Θαμμένα στο υπέδαφος των δασών ή ξεπηδώντας από τους κορμούς των δέντρων, τα μανιτάρια δίνουν την εντύπωση των «σιωπηλών» και σχετικά αυτόνομων οργανισμών της φύσης. Ωστόσο μια νέα έρευνα υποδεικνύει πως ίσως πρόκειται για δεινούς στην «επικοινωνία» οργανισμούς.
Μαθηματική ανάλυση των ηλεκτρικών σημάτων που φαινομενικά μοιάζουν να στέλνουν οι μύκητες ο ένας στον άλλον, έχει καταγράψει μοτίβα με εντυπωσιακή δομική ομοιότητα με την ανθρώπινη ομιλία.
Προηγούμενη έρευνα υποδείκνυε πως τα μανιτάρια προκαλούν ηλεκτρικούς παλμούς μέσω μακρών, υπεδάφιων, νηματοειδών δομών που αποκαλούνται υφές - που ομοιάζουν στον τρόπο που οι νευρώνες μεταφέρουν πληροφορία στους ανθρώπους.
Έχει καταγραφεί επίσης πως ο ρυθμός πυροδότησης αυτών των παλμών αυξάνεται όταν οι υφές των μυκήτων που «τρέφονται» από ξύλο, έρχονται σε επαφή με κομμάτια ξύλου, εγείροντας την πιθανότητα οι μύκητες να χρησιμοποιούν ηλεκτρική «γλώσσα» για να μοιραστούν πληροφορίες για το «φαγητό» ή τραυματισμούς μεταξύ τους ή με συνδεόμενους μέσω του υπεδάφιου δικτύου «συνεργάτες».
Ωστόσο, μοιράζονται τα κύματα αυτά ηλεκτρικής δραστηριότητας κάτι κοινό με την ανθρώπινη γλώσσα;
Για να διερευνηθεί το ερώτημα αυτό, το αντισυμβατικό υπολογιστικό εργαστήρι του καθηγητή Άντριου Ανταμάτζκι του πανεπιστημίου της Δυτικής Αγγλίας στο Μπρίστολ, ανέλυσε τα μοτίβα της ηλεκτρικής δραστηριότητας από τέσσερα είδη μυκήτων.
Για να ανιχνεύσει τη δραστηριότητα αυτή, εισήγαγε μικροσκοπικά μικροηλεκτρόδια σε υπόστρωμα, γεμάτο με αποικίες νηματωειδών μαζών, τα λεγόμενα μυκήλια.
«Δε γνωρίζουμε αν υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ μεταξύ μοτίβων στους μύκητες και ανθρώπινου λόγου. Πιθανώς όχι» εξηγεί ο Ανταμάτσκι και προσθέτει: «Από την άλλη, υπάρχουν πολλές ομοιότητες στις πληροφορίες που επεξεργάζονται ζώντα υποστρώματα διαφορετικών κατηγοριών, οικογενειών και ειδών. Ήμουν πολύ περίεργος να μάθω».
Η έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Royal Society Open Science, εντόπισε πως η δραστηριότητα αυτή μοιάζει με λεξιλόγιο άνω των 50 λέξεων και πως η κατανομή αυτών των «μυκητιακών λέξεων» ταιριάζουν πολύ με εκείνες της ανθρώπινης γλώσσας.
Ο πιο πιθανός λόγος για τα κύματα αυτά ηλεκτρικής δραστηριότητας είναι να διατηρήσουν τη συνοχή των μυκήτων -ανάλογη των λύκων που αλυχτούν για να διατηρήσουν την ενότητα της αγέλης- ή για να γνωστοποιήσουν νέες πηγές ουσιών που προσελκύουν ή απωθούν τα μυκήλια, εξηγεί ο Αντάμτσκι.
«Υπάρχει επίσης άλλη μια εναλλακτική - να μη λένε τίποτα. Οι άκρες των πολλαπλασιαζόμενων μυκηλίων είναι ηλεκτρικά φορτισμένες κι, ως εκ τούτου, όταν ένα φορτισμένο άκρο αγγίζει ένα ζεύγος ηλεκτροδίων, καταγράφεται μια δυνητική διαφορά δραστηριότητας» προσθέτει ο ίδιος.
«Καίτοι ενδιαφέρουσα, η ερμηνεία (των ρυθμικών μοτίβων σε ηλεκτρικά σήματα) ως γλώσσας μοιάζει κάπως υπερενθουσιώδης και απαιτεί περαιτέρω έρευνα και ανάλυση σε κρίσιμες υποθέσεις προτού δούμε το "μύκητα" στο Google Translate» σημειώνει χαριτολογώντας ο Ντάν Μπέμπερ, αναπληρωτής καθηγητής Βιοεπιστημών στο πανεπιστήμιο του Έξετερ.
Με πληροφορίες από Guardian
