Μπορεί τα καλύτερα αεροδρόμια στον κόσμο να προσφέρουν μια άψογη αλλά βαρετή εμπειρία, ωστόσο τα χειρότερα μένουν αξέχαστα — συχνά για όλους τους λάθος λόγους. Σύμφωνα με το περιοδικό The Economist, τα αεροδρόμια που προκαλούν τα μεγαλύτερα παράπονα από τους ταξιδιώτες δεν είναι απλώς ανοργάνωτα· συχνά αντικατοπτρίζουν και τις παθογένειες των κρατών στα οποία λειτουργούν.
Η πρώτη θέση στη σχετική λίστα για το 2017 καταλαμβάνεται από το αεροδρόμιο της Τζούμπα στο Νότιο Σουδάν. Η “αίθουσα αναχωρήσεων” είναι μια τέντα δίπλα σε μια δύσοσμη λακκούβα, χωρίς τουαλέτες ή φαγητό. Ο εξοπλισμός ασφαλείας δεν λειτουργεί, ενώ επισκέπτες, ακόμα και των Ηνωμένων Εθνών, υποβάλλονται σε αυθαίρετους ελέγχους και εκβιασμούς για επιπλέον άδειες. Το έργο ανέγερσης ενός σύγχρονου τερματικού σταθμού έχει εγκαταλειφθεί, αφήνοντας μόνο έναν ημιτελή σκελετό.
Άλλες περιπτώσεις περιλαμβάνουν το Μπανγκί στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, όπου το διάτρητο από έλλειψη περίφραξης αεροδρόμιο διέρχεται από προσφυγικούς καταυλισμούς και η προσγείωση συνοδεύεται από το ενδεχόμενο διακοπής λόγω πεζών στον διάδρομο. Στη Λουμπούμπασι του Κονγκό, οι υπάλληλοι καθυστερούν σκόπιμα τους επιβάτες για να αποσπάσουν χρηματικά ανταλλάγματα, ενώ στη Μανίλα έχει καταγραφεί η πρακτική «laglag bala», κατά την οποία αξιωματούχοι τοποθετούν σφαίρες στις αποσκευές για να ζητήσουν λύτρα.
Αξιοσημείωτο είναι ότι φτωχές χώρες έχουν κατά κανόνα την «δικαιολογία» των περιορισμένων πόρων. Ωστόσο, ορισμένα αεροδρόμια πλούσιων κρατών προκαλούν οργή λόγω της αναντιστοιχίας ανάμεσα στις προσδοκίες και την πραγματικότητα. Στην Ευρώπη, το δεύτερο αεροδρόμιο των Βρυξελλών (Charleroi), το Βερολίνο (όπου η νέα πτέρυγα καθυστέρησε έξι χρόνια) και το Λούτον (που διαφημίζεται ψευδώς ως κοντινό στο Λονδίνο) συγκεντρώνουν οξείες επικρίσεις. Η δε Σαντιάγο της Χιλής κατηγορείται για αυστηρότητα στα τελωνεία – επιβάτες κρατούνται για… αδήλωτα αμύγδαλα ή μπανάνες.
Παρ’ ότι τα χειρότερα αεροδρόμια βρίσκονται συχνά σε ζώνες πολέμου ή φτώχειας, αρκετά αμερικανικά αεροδρόμια βρίσκονται χαμηλά στις ανεπίσημες κατατάξεις – κυρίως εξαιτίας της κακής οργάνωσης, των ελλείψεων σε προσωπικό και των αγενών τελωνειακών. Στα πιο κακόφημα περιλαμβάνονται το Dulles (Ουάσινγκτον), το JFK (Νέα Υόρκη) και το Μαϊάμι, το οποίο χαρακτηρίζεται ως «χειρότερο όλων». Οι ουρές στο διαβατηριακό έλεγχο μπορούν να διαρκούν σχεδόν όσο και ένα υπερατλαντικό ταξίδι με… βάρκα.
Οι περισσότεροι κατάλογοι με «τα χειρότερα αεροδρόμια» είναι κατά βάση ανεπίσημοι και βασίζονται σε προσωπικές εμπειρίες χρηστών — από ιστοσελίδες όπως το SleepingInAirports μέχρι δημοσιογραφικές έρευνες. Όπως παρατηρεί The Economist, αυτό σημαίνει ότι τα στατιστικά συχνά επηρεάζονται από τον όγκο των ταξιδιωτών και τις προσδοκίες τους — και όχι απαραίτητα από την αντικειμενική κατάσταση κάθε αεροδρομίου.
Τα χειρότερα αεροδρόμια του κόσμου δεν είναι πάντα τα πιο υποβαθμισμένα, αλλά αυτά όπου η αδράνεια, η αυθαιρεσία, η αναξιοκρατία και η έλλειψη λογοδοσίας συναντούν τον απλό επιβάτη. Όπως καταλήγει ο αρθρογράφος: «Οι ευπρεπείς αερολιμένες μοιάζουν μεταξύ τους· κάθε κακός αερολιμένας όμως είναι δυσλειτουργικός με τον δικό του μοναδικό τρόπο».
