Η συνήθεια του καφέ απέκτησε ξεχωριστή θέση στη ζωή ενός Αμερικανού δημοσιογράφου από τα μέσα της δεκαετίας των 20 του. Εκείνη την εποχή εργαζόταν στην Κεντρική Αμερική ως ανταποκριτής, σε μια περιοχή που φημίζεται για μερικούς από τους ποιοτικότερους καφέδες στον κόσμο. Ένας ντόπιος φίλος τον μύησε στον σκέτο, δυνατό καφέ με άφθονη ζάχαρη, μια συνήθεια που κράτησε για δεκαετίες.
Ξεκινούσε κάθε πρωί με σχεδόν ένα λίτρο καφέ και συχνά κατανάλωνε επιπλέον δόσεις μέσα στη μέρα. Ακόμα και μετά από ένα βαρύ δείπνο, μπορούσε να πιει διπλό εσπρέσο χωρίς καμία επίδραση στον ύπνο του. Η σύζυγός του, όπως λέει, ήταν ταυτόχρονα έκπληκτη και ζηλόφθονη.
Ο καφές δεν ήταν απλώς ρόφημα για εκείνον. Ήταν το πρώτο πράγμα που σκεφτόταν μόλις ξυπνούσε και, συχνά, το τελευταίο πριν κοιμηθεί. Ήξερε ότι πρόκειται για μια εξάρτηση, αποδεκτή κοινωνικά, βέβαια, και δεν τη θεωρούσε επικίνδυνη.
Όλα αυτά άλλαξαν όταν πριν από λίγους μήνες ένιωσε ένα καυστικό κάψιμο μεταξύ λαιμού και στέρνου. Η γιατρός του αναστατώθηκε όταν άκουσε για τις υπερβολικές ποσότητες καφέ που κατανάλωνε. Του εξήγησε πως η καφεΐνη σε τέτοια επίπεδα αποτελεί παράγοντα κινδύνου για γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και τον συμβούλευσε να την περιορίσει. Ταυτόχρονα, τον παρέπεμψε σε καρδιολόγο λόγω της θέσης του πόνου.
Ο ίδιος διέκοψε άμεσα τον καφέ. Δεν είχε αυτή τη φορά τα γνωστά συμπτώματα στέρησης, αλλά η ενόχληση στο στήθος επιδεινώθηκε — συνοδευόμενη από στιγμές δύσπνοιας.
Δύο εβδομάδες αργότερα, ο καρδιολόγος του διέταξε άμεση στεφανιογραφία. Τρεις μέρες μετά, βρέθηκε σε νοσοκομειακό θάλαμο, ακούγοντας ότι είχε 99% απόφραξη σε βασική αρτηρία της καρδιάς. Βρισκόταν στα πρόθυρα ενός «widow maker» εμφράγματος, τύπου που συχνά καταλήγει σε αιφνίδιο θάνατο. Με την τοποθέτηση στεντ, η κυκλοφορία αποκαταστάθηκε και του δόθηκε νέα ευκαιρία ζωής.
«Στάθηκες πολύ τυχερός», του είπε ο καρδιολόγος. Ιατρικά, του επιτράπηκε να επιστρέψει στον καφέ. Οι επιστημονικές απόψεις διαφέρουν, αλλά γενικά συμφωνούν πως η μέτρια κατανάλωση δεν επιβαρύνει την καρδιά και μπορεί να έχει ακόμη και οφέλη. Οι νέες του διατροφικές οδηγίες δεν ανέφεραν τίποτα σχετικά με την καφεΐνη.
Παρόλα αυτά, εκείνος επέλεξε να μην επιστρέψει στον καφέ. Όχι επειδή θεωρούσε ότι ο καφές ήταν η αιτία του προβλήματος, αλλά επειδή ένιωσε ότι αποτελούσε σύμπτωμα μιας ασυνείδητης ζωής. Ήταν μια συνήθεια που είχε γίνει μηχανική, κατανάλωση χωρίς απόλαυση, χωρίς σκέψη.
Η εμπειρία τον ώθησε να επανεξετάσει κι άλλες πτυχές της καθημερινότητάς του: το πρόχειρο φαγητό, την καθιστική ζωή, το συνεχές άγχος. Συνειδητοποίησε πως αυτά επηρεάζουν άμεσα την καρδιαγγειακή υγεία.
Η απόφασή του να εγκαταλείψει τον καφέ έγινε σύμβολο αυτοπειθαρχίας. Ήθελε να αποδείξει στον εαυτό του ότι μπορεί να ελέγχει τις συνήθειες του, να ζει με πρόθεση και όχι από συνήθεια.
«Αν καταφέρω να κόψω τον καφέ, ίσως μπορέσω να επαναπροσδιορίσω και άλλες πτυχές της ζωής μου», είπε ο δημοσιογράφος της Wall Street Journal. Και συνέχισε: «Συγγνώμη, Starbucks. Je regrette, Dunkin’. Δεν σας κρατώ κακία. Θα μου λείψουν τα ροφήματά σας. Αλλά πλέον καταλαβαίνω ότι τα κατανάλωνα χωρίς να τα απολαμβάνω. Και τελικά, τι αξία έχει η ζωή αν δεν τη γευόμαστε ως την τελευταία σταγόνα;»
Με πληροφορίες από Wall Street Journal
