Ο Τραμπ άναψε το φιτίλι ενός παγκόσμιου εμπορικού πολέμου, ποντάροντας ότι οι δασμοί θα φέρουν πίσω εργοστάσια και θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ.
Οι επιχειρηματικοί ηγέτες παραμένουν επιφυλακτικοί, με τους δασμούς Τραμπ και τη φιλοσοφία πίσω από την κίνηση. Ορισμένοι δεν το πιστεύουν καθόλου. Ο Σαντζίβ Μπαλ, όμως, είναι αισιόδοξος.
Από το εργοστάσιό του στο Λος Άντζελες, ο Μπαλ επιβλέπει 250 άτομα που κατασκευάζουν περίπου 70.000 τζιν το μήνα για γνωστά brands όπως Everlane, J.Crew και Ralph Lauren. «Η Αμερική μπορεί να παράγει ξανά», δηλώνει. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: το μοντέλο λειτουργεί επειδή η Saitex διαθέτει και ένα τεράστιο εργοστάσιο στο Νότιο Βιετνάμ, με 500.000 τεμάχια τον μήνα.
Οι δασμοί του Τραμπ αναστάτωσαν τις εφοδιαστικές αλυσίδες και προκάλεσαν αναστάτωση στις επιχειρήσεις. Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι: Μπορούν οι ΗΠΑ να φέρουν πραγματικά πίσω τη βιομηχανία;
Στους περισσότερους κλάδους, κάτι τέτοιο θα απαιτούσε χρόνια – αν όχι δεκαετίες. Λείπουν βασικές υποδομές: καταρτισμένο εργατικό δυναμικό, τεχνολογία, κρατική υποστήριξη και πλήρες οικοσύστημα παραγωγής. «Υπάρχουν σκληρές πραγματικότητες», δηλώνει ο Ματ Πρίστ, πρόεδρος της Ένωσης Διανομέων και Λιανοπωλητών Υποδημάτων.
Ο ίδιος ο Τραμπ στέλνει αντικρουόμενα μηνύματα. Αν και δήλωσε πως δεν ενδιαφέρεται να φτιάχνει αθλητικά παπούτσια και T-shirts στις ΗΠΑ, οι δασμοί του –που θα τεθούν σε ισχύ τον Ιούλιο– πλήττουν κυρίως χώρες που κατασκευάζουν ρούχα και υποδήματα, όπως το Βιετνάμ (με δασμούς 46%). Αυτοί οι δασμοί κρίθηκαν παράνομοι από το Αμερικανικό Δικαστήριο Διεθνούς Εμπορίου. Η απόφαση έχει «παγώσει» εν αναμονή έφεσης. Παράλληλα, ο Τραμπ υπόσχεται νέες παρεμβάσεις στο παγκόσμιο εμπορικό σύστημα.
Η πανδημία COVID-19 αποκάλυψε πόσο εξαρτημένες είναι οι ΗΠΑ από την ασιατική παραγωγή. Όταν έκλεισαν τα εργοστάσια στην Ασία, οι παραγγελίες συσσωρεύτηκαν και τα δίκτυα εφοδιασμού παρέλυσαν. Ο Μπαλ αναγκάστηκε να ανοίξει εργοστάσιο στο Λος Άντζελες το 2021. Σήμερα σκέφτεται να αυξήσει την παραγωγή στις ΗΠΑ στο 20%, από 10% που είναι τώρα. «Μπορούμε να είμαστε το πρότυπο για την επιστροφή της μεταποίησης», λέει. Όμως αναγνωρίζει τις δυσκολίες: απουσία μεγάλων προμηθευτών, υψηλό λειτουργικό κόστος και έλλειψη εργατικού δυναμικού.
Οι αμερικανικές βιομηχανίες έχουν σήμερα περίπου 500.000 ανοιχτές θέσεις εργασίας, ενώ για να επιστρέψει η μεταποίηση στα επίπεδα της δεκαετίας του 1970, θα χρειάζονταν 22 εκατομμύρια εργαζόμενοι. Υπάρχουν μόλις 7,2 εκατομμύρια άνεργοι. Οι πολιτικές κατά της μετανάστευσης επιδεινώνουν το πρόβλημα.
Η κατασκευή ενδυμάτων στις ΗΠΑ είναι τόσο ασύμφορη που, σύμφωνα με τον Στιβ Λαμάρ της Ένωσης Βιομηχανίας Ενδυμάτων & Υποδημάτων, ορισμένες εταιρείες –όπως η Unicor– χρησιμοποιούν κρατουμένους για να ράβουν στρατιωτικές στολές.
Η Saitex, με επένδυση 150 εκατομμυρίων δολαρίων στο Βιετνάμ, διαθέτει υπερσύγχρονο εργοστάσιο που ανακυκλώνει το 98% του νερού και μειώνει το αποτύπωμα άνθρακα. Στις ΗΠΑ, έχει επενδύσει 25 εκατ. δολάρια. Για την απόσβεση αυτών των επενδύσεων απαιτούνται τουλάχιστον επτά χρόνια.
Ο Μπαλ ζητά ειδική μεταχείριση για επιχειρήσεις όπως η Saitex που προσπαθούν να επαναφέρουν παραγωγή εντός ΗΠΑ. Χωρίς εξαιρέσεις στους δασμούς και χωρίς υποστήριξη, θα αναγκαστεί να στραφεί σε αγορές όπως η Ευρώπη. «Και τότε», αναρωτιέται, «τι θα απογίνει το εργοστάσιό μας στο Λος Άντζελες;»
Με πληροφορίες από New York Times
