Ήταν τέσσερις ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1988 όταν η Suse Lowenstein δέχτηκε το τηλεφώνημα που θα άλλαζε τη ζωή της για πάντα. Ο γιος της, Alexander, φοιτητής στο Syracuse University, επέστρεφε από το Λονδίνο με την πτήση Pan Am 103. Το αεροπλάνο δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Λίγα λεπτά μετά την απογείωση από το Χίθροου, εξερράγη πάνω από το Lockerbie της Σκωτίας, σκοτώνοντας 270 ανθρώπους.
Στις 21 Δεκεμβρίου 1988, η πτήση Pan Am 103, που εκτελούσε το δρομολόγιο Λονδίνο - Νέα Υόρκη, εξερράγη στον αέρα πάνω από την πόλη Λόκερμπι της Σκωτίας, λιγότερο από 40 λεπτά μετά την απογείωση.
Η τρομοκρατική επίθεση κόστισε τη ζωή σε 270 ανθρώπους – 259 επιβάτες και πλήρωμα του αεροσκάφους και 11 κατοίκους του Λόκερμπι, καθώς τμήματα του Boeing 747 έπεσαν σε σπίτια της περιοχής.
Ο πόνος αυτής της απώλειας έγινε η κινητήριος δύναμη για τη Lowenstein, η οποία πάλεψε να τον μετατρέψει σε κάτι χειροπιαστό. Δημιούργησε το Dark Elegy, ένα συγκλονιστικό γλυπτό σύνολο που απεικονίζει τη στιγμή που οι γυναίκες συγγενείς των θυμάτων έμαθαν για τον χαμό των αγαπημένων τους. Κάθε μορφή είναι μια παγωμένη εικόνα του πόνου, μια κραυγή θλίψης και απόγνωσης αποτυπωμένη σε γλυπτά.
Η ίδια η Lowenstein συμπεριέλαβε τον εαυτό της στο έργο: η μορφή της είναι γονατιστή, συντετριμμένη, όπως ήταν τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι είχε χάσει τον γιο της. Μέσα σε κάθε γλυπτό, κοντά στην καρδιά, τοποθέτησε ένα προσωπικό αντικείμενο των θυμάτων—μια φωτογραφία, ένα κόσμημα, μια κάλτσα—μια συμβολική χειρονομία που μετατρέπει το Dark Elegy σε έναν ζωντανό χώρο μνήμης.
Η ζωή της Suse Lowenstein δεν σταμάτησε να περιστρέφεται γύρω από αυτή την τραγωδία. Ζει στο Montauk, όπου το έργο της είναι επισκέψιμο καθημερινά, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη όχι μόνο του Alexander, αλλά και όλων των θυμάτων. Φοράει ακόμα το κόκκινο μπουφάν του γιου της—διαλυμένο από την έκρηξη, γεμάτο σημάδια—ως μια σιωπηλή υπενθύμιση της μέρας που άλλαξε η ζωή της.
Οι αρχές δεν έχουν σταματήσει να αναζητούν τους υπευθύνους της τρομοκρατικής επίθεσης, με τις έρευνες να συνεχίζονται ακόμη και σήμερα. Όμως, για τη Lowenstein, η δικαιοσύνη έχει και άλλη διάσταση: είναι η μνήμη, η τέχνη που κρατά ζωντανό τον Alexander και όλους όσους χάθηκαν. Το Dark Elegy δεν είναι απλώς ένα έργο τέχνης. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση της οδύνης του ανθρώπινου πόνου και της δύναμης που χρειάζεται για να μετατραπεί σε κάτι που θα μείνει για πάντα.
Με πληροφορίες από CNN
