Ομολογουμένως, αυτές οι Αμερικανικές Εκλογές ήταν οι πιο ανορθόδοξες στην αμερικανική ιστορία και όπως περιγράφεται ήταν μια μορφή αντίδρασης στο πολιτικό κατεστημένο. Προσωποποίηση δε αυτού του πολιτικού κατεστημένου θεωρείται η Χίλαρι Κλίντον. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής της εκστρατείας, για εκατομμύρια θυμωμένους ψηφοφόρους, έγινε η σημαία όλων των "χαλασμένων" Αμερικανών πολιτικών μέχρι σήμερα.
O Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε να πείσει αρκετούς ψηφοφόρους σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ ότι μπορούσε να προσφέρει την επιδιόρθωση αυτής της ζημιάς. Ο μεγιστάνας παρουσίασε τον εαυτό του ως το απόλυτο outsider εναντίον μιας απολύτως συστημικής, εμπλεκόμενης με τη κεντρική πολιτική σκηνή, πολιτικού. Αυτή εκπροσωπούσε το κατεστημένο, εκείνος όχι.
Από την άλλη, η Κλίντον παρουσίαζε τον εαυτό της ως τη μόνη αξιόπιστη επιλογή. Συνεχόμενα επικαλείτο το πλούσιο βιογραφικό της, την προϋπηρεσία της ως Πρώτη Κυρία, την πολιτική της προϋπηρεσία ως Γερουσιαστής των ΗΠΑ για τη Νέα Υόρκη και ως Υπουργός Εξωτερικών. Αλλά σ' αυτή τη βγαλμένη (κυριολεκτικά) από την κόλαση εκλογική αναμέτρηση, υπήρχε τόση οργή και δυσαρέσκεια, που οι ψηφοφόροι των του Τραμπ αντιμετώπισαν όλη αυτή την εμπειρία και τα προσόντα ως τεράστια μειονεκτήματα. Πολύς κόσμος ήθελε να δει στον Λευκό Οίκο έναν επιχειρηματία και όχι έναν πολιτικό καριέρας. Το μίσος τους για την Ουάσινγκτον και τη Χίλαρι ήταν προφανές και κυρίως βαθιά ριζωμένο. Ειδικά στον Νότο, αρκούσε η αναφορά του ονόματος της για να εκνευρίσει, σχεδόν να εξοργίσει ευγενικούς ανθρώπους, ακόμη και προχωρημένης ηλικίας.
Σε μία κομβική στιγμή που πολλοί Αμερικανοί επιζητούσαν την αλλαγή, η Κλίντον εμφανίστηκε με αυτό που θα λέγαμε "μία από τα ίδια" σε γενναίες δόσεις.
Γιατί η Κλίντον για καιρό είχε να αντιμετώπιση το έλλειμμα εμπιστοσύνης, που το σκάνδαλο των e-mails της δημιούργησε. Ο κόσμος την αντιμετώπιζε ως πρωθιέρεια μιας ελίτ που βασιλεύει στην Ανατολική Ακτή και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να ενδιαφερθεί πραγματικά για τους ανθρώπους της εργατικής τάξης. Ο πλούτος που οι Κλίντον απέκτησαν, φεύγοντας από τον Λευκό Οίκο επίσης δεν βοήθησε στην αναρρίχηση της Κλίντον στο κορυφαίο πολιτικό αξίωμα. Το πρώην προεδρικό ζεύγος δεν αντιμετωπιζόταν ως δύο ακόμη φιλελεύθεροι με λιμουζίνα, αλλά ως προοδευτικοί φιλελεύθεροι με... Λίαρ Τζετ. Και πάλι, ο πλούτος τους ήταν που επιδείνωσε τα προβλήματα επικοινωνίας τους με τους ψηφοφόρους της εργατικής τάξης, οι οποίοι - άλλο παράδοξο - με προθυμία ψήφισαν έναν μεγιστάνα, όπως ο Τραμπ.
Σε μία χώρα, όπου ψηφίζουν εκατομμύρια περισσότερες γυναίκες από άντρες, θα περίμενε κανείς ότι το φύλο της θα ήταν πλεονέκτημα. Αλλά όπως φάνηκε από τους προκριματικούς ακόμη και εναντίον του αντιπάλου της Μπέρνι Σάντερς, της ήταν απίστευτα δύσκολο να εμπνεύσει νεαρές ψηφοφόρους, να τις πείσει να την ψηφίσουν ως Πρώτη Γυναίκα Πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ, σπάζοντας επιτέλους το αντρικό κατεστημένο, την "πιο συμπαγή γυάλινη οροφή της κεντρικής πολιτικής σκηνής", όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται (σ.σ.: ως ορολογία η "γυάλινη οροφή" που εμποδίζει τις γυναίκες να αναρριχηθούν σε κομβικά αξιώματα χρησιμοποιείται κυρίως στις σπουδές φύλου).
Πολλές γυναίκες δεν τη συμπάθησαν ποτέ, δεν την είδαν ποτέ με ζεστασιά, κάποιες έφτασαν στο σημείο να θυμούνται τα απαξιωτικά σχόλια της, όταν ήταν ακόμη Πρώτη Κυρία και δήλωνε ότι δεν θα έμενε σπίτι για να φτιάξει κουλουράκια. Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ την κατηγόρησε ότι χρησιμοποιεί τις γνωριμίες του συζύγου της και επανέφερε το θέμα της παρενόχλησης γυναικών από τον Μπιλ Κλίντον, τότε γυναίκες ήταν και πάλι που φαίνεται να συμφωνούσαν με αυτό. Αναμφισβήτητα, ρόλο έπαιξε και ο παλιομοδίτικος, ακατέργαστος σεξισμός, που εξέφραζε την άρνηση πολλών ψηφοφόρων να ψηφίσουν μία γυναίκα για πρόεδρο. Σε μία κομβική στιγμή που πολλοί Αμερικανοί επιζητούσαν την αλλαγή, η Κλίντον εμφανίστηκε με αυτό που θα λέγαμε "μία από τα ίδια" σε γενναίες δόσεις. Με όχι από καρδιάς πολιτικές ομιλίες, με ρομποτικές κινήσεις και κουβέντες, με μάλλον ενοχλητικό ηχόχρωμα φωνής και με την επαναφορά στο προσκήνιο του ζητήματος των emails, λίγο πριν το τέλος της εκστρατείας της, οι πιθανότητες, όπως αναφέρει και άρθρο του BBC ήταν λίγες.
Το "δυνατοί μαζί", το δικό της σλόγκαν, επί της ουσίας δεν υπήρξε τόσο επιδραστικό όσο το "να κάνουμε την Αμερική ξανά σπουδαία", που χρησιμοποίησε ο αντίπαλος της. Λάθη τακτικής, ξόδεμα πόρων και χρόνου σε πολιτείες όπως το Οχάιο και η Βόρεια Καρολίνα, που δεν ήταν κομβικής σημασίας για την ίδια, τη στιγμή που ο αντίπαλος της κέρδιζε με άνεση την Πενσιλβάνια και το Γουίσκόνσιν - δικά της οχυρά, των Δημοκρατικών, δηλαδή, από το 1984- αυτά και πολλά ακόμη εξηγούν τι πήγε στραβά με την υποψηφιότητα της Κλίντον που οδηγήθηκε σε ταπεινωτική ήττα. Εν προκειμένω δεν ήταν μόνο μία προσωπική ήττα, αλλά μία απόρριψη από τη μισή Αμερική του Μπαράκ Ομπάμα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Με στοιχεία από το BBC
