Ο Dmitry Yurin ήταν στο σπίτι του στις 16 Μαρτίου όταν οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να βομβαρδίζουν ένα θέατρο στη Μαριούπολη. Το διαμέρισμά του ήταν μερικά μέτρα μακριά. Το θέατρο, που είχε γίνει καταφύγιο για εκατοντάδες άτομα, γέμισε με το αίμα γυναικών και παιδιών που επιχειρήσουν να σωθούν από τη φρίκη του πολέμου.
«Ήταν απαίσιο, μία τεράστια έκρηξη, πελώρια έκρηξη. Άκουσα φωνές και στριγκλιές» θυμήθηκε ο Yurin. «Είδα σορούς και διαμελισμένα κορμιά. Τράβηξα μία γυναίκα έξω και μετά ένα κορίτσι και μετά ένα αγόρι. Όλοι είχαν τραυματιστεί. Τα πόδια του αγοριού δεν κινούνταν. Ούρλιαζε. Τα χέρια μου έτρεμαν. Ήμουν καλυμμένος από αίμα».
Κοντά του, μία γυναίκα έστεκε ακίνητη στο έδαφος. Συγγενείς προσπαθούσαν, απελπισμένα, να την επαναφέρουν, πιέζοντας στο στήθος της. «Προσπαθούσαν να την επαναφέρουν. Ένα παιδί στεκόταν δίπλα της, λέγοντας: "Μαμά, μην κοιμηθείς". Η γυναίκα ήταν νεκρή».
Ο ακριβής αριθμός των ατόμων που σκοτώθηκαν από εκείνη τη ρωσική αεροπορική επίθεση δεν έχει γίνει, ακόμα, γνωστός. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας έκανε λόγο για 300 νεκρούς. Μάρτυρες, όπως ο Yurin, επιβεβαιώνουν πως τα πτώματα ήταν δεκάδες. Οι συνεχείς βομβαρδισμοί εμπόδιζαν τη διάσωση εκείνων που είχαν τραυματιστεί ή εγκλωβιστεί.
Όταν έφυγε από το θέατρο, ο Yurin επέστρεψε στο γκαράζ όπου κρυβόταν μαζί με τη μητέρα του, Nadezhda. Άναψε ένα τσιγάρο και πήρε μερικά χάπια. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισε πως έπρεπε να φύγει από τη Μαριούπολη, η οποία δεχόταν ανηλεείς επιθέσεις για δύο εβδομάδες και είχε αποκοπεί πλήρως από την υπόλοιπη χώρα.
Βρήκε, λοιπόν, ένα ριψοκίνδυνο σχέδιο. Αποφάσισε να κολυμπήσει για να σωθεί.
Είχε περάσει πολλές ώρες στη Θάλασσα της Αζοφικής με τον πατέρα του και ήταν πεπειραμένος ψαράς. Βρήκε τα βατραχοπέδιλά του, πήρε δύο σακούλες σκουπιδιών, τις έδεσε γύρω από τις κάλτσες του, πήρε και μερικά σχοινιά και τέσσερα μεγάλα πλαστικά μπουκάλια για να επιπλέει πιο εύκολα.
Νωρίς το απόγευμα έφυγε, πεζός, για τη θάλασσα και πέρασε από πολλά κατεστραμμένα κτίσματα στη διαδρομή του. «Έξω ήταν λίγα άτομα που έψαχναν για νερό. Κάποιος μου ζήτησε τσιγάρα. Κατά τ’ άλλα η πόλη ήταν έρημη. Ακολούθησα το δρόμο για τη θάλασσα. Έκανε κρύο».
Έπεσε στη θάλασσα και κολύμπησε για περίπου 150 μέτρα παράλληλα με την ακτή και στη συνέχεια στράφηκε δυτικά. Το νερό ήταν παγωμένο. «Τα δόντια μου έτριζαν».
Μετά από 2,5 ώρες είχε περάσει τις θέσεις των Ρώσων σε δύο από τα, άλλοτε, τουριστικά θέρετρα της Ουκρανίας. Όταν βγήκε από τη θάλασσα συνάντησε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, που τον φρόντισε.
Το χωριό, όμως, ήταν υπό ρωσική κατοχή. Με τη βοήθεια ενός κατοίκου, ο Yurin κατάφερε να επιβιβαστεί σε όχημα με προορισμό το λιμάνι του Μπέρντιανσκ, το οποίο έχουν, επίσης, καταλάβει οι δυνάμεις της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια του ελέγχου, οι Ρώσοι στρατιώτες τον αγνόησαν πλήρως. «Ήταν 17 ή 18 ετών» περιέγραψε. Από εκεί κατάφερε να περάσει σε έδαφος που βρισκόταν, ακόμα, στην κατοχή των ουκρανικών δυνάμεων.
Η Vika Dubovitskaya, επίσης κάτοικος Μαριούπολης, κατάφερε να διαφύγει με τα δύο παιδιά της. Είχαν βρει καταφύγιο μέσα στο θέατρο. «Ήταν ήσυχα. Μετά ακούστηκε μία μεγάλη έκρηξη. Έπρεπε να τρέξουμε».
«Έβαλα την κόρη μου στους ώμους μου και άρπαξα το χέρι του γιου μου. Μου είπε: "Κουράστηκα να τρέχω". Η έκρηξη με πέταξε σε έναν τοίχο. Χτύπησα τη μία πλευρά του προσώπου μου αλλά δεν το παρατήρησα. Ήταν η αδρεναλίνη. Η μόνη μου σκέψη ήταν να βγάλω τα παιδιά έξω».
Έχοντας πλέον καταφύγει στη Λβιβ, η Dubovitskaya είπε πως ήταν 1.500 τα άτομα που ζούσαν στο θέατρο. Η ίδια έφτασε εκεί στις 5 Μαρτίου, όταν κόπηκε το ρεύμα, η θέρμανση και το νερό στην πόλη.
«Ζούσαμε σε έναν διάδρομο» ανέφερε. Άλλοι είχαν εγκατασταθεί στα καμαρίνια αλλά και υπόγεια κελάρια. Στη σκηνή ήταν πιο ζεστά, αλλά ήταν εκτεθειμένη.
Τις πρώτες τρεις μέρες δεν είχαν τίποτα να φάνε. «Νιώθεις ενοχές που δεν μπορείς να ταΐσεις τα παιδιά σου». Ουκρανοί στρατιώτες τούς έφεραν φαγητό, αλλά έφαγαν μόνο τα παιδιά.
Η Dubovitskaya είπε πως οι Ρώσοι γνώριζαν πως το θέατρο ήταν γεμάτο γυναίκες και παιδιά. Είχαν καταλάβει τη γύρω περιοχή και μία βραδιά είχαν φτάσει σε απόσταση 250 μέτρων. Οι ουκρανικές δυνάμεις είχαν γράψει τη λέξη «παιδιά» με πελώρια γράμματα έξω από το θέατρο, για να μην γίνει επίθεση.
«Αυτό που έκαναν οι Ρώσοι στο θέατρο ήταν πράξη τρομοκρατίας» δήλωσε ο Yurin. «Ήξεραν ότι ήταν ειρηνικοί άνθρωποι μέσα. Σκότωσαν εκατοντάδες. Το ίδιο έγινε και με το μαιευτήριο».
Με πληροφορίες από Guardian
