Ποιος: Χαλίφα Μπελκασίμ Χαφτάρ, Λίβυος πολέμαρχος επικεφαλής του Εθνικού Λιβυκού Στρατού (LNA), στρατάρχης από το 2015 του Λιβυκού Οίκου των Αντιπροσώπων που εδρεύει στη Βεγγάζη και βρίσκεται σε πολεμική αντιπαράθεση με την έτερη λιβυκή κυβέρνηση, αυτή της Τρίπολης της οποίας ηγείται ο Φαγιέζ Αλ Σαράτζ και είναι, προς ώρας, η μόνη διεθνώς αναγνωρισμένη.
Πού: Στη Βεγγάζη την οποία αφότου κατέλαβε από τους τζιχαντιστές που την έλεγχαν μετά την πτώση του Μουαμάρ Καντάφι εκδιώκοντάς τους σταδιακά από όλη τη νοτιοανατολική Λιβύη, έκανε «ορμητήριο» με απώτερο στόχο να καταλάβει την Τρίπολη και, κατά συνέπεια, να επικρατήσει σε ολόκληρη την άλλοτε πλούσια πετρελαιοπαραγωγό χώρα που τα τελευταία οκτώ χρόνια βιώνει έναν εμφύλιο διαρκείας με αυξομειούμενη ένταση.
Γιατί: Η πρώτη μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση για την «άλωση» της Τρίπολης που έγινε προ μηνών δεν στέφθηκε με επιτυχία, όμως τις τελευταίες μέρες ο Χαφτάρ σφίγγει τον κλοιό γύρω από την πόλη ενώ ελέγχει πλέον το μεγαλύτερο μέρος της λιβυκής επικράτειας. Παράλληλα «τρίζει τα δόντια» στον Ερντογάν που υποστηρίζει έργω και λόγω την κυβέρνηση Σαράτζ. Προ ημερών οι δυνάμεις του κατέρριψαν τουρκικό drone ενώ αμφισβήτησε ανοικτά τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης. Έχει έκτοτε αποκτήσει συμπάθειες στην Ελλάδα, μολονότι δεν είναι απαραίτητα περισσότερο δημοκράτης από τον Σαράτζ, θεωρείται αντιθέτως ανάλογα «σκληρός» και αυταρχικός. Πρόσφατα, ο εκπρόσωπος του στρατηγού Χαφτάρ, δήλωσε πως πρόθεση του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, είναι να διατηρήσει σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα ξεκαθαρίζοντας την ανάγκη τήρησης των κανόνων διεθνούς δικαίου.
Διά ταύτα: Πρώην οπαδός του Καντάφι τον οποίο είχε βοηθήσει να καταλάβει την εξουσία το 1969, με στρατιωτικές σπουδές στην ΕΣΣΔ, έπεσε σε δυσμένεια μετά από μια ανεπιτυχή επιχείρηση στο Τσαντ το 1987 που είχε συνέπεια τη σύλληψη και την ομηρία του από ντόπιους αντάρτες. Απελευθερώθηκε «μυστηριωδώς» με τη βοήθεια των Αμερικανών, φημολογείται μάλιστα πως ήταν ήδη τότε ή έγινε στη συνέχεια πράκτορας της CIA. Κατέφυγε στις ΗΠΑ όπου έζησε σχεδόν δύο δεκαετίες διατηρώντας στενές επαφές με την εξόριστη λιβυκή αντιπολίτευση. Ο Χαφτάρ άφησε την ήσυχη ζωή της αμερικανικής επαρχίας και επέστρεψε στη χώρα το '11 για να συμμετάσχει στην εξέγερση κατά του πρώην ινδάλματός του, δείχνοντας εξαρχής αρχηγικές βλέψεις. Ήρθε σε σύγκρουση με την κυβέρνηση της Τρίπολης – μποϊκόταρε μάλιστα κάθε συμφιλιωτική προσπάθεια αφότου απέτυχε η προσέγγιση με τον Σαράτζ - και κατά συνέπεια με τους Αμερικανούς και τους λοιπούς Δυτικούς υποστηρικτές της. Αλλάζοντας «στρατόπεδο» υποστηρίζεται τώρα από χώρες όπως η Ρωσία, η Αίγυπτος (είναι κι ο ίδιος μισός Αιγύπτιος από τη μάνα του) και τα ΗΑΕ. Γνωρίζει άλλωστε οι συμμαχίες αυτές αλλάζουν όπως οι αμμόλοφοι της Σαχάρας από τις ριπές του ανέμου κι αυτό που επιδιώκει είναι να κάνει τη σωστή συμφωνία τη σωστή στιγμή, σημαντικός δε παράγοντας γι΄αυτό είναι να «κατέχει» ως τότε όσο περισσότερες πετρελαιοπηγές γίνεται. Μια περσόνα και μια ζωή «μυθιστορηματική» σε μια χώρα που όλα δείχνουν ότι δεν βρέθηκε τυχαία στη σημερινή κατάσταση και δύσκολα μπορεί να προβλεφθεί αν και πότε αυτή θα εξομαλυνθεί δεδομένου ότι τα συμφέροντα που παίζονται είναι πολλά και μεγάλα: πετρελαϊκά, γεωστρατηγικά, σφαιρών επιρροής κ.λπ. Αν πάντως το «στοίχημα» της εξέγερσης κατά του Καντάφι – μια εξέγερση που καθώς φαίνεται ήταν εν μέρει λαϊκή, εν μέρει έξωθεν υποκινούμενη – ήταν μια δημοκρατική Λιβύη, αυτό δεν φαίνεται να το εκπληρώνει ούτε ο Χαφτάρ, ούτε το αντίπαλο δέος του ο Σαράτζ.
