Για χρόνια, το Wired ήταν ένα από τα έντυπα που δεν κάλυπταν απλώς την τεχνολογία, αλλά συμμετείχαν και στον μύθο της. Το ενδιαφέρον στη σημερινή του φάση είναι ότι μοιάζει να απομακρύνεται ακριβώς από αυτόν τον ρόλο. Κάτω από τη διεύθυνση της Katie Drummond, το περιοδικό δείχνει λιγότερο πρόθυμο να θαυμάσει τη Silicon Valley και πολύ πιο πρόθυμο να την κοιτάξει ως πεδίο εξουσίας, πολιτικής και σύγκρουσης.
Αυτή είναι η ουσιαστική μετατόπιση. Οχι ότι το Wired έγινε απλώς πιο πολιτικό, αλλά ότι άρχισε να φέρεται σαν να μην πιστεύει πια πως η τεχνολογία είναι ένα σχεδόν αυτονόητα θετικό πεδίο, που το μόνο που χρειάζεται είναι καλύτερη εξήγηση, καθαρότερη αφήγηση και λίγο πιο έξυπνο packaging. Η τεχνολογία, στη νέα του εκδοχή, δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως καινοτομία. Αντιμετωπίζεται ως δύναμη.
Αυτό φαίνεται και στον ίδιο τον τόνο της Drummond. Οταν λέει ότι το Wired καλύπτει την τεχνολογία με περιέργεια, αλλά και με σκεπτικισμό και λογοδοσία, περιγράφει στην ουσία μια ολόκληρη αλλαγή στάσης. Το περιοδικό δεν θέλει πια να μοιάζει με ευφυή ξεναγό στον κόσμο της καινοτομίας. Θέλει να λειτουργεί ως μέσο που κοιτά πού η τεχνολογία συναντά το κράτος, το χρήμα, την επιτήρηση, την ιδεολογία και την πολιτική ισχύ των πλατφορμών.
Και όταν ένα ιστορικό tech brand αρχίζει να φέρεται έτσι, είναι λογικό να ενοχλεί. Για χρόνια, μεγάλο μέρος του media οικοσυστήματος της καινοτομίας λειτούργησε με μια υπόγεια συμφωνία: εσείς παράγετε το μέλλον, εμείς το αφηγούμαστε με δέος, περιέργεια και ένα είδος επιεικούς θαυμασμού. Το νέο Wired δείχνει να σπάει αυτή τη συμφωνία. Δεν θέλει να είναι ο φυσικός αφηγητής της γοητείας της Silicon Valley. Θέλει να είναι το μέσο που θα κοιτάξει πού αυτή η γοητεία μετατρέπεται σε μηχανισμό ισχύος.
Εκεί βρίσκεται και η δυσφορία που προκαλεί σε ένα μέρος του tech κόσμου. Οχι επειδή έγινε ξαφνικά αντιτεχνολογικό, αλλά επειδή αρνείται να συνεχίσει να παίζει έναν ρόλο που για χρόνια φαινόταν σχεδόν φυσικός. Οταν το ρεπορτάζ στρέφεται προς τον Musk, προς την κρατική πρόσβαση σε υποδομές, προς τις σχέσεις των εταιρειών με την εξουσία και προς την πολιτική χρήση της τεχνολογίας, τότε η τεχνολογία παύει να είναι lifestyle αφήγηση και ξαναγίνεται πεδίο σύγκρουσης.
Η παρουσία της Drummond έχει σημασία και από μόνη της. Οχι μόνο επειδή είναι γυναίκα σε μια διευθυντική θέση μέσα σε ένα brand που για χρόνια μιλούσε με πολύ πιο αντρικούς και tech-bro όρους, αλλά και επειδή η δική της εκδοχή ηγεσίας μοιάζει να συνδέεται με μια πιο ανοιχτά συγκρουσιακή δημοσιογραφική γραμμή. Οταν απαντά σε όσους επιμένουν ότι το Wired δεν θα έπρεπε να καλύπτει πολιτική με φράσεις που δεν αφήνουν καθόλου περιθώριο ευγένειας, γίνεται σαφές ότι δεν την ενδιαφέρει να καθησυχάσει το οικοσύστημα που καλύπτει. Την ενδιαφέρει να το αναγκάσει να δεχτεί ότι η εποχή της αθώας τεχνολογικής αφήγησης έχει τελειώσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η νέα επιθετικότητα του Wired είναι από μόνη της και εγγύηση καλής δημοσιογραφίας. Το πρόσφατο θέμα για τη λεγόμενη «gay tech mafia» έδειξε ακριβώς το όριο αυτής της γραμμής.
Εκεί όπου η αιχμή παύει να είναι αποκαλυπτική και αρχίζει να μοιάζει με υβρίδιο tech gossip, clickbait και μιας παράταιρης αισθητικοποίησης της ισχύος. Το ότι υπάρχουν παραφυάδες gay power games και exploitation μέσα στη Silicon Valley δεν το αρνείται κανείς. Το θέμα είναι ότι αν θέλεις να μιλήσεις σοβαρά για εξουσία, οφείλεις να κατονομάσεις ανθρώπους, δίκτυα και μηχανισμούς. Αλλιώς η «άφοβη» δημοσιογραφία κινδυνεύει να καταλήξει υπαινικτική, επιφανειακή και τελικά πιο βολική απ’ όσο νομίζει.
Ισως γι’ αυτό έχει σημασία και μια άλλη φράση της Drummond: η ιδέα ότι σήμερα ένα μέσο επιβιώνει μόνο όταν γίνεται πραγματικά αναγκαίο για το κοινό του. Αυτό μοιάζει να είναι και το νέο στοίχημα του Wired. Οχι να είναι ευχάριστο, ούτε να είναι αγαπητό σε όλους, αλλά να γίνει ξανά αναγκαίο. Και σε μια εποχή όπου μεγάλο μέρος του tech coverage κινείται ανάμεσα στο hype και στην εξαντλημένη καταστροφολογία, αυτό από μόνο του είναι μια σοβαρή φιλοδοξία.
Η έξοδος αυτή, είτε τη δει κανείς ως ωρίμανση είτε ως στρατηγική επανεφεύρεση, έχει σημασία. Γιατί στην εποχή της AI, των δισεκατομμυριούχων-πλατφορμών και των τεχνολογικών υποδομών που ακουμπούν όλο και πιο βαθιά στον δημόσιο βίο, ένα περιοδικό τεχνολογίας δεν κρίνεται μόνο από το πόσο καλά καταλαβαίνει την καινοτομία.
Κρίνεται και από το πόσο αντέχει να χαλάσει τη βιτρίνα της.
