Ο θάνατος του Leo Radvinsky στα 43 του ξανάφερε στο προσκήνιο μια φιγούρα που, ενώ σημάδεψε όσο λίγοι την οικονομία του online adult content, έμεινε σχεδόν πάντα έξω από το κάδρο. Για τα mainstream media ήταν ο μυστικοπαθής δισεκατομμυριούχος του OnlyFans. Για πολύ κόσμο μέσα στη βιομηχανία ήταν κάτι πιο ουσιαστικό: ένας άνθρωπος που κατάλαβε νωρίς ότι στο internet δεν κερδίζει απαραίτητα εκείνος που έχει πρώτος την ιδέα, αλλά εκείνος που ξέρει να την οργανώσει, να τη μεγαλώσει και, πάνω απ’ όλα, να κάνει το χρήμα να κυκλοφορεί χωρίς τριβές.
Ο Radvinsky δεν εμφανίστηκε ξαφνικά με το OnlyFans. Είχε ήδη περάσει από τις πιο άναρχες, σκοτεινές και συχνά αμφιλεγόμενες γωνίες του early web, από τα χρόνια των password sites και των affiliate δικτύων μέχρι το MyFreeCams, μία από τις πιο πετυχημένες cam platforms της αγοράς. Εκεί δεν έχτισε το προφίλ του ως flashy αφεντικό, αλλά ως ο άνθρωπος που ήξερε το πιο κρίσιμο μυστικό του adult internet: τις πληρωμές. Σε μια βιομηχανία που ζει και πεθαίνει από το αν οι performers πληρώνονται σωστά, έγκαιρα και χωρίς μπλοκαρίσματα, αυτή η γνώση δεν ήταν τεχνική λεπτομέρεια. Ηταν εξουσία.
Οταν απέκτησε τη μητρική εταιρεία του OnlyFans το 2018, η πλατφόρμα υπήρχε ήδη, αλλά δεν είχε γίνει ακόμη το απόλυτο όνομα της κατηγορίας. Το premium social, δηλαδή οι paywalled πλατφόρμες όπου οι fans πληρώνουν για περιεχόμενο, μηνύματα και πιο άμεση πρόσβαση, ήταν ήδη μια ζωντανή και ανταγωνιστική αγορά. Το OnlyFans δεν ήταν μόνο του και σίγουρα δεν ήταν γραφτό ότι θα γίνει ο κυρίαρχος όρος της εποχής. Αυτό που άλλαξε ήταν η κλίμακα, η υποδομή και το timing.
Εκεί αρχίζει να βγάζει νόημα και η σύγκριση με τον Ζάκερμπεργκ. Ούτε το Facebook εφηύρε το social networking ούτε το OnlyFans το premium fan platform. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, υπήρξε ένας άνθρωπος που είδε καθαρότερα από τους υπόλοιπους πώς ένα ήδη υπαρκτό μοντέλο μπορεί να αποκτήσει ταχύτητα, εθισμό, πολιτισμική βαρύτητα και σχεδόν μονοπωλιακή αναγνωρισιμότητα. Οπως το Facebook κατάπιε ολόκληρη την κατηγορία των social platforms, έτσι και το OnlyFans έγινε για πολύ κόσμο συνώνυμο κάθε premium adult fan site. Το OF έπαψε να είναι απλώς brand. Εγινε λέξη.
Η πραγματική απογείωση ήρθε όταν ενώθηκαν όλα τα σωστά υλικά: η ώθηση της πανδημίας, η άνοδος του creator economy, η mainstream περιέργεια γύρω από το sex work, η ευκολία της άμεσης συνδρομής και μια υποδομή πληρωμών που τελικά λειτούργησε καλύτερα από εκείνη των ανταγωνιστών. Από ένα σημείο και μετά, η πλατφόρμα πέρασε από το περιθώριο κατευθείαν στο ποπ λεξιλόγιο. Η Beyoncé την έκανε στίχο, οι celebrities την έκαναν θέμα, τα media την έκαναν σύμπτωμα της εποχής και το “να ανοίξεις OnlyFans” έγινε σχεδόν καθημερινή φράση.
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η κληρονομιά του Radvinsky είναι καθαρή ή αδιαμφισβήτητη. Για πολλούς creators και cam models ήταν ο άνθρωπος που έστησε μια μηχανή από την οποία πληρώθηκαν κανονικά και μπόρεσαν να ζήσουν. Για άλλους, παρέμεινε ένας ιδιοκτήτης πλατφόρμας που πλούτισε παίρνοντας ποσοστό από τη σωματική εργασία άλλων. Και γύρω από το όνομά του έμειναν πάντα ανοιχτά ερωτήματα για το πόσο βαθιά ήταν η προσωπική του εμπλοκή στις στρατηγικές αποφάσεις του OnlyFans, αλλά και για το πόσο “δικό του” ήταν τελικά το φαινόμενο που αργότερα γιγαντώθηκε.
Ομως ακόμη κι αν αφήσει κανείς στην άκρη τις πολιτικές, ηθικές ή ιδεολογικές ενστάσεις, ένα πράγμα μένει δύσκολο να παραβλέψεις. Ο Leo Radvinsky δεν ήταν απλώς ένας πλούσιος άνθρωπος του adult internet. Ηταν ένας από εκείνους τους millennial επιχειρηματίες της πλατφόρμας που κατάλαβαν νωρίς ότι στην ψηφιακή οικονομία δεν αρκεί να έχεις το σωστό προϊόν. Πρέπει να ξέρεις πώς να κάνεις scale τη συνήθεια, την επιθυμία, τη συναλλαγή και την εξάρτηση μαζί.
Και από αυτή την άποψη, ναι: ο ιδιοκτήτης του OnlyFans ίσως ήταν πράγματι κάτι σαν τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ της online πορνογραφίας.
Με στοιχεια απο το Hollywood Reporter
