Η φωτογραφική καριέρα του Άντι Γκοτς ξεκίνησε πριν από τρεις δεκαετίες όταν, ως φοιτητής, έπεισε τον Στίβεν Φράι να του ποζάρει. Σήμερα, μπορεί να επαίρεται πως έχει στη συλλογή του τα φωτογραφικά πορτρέτα των λαμπρότερων σταρ του διεθνούς θεάματος - και, ακόμη καλύτερα, τις φωτογραφίες πίσω από αυτά.
«Ένα από τα χαϊλάιτς της καριέρας μου ήταν ασυζητητί ο χρόνος με τον θρυλικό ηθοποιό Πωλ Νιούμαν. Ο Πωλ ήταν ο πιο τζέντλμαν από τους τζέντλμαν. Ευγενής, πνευματώδης και πάντα με ένα πονηρό μειδίαμα.
Δεν έχω ξαναδείξει αυτή τη φωτογραφία του.
Ο λόγος που κράτησα τη συγκεκριμενη λήψη για μένα τόσα χρόνια ήταν επειδή τραβήχτηκε τη στιγμή που ο Πωλ μου έδωσε το ψευδώνυμο "One Shot Gotts". Δε πίστευε πως ένας φωτογράφος μπορούσε να πάρει τη λήψη που ήθελε τόσο γρήγορα. Οπότε όταν αναφώνησα "κύριε Νιούμαν, την έχουμε", μου απάντησε με ένα τεράστιο χαμόγελο. «Κύριε Γκοτς, η φήμη σας είναι δικαιολογημένη. Πράγματι είστε ο τύπος της μιας λήψης. Είστε ο "One Shot Gotts."»
«Ποτέ δεν προσπαθώ να προγραμματίσω τα πορτρέτα μου, όμως πάντα έχω μια αίσθηση του είδους της λήψης που θέλω να αποτυπώσω.
Με τον Κλιντ Ίστγουντ ήταν σχετικά εύκολο. Όποτε ακούω το όνομά του, φαντάζομαι να στενεύει τα μάτια του και να μαζεύει τα χείλη του, συνήθως λίγο πριν τραβήξει το όπλο από τη θήκη του ή ρίξει μπουνιά.
Ενώ έστηνα, ο Κλιντ κάθισε στο πιάνο του παίζοντας λίγη τζαζ. Όταν ετοιμάστηκα, ήρθε στο φωτισμένο σκηνικό μου και μου παρουσιάστηκε με αυτό το υπέροχα ζεστό, ήρεμο, σαγηνευτικό πρόσωπο. Δεν ήταν αυτό που ήθελα.
Αναφώνησα: «Ψάχνω τον βρώμικο Χάρι, όχι τον παππού Γουόλτον».
Ο Κλιντ γέλασε... όμως μετά μέσα σε μια στιγμή, στένεψε τα μάτια του. Κι αυτό ήταν το αποτέλεσμα».
«Φωτογράφισα τον Ρόμπερτ, ή Μπομπ για τους φίλους του, στο ξενοδοχείο Dorchester του Λονδίνου. Αυτό που με εντυπωσίασε από την αρχή ήταν πόσο ήσυχος και μελίρρυτος ήταν, τόσο διαφορετικός από τους περισσότερους που συναντούσα.
Ο Μπομπ έχει ένα από αυτά τα πρόσωπα με τα οποία μπορείς να κάνεις πραγματικά ό,τι θέλεις.
Στο τέλος της φωτογράφισης τον ρώτησα πώς νιώθει για τους ανθρώπους που τον μιμούνται, ιδίως στον διάσημο ρόλο τού Ταξιτζή. Με ρώτησε αν είχα δει τον Αλ Πατσίνο να τον κάνει, και του απάντησα όχι. Ξαφνικά, μισόκλεισε το μάτι και με ένα υπερβολικά κατσουφιασμένο στόμα, άρχισε να φωνάζει: "Are you looking at me?" Καθώς έκλαιγα από τα γέλια, κατάφερα να πάρω μόλις δύο φωτογραφίες».
Τα συνήθως ασπρόμαυρα πορτρέτα του Άντι Γκοτς είναι, τηρουμένων των αναλογιών, ανεπιτήδευτα, πάντα με φαντασία και την ικανότητα να αναδεικνύει κάτι από τον χαρακτήρα αυτού που έχει μπροστά του.
Οι σκιές του προσώπου, η λάμψη των ματιών, οι εκφράσεις και οι γκριμάτσες, οι αυλακιές και τα σημάδια του χρόνου, όλα αποτυπώνονται γλαφυρά στις υπέροχες λήψεις του.
Με πληροφορίες από BBC
