Έκλυτοι νεαροί αριστοκράτες στην Οξφόρδη, σαμπάνιες και φράουλες, η ανέμελη ελαφρότητα του δανδή, ευφορία και αυτοκαταστροφή. Πίσω από όλα αυτά όμως κρύβεται η μελαγχολία του τέλους της γνώριμης πραγματικότητας μετά από αιώνες, η παρακμή της αριστοκρατίας και η άνοδος της νέας κοινωνικής τάξης που είναι έτοιμη να ξεμπερδέψει μια και καλή με την παράδοση και να αναλάβει τη διαχείριση της νέας Αγγλίας.
Το θέμα αυτό επανέρχεται σε πολλά αγγλικά αλλά και αμερικανικά έργα, όμως λίγες φορές με τόλμη. Συνήθως είναι πασπαλισμένο με αθωότητα που δεν ταιριάζει στις πολλές πλευρές που προκύπτουν από τον κατακερματισμό μιας ολόκληρης κοινωνικής τάξης, μαζί με τα σύμβολα που έφερε για μια ολόκληρη χώρα. Όχι όμως στην εκδοχή του Ήβλιν Γουώ. Ο Γουώ έγραψε την «επιστροφή στο Μπράιντσχεντ» αποκαλύπτοντας την απογοήτευση και τον θρήνο σε όλο του το εύρος, αντλώντας στοιχεία από τη δική του ζωή. Ο Γουώ ήταν μέρος αυτού του δεινόσαυρου που πέθαινε ενώ παράλληλα ζούσε σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. «Αυτός είναι ερωτευμένος με την παιδική του ηλικία και αυτό θα τον κάνει πολύ δυστυχισμένο» έγραψε για έναν χαρακτήρα του. Αυτή η φράση θα μπορούσε να περιγράψει τον ίδιο, αλλά και το έργο του συνολικά.
Η «επιστροφή στο Μπράιτσχεντ» που γυρίστηκε το 1981 για την τηλεόραση ήταν μια από τις σπάνιες στιγμές πολύ καλής τηλεόρασης που αλλάζουν τα δεδομένα για το τι σημαίνει καλή τηλεόραση. Η περιγραφή της συνοδεύεται από λέξεις όπως «επική» «μεγαλειώδης». Μέσα από τη σειρά αναδείχτηκε ο Τζέρεμι Άιρονς ως κυρίαρχος σταρ. Υποδύεται τον Τσαρλς, τον κεντρική φιγούρα της ιστορίας, ένας άντρας που αναλογίζεται τη ζωή του και την πορεία της χώρας του ως μεσήλικας, ένα alter ego του ίδιου του συγγραφέα, βυθισμένου στη μοναξιά.
σχόλια