Η αλγερινή Βουλή ενέκρινε ομόφωνα νόμο που χαρακτηρίζει ως έγκλημα τη γαλλική αποικιοκρατία και ζητά επίσημη συγγνώμη και αποζημιώσεις.
Οι βουλευτές, φορώντας κασκόλ στα χρώματα της αλγερινής σημαίας, σηκώθηκαν όρθιοι στο κοινοβούλιο και χειροκρότησαν την ψήφιση του νομοσχεδίου, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της χώρας. Το κείμενο του νόμου αποδίδει στη Γαλλία «νομική ευθύνη για το αποικιακό παρελθόν της στην Αλγερία και τις τραγωδίες που προκάλεσε».
Η απόφαση έρχεται σε μια περίοδο έντονης διπλωματικής κρίσης μεταξύ των δύο χωρών. Αναλυτές εκτιμούν ότι, αν και το μέτρο έχει κυρίως συμβολικό χαρακτήρα, διαθέτει σημαντικό πολιτικό βάρος.
Ο πρόεδρος της Βουλής, Ιμπραχίμ Μπουγκάλι, δήλωσε στο κρατικό πρακτορείο APS ότι η ψηφοφορία στέλνει «ένα σαφές μήνυμα, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ότι η εθνική μνήμη της Αλγερίας δεν διαγράφεται ούτε τίθεται υπό διαπραγμάτευση».
Η νομοθεσία απαριθμεί τα «εγκλήματα της γαλλικής αποικιοκρατίας», κάνοντας λόγο για πυρηνικές δοκιμές, εξωδικαστικές εκτελέσεις, σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια, καθώς και «συστηματική λεηλασία των φυσικών πόρων». Παράλληλα, τονίζεται ότι «η πλήρης και δίκαιη αποζημίωση για όλες τις υλικές και ηθικές ζημίες αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του αλγερινού κράτους και λαού».
Η Γαλλία κυβέρνησε την Αλγερία από το 1830 έως το 1962, περίοδο που χαρακτηρίστηκε από μαζικές σφαγές και εκτοπισμούς, με αποκορύφωμα τον αιματηρό πόλεμο ανεξαρτησίας μεταξύ 1954 και 1962. Η Αλγερία υποστηρίζει ότι στη σύγκρουση σκοτώθηκαν 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι, ενώ Γάλλοι ιστορικοί κάνουν λόγο για περίπου 500.000 νεκρούς συνολικά, εκ των οποίων οι 400.000 ήταν Αλγερινοί.
Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, έχει στο παρελθόν αναγνωρίσει την αποικιοκρατία της χώρας του στην Αλγερία ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε επίσημη συγγνώμη.
Ερωτηθείς για την ψήφιση του νόμου, εκπρόσωπος του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών απέφυγε να σχολιάσει «πολιτικές συζητήσεις που διεξάγονται σε άλλες χώρες».
Ο ιστορικός Χόσνι Κιτούνι, ερευνητής της αποικιοκρατίας στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ, σημείωσε ότι «νομικά, ο νόμος αυτός δεν έχει διεθνή ισχύ και δεν δεσμεύει τη Γαλλία». Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι η πολιτική και συμβολική του σημασία είναι μεγάλη, καθώς «σηματοδοτεί ρήξη στη σχέση των δύο χωρών στο επίπεδο της ιστορικής μνήμης».
Με πληροφορίες από Guardian
