεγε πράγματα που δεν άρεσαν στον Χίτλερ. Είχε θράσος... Διαφωνούσαν, αλλά εκείνος εκτιμούσε την ειλικρίνειά της... Τα χαρακτηριστικά της ήταν μιας γυναίκας με κάποια εξυπνάδα, που σκεφτόταν με τον δικό της τρόπο, όχι του τύπου της Εύα Μπράουν (της μακροχρόνιας συντρόφου του Χίτλερ) που δεν είχε σοβαρά ενδιαφέροντα». Την ίδια στιγμή, ο Σπέερ επιβεβαίωνε το φλερτ: «Ήταν πολύ ρομαντική.... Ήταν ερωτευμένη με τον Χίτλερ, το βλέπαμε, το πρόσωπό της φωτιζόταν, τα μάτια της έλαμπαν όταν τον κοιτούσε. Επρόκειτο για ηρωολατρεία... ακόμη και αν δεν συνέβαινε τίποτα, εκείνος ήταν ενθουσιασμένος από την πιθανότητα μιας ερωτικής σχέσης μαζί της. Απέναντι σε μια ελκυστική γυναίκα συμπεριφερόταν όπως θα συμπεριφερόταν ένας δεκαεφτάχρονος».
Η Γιούνιτι προερχόταν από μια οικογένεια που είχε συνηθίσει να βρίσκεται στο προσκήνιο. Ήταν μία από τις έξι κόρες του λόρδου και της λαίδης Ρέντεσντεϊλ, κάποια από τα κορίτσια όμως ακολούθησαν εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές διαδρομές. Η αδελφή της Νταϊάνα παντρεύτηκε τον διαβόητο Βρετανό φασίστα Όσβαλντ Μόζλι ενώ, αργότερα, η Τζέσικα Μίτφορντ εντάχθηκε στο Αμερικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα και έδωσε αγώνες κατά των διώξεων των κομμουνιστών. Ήταν επίσης η συγγραφέας ενός βιβλίου που θεωρείται αριστούργημα λογοτεχνικής σάτιρας, το The American way of Death (Ο αμερικανικός τρόπος θανάτου).
Ωστόσο, η σκανδαλώδης ιστορία της Γιούνιτι Μίτφορντ με τον Χίτλερ λειτουργεί και ως αντιπερισπασμός που χρησιμεύει για να αποσπάσει την προσοχή από την πολύ πιο σοβαρή πρόκληση μιας αληθινής ιστορικής καταγραφής των φιλοναζιστικών δραστηριοτήτων άλλων μελών της βρετανικής άρχουσας τάξης και της βασιλικής οικογένειας. Την άνοιξη του 1945, καθώς ο πόλεμος στην Ευρώπη τελείωνε, το Παλάτι του Μπάκιγχαμ συμμετείχε σε μια μυστική αποστολή στη Γερμανία για να εξαφανίσει την ενδεχομένως επιβαρυντική αλληλογραφία μεταξύ ανώτερων μελών της βασιλικής οικογένειας και των Γερμανών συγγενών τους. «Παραχάραξη μέσω της εξαφάνισης»: Έτσι έχουν χαρακτηρίσει κάποιοι ιστορικοί αυτήν την πάγια τακτική της βρετανικής μοναρχίας.
Κατά τη διαμονή της στη Γερμανία, η Γιούνιτι Μίτφορντ διατηρούσε ένα περίστροφο, ένα Walther, και συχνά εξασκούνταν στη σκοποβολή σε ένα πεδίο βολής (η ίδια είχε δηλώσει ότι το ρεβόλβερ το είχε για να αμυνθεί εναντίον των Εβραίων). Τον Αύγουστο του 1939, με την αίσθηση ότι ο πόλεμος γινόταν πλέον αναπόφευκτος, ένας επισκέπτης στο διαμέρισμά της στο Μόναχο τη βρήκε να κουνάει το περίστροφο στον αέρα και να λέει: «Όταν υποχρεωθώ να εγκαταλείψω τη Γερμανία, θα αυτοκτονήσω».
Την ημέρα που κηρύχθηκε ο πόλεμος, στις 3 Σεπτεμβρίου, πήγε στον Αγγλικό Κήπο του Μονάχου με αυτή την πρόθεση, αλλά απέτυχε στην προσπάθειά της και κατέληξε στο νοσοκομείο, χωρίς τις αισθήσεις της, από ένα σοβαρό τραύμα στο κεφάλι. Ανέκτησε τελικά τις αισθήσεις της, αλλά ήταν πλέον σοβαρά ανάπηρη. Με εντολή του Χίτλερ, στάλθηκε με ειδικό τρένο μέσω Ελβετίας πίσω στην Αγγλία. Το ρεπορτάζ της Daily Mail προσφέρει πληροφορίες σχετικά με το πώς κρατήθηκε κρυμμένη κατά τη διάρκεια του πολέμου, όντας «φιλοξενούμενη» σε ένα δωμάτιο οικοτροφείου, όπου είχαν τοποθετηθεί κλειδαριές και κάγκελα στις πόρτες και τα παράθυρα. Πέθανε το 1948.
Υπάρχει κάτι παραπάνω από μια δόση ειρωνείας στο γεγονός ότι τα ημερολόγια κατέληξαν στα χέρια της Mail. Η εφημερίδα έχει ιστορία στη λέσχη οπαδών του Χίτλερ. Στη δεκαετία του 1930 ο επικεφαλής της οικογένειας που είχε την εφημερίδα, ο λόρδος Ρόδερμερ, θεωρούσε τον Χίτλερ ως ουσιαστικό σύμμαχο και ανάχωμα κατά του κομμουνισμού. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς, γνωρίζοντας ότι οι εφημερίδες του είχαν επτά εκατομμύρια αναγνώστες, σχεδίασε αρκετές συναντήσεις μεταξύ του ιδιοκτήτη της Mail και του Φύρερ. Η έλξη ήταν αμοιβαία. Στο ημερολόγιό του, ο Γκέμπελς ανέφερε ότι ο Ρόδερμερ τον είχε αποκαλέσει «τον μεγαλύτερο προπαγανδιστή στην ιστορια» και του είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του «για να μεταρρυθμίσει τις εφημερίδες του». Τον Οκτώβριο του 1938, ο Ρόδερμερ έστειλε στον Χίτλερ ένα τηλεγράφημα με το οποίο τον συνεχάρη για την εισβολή στη Σουδητία (βόρεια Βοημία), αποκαλώντας τον «Αδόλφο τον Μεγάλο».
Με στοιχεία από Vanity Fair
