Οι Νεάντερταλ φαίνεται ότι χρησιμοποιούσαν πίσσα από φλοιό σημύδας όχι μόνο για να στερεώνουν αιχμές σε δόρατα, αλλά και για τη φροντίδα τραυμάτων, έως και 200.000 χρόνια πριν από τη σύγχρονη ιατρική, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Η πίσσα σημύδας έχει εντοπιστεί σε αρχαιολογικά ευρήματα σε όλη την Ευρώπη και συνδέεται κυρίως με την κατασκευή εργαλείων. Ωστόσο, οι επιστήμονες εκτιμούν πλέον ότι είχε και πρακτικές χρήσεις στην αντιμετώπιση τραυματισμών.
Ερευνητές από τα πανεπιστήμια της Κολωνίας, της Οξφόρδης και της Λιέγης αναπαρήγαγαν την ουσία με τεχνικές που θεωρείται ότι ήταν διαθέσιμες στους Νεάντερταλ. Στη συνέχεια, ομάδα από το Cape Breton University στον Καναδά εξέτασε τις ιδιότητές της στο εργαστήριο.
Τα αποτελέσματα έδειξαν αντιβακτηριακή δράση απέναντι στο βακτήριο Staphylococcus aureus, που συνδέεται με λοιμώξεις τραυμάτων. Η δράση αυτή ήταν πιο περιορισμένη σε σχέση με σύγχρονα αντιβιοτικά, όπως η Gentamicin, ενώ δεν καταγράφηκε επίδραση στο λεγόμενο E. Coli.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η ουσία χρησιμοποιούνταν στοχευμένα για την προστασία τραυμάτων ή δερματικών βλαβών από μόλυνση.
Η παραγωγή της απαιτεί θέρμανση φλοιού σημύδας μέχρι να προκύψει μια παχύρρευστη, κολλώδης μάζα. Στο πλαίσιο της μελέτης δοκιμάστηκαν διαφορετικές μέθοδοι, όπως καύση σε κλειστό περιβάλλον χωρίς οξυγόνο ή συλλογή της πίσσας που σχηματίζεται σε επιφάνειες κατά την καύση.
Οι επιστήμονες σημειώνουν ότι η κατανόηση αυτών των πρακτικών μπορεί να έχει σύγχρονο ενδιαφέρον, ιδίως για την αναζήτηση νέων τρόπων αντιμετώπισης λοιμώξεων που εμφανίζουν αντοχή στα αντιβιοτικά.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS One.
