Η Τζούλι Άντριους, η ηθοποιός που ενσάρκωσε με μοναδικό τρόπο την αισιοδοξία και την αθωότητα σε μερικές από τις πιο αγαπημένες οικογενειακές ταινίες όλων των εποχών, γίνεται στις 1 Οκτωβρίου 90 ετών.
Παιδί-θαύμα στο βρετανικό θέατρο, με εντυπωσιακό φωνητικό εύρος και παρουσία που ξεχώρισε από πολύ νωρίς, κατέκτησε το Μπρόντγουεϊ στα εφηβικά της χρόνια. Από την «Σταχτοπούτα» και το «Ωραία μου Κυρία» μέχρι το Χόλιγουντ, η Άντριους βρήκε τον δρόμο της κορυφής, παρότι είδε τον κινηματογραφικό ρόλο της Ελίζας Ντούλιτλ να πηγαίνει τελικά στην Όντρεϊ Χέπμπορν.
Η απογείωση ήρθε λίγο αργότερα με την «Μαίρη Πόπινς» της Disney (1964), που της χάρισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και άλλαξε για πάντα την πορεία της καριέρας της. Ακολούθησε η «Μελωδία της Ευτυχίας» (1965), μια ταινία που έγινε πολιτιστικό φαινόμενο και σάρωσε σε εισπράξεις και βραβεία.
Πίσω από τη λάμψη, η ζωή της Άντριους είχε και σκοτεινές πλευρές: μεγάλωσε σε συνθήκες φτώχειας, με έναν βίαιο πατριό, ενώ η ίδια έμαθε σε ηλικία 15 ετών ότι ήταν παιδί παράνομης σχέσης. Παρά τις δυσκολίες, η φωνή και το ταλέντο της αποτέλεσαν το εισιτήριο για μια λαμπρή πορεία.
Στα επόμενα χρόνια, συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη και σύζυγό της Μπλέικ Έντουαρντς, σε ταινίες που της επέτρεψαν να αποτινάξει την «ταμπέλα της νταντάς» και να δείξει πιο ώριμες και πικάντικες πλευρές της υποκριτικής της, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Victor/Victoria» (1982).
Παρότι η καριέρα της γνώρισε και πτώσεις, η Άντριους παρέμεινε ενεργή και αγαπητή, δανείζοντας τη φωνή της σε animation, επιστρέφοντας σε οικογενειακές παραγωγές όπως το «Ημερολόγιο μιας Πριγκίπισσας» και μένοντας πάντα κοντά στο κοινό που τη λάτρεψε.
Σήμερα ζει ήσυχα στο Σαγκ Χάρμπορ της Νέας Υόρκης, περιστοιχισμένη από παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, αλλά για εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο παραμένει για πάντα η «καλοπροαίρετη νταντά» με την ακαταμάχητη φωνή και το φωτεινό χαμόγελο.
