Το Here του Ρόμπερτ Ζεμέκις είναι η πιο φιλόδοξη (σε επίπεδο αισθητικής) ταινία του 2024.
Φαντάζει θεατρικό στη σύλληψη, στην πραγματικότητα είναι πέρα για πέρα κινηματογραφικό, υπογραμμίζοντας εμφατικά ότι το κάδρο του σινεμά είναι το μέρος που σχεδίασε ο άνθρωπος ώστε να μπορεί να αλλάξει εντός του τον τρόπο λειτουργίας του πραγματικού χρόνου. Κατά το πρώτο ημίωρο νομίζεις ότι μπήκες σε arthouse δημιουργία, αλλά η ανάγκη του να προσφέρει θαλπωρή αλά «Φόρεστ Γκαμπ» εξασφαλίζει την προσβασιμότητά του. Αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία.
Το Lord of the Rings: War of the Rohirrim προσπαθεί ατυχώς να φορέσει το κουστούμι του anime σε μια περιπέτεια της Μέσης Γης, ενώ στο Kraven the Hunter ο ταλαντούχος Τζέι Σι Τσάντορ αποτυγχάνει να φέρει κάτι φρέσκο στο υπερηρωικό σινεμά, μα τουλάχιστον η ταινία του δεν έχει τίποτε προσβλητικό.
Το αυτό ισχύει και για το παιδικό animation Super Santa, όπου ο Άγιος Βασίλης φαντασιώνεται πως είναι υπερήρωας.
Ο Τζόσουα Οπενχάιμερ, υπεύθυνος για δύο σοκαριστικά, σπουδαία ντοκιμαντέρ, το Act of Killing και το Look of Silence, κάνει στροφή στο σινεμά μυθοπλασίας με το The End, ένα μετα-αποκαλυπτικό μιούζικαλ που συναγωνίζεται την Εmilia Perez για τον τίτλο της πιο φευγάτης φετινής κατάθεσης στο είδος.
Στο Dirty Angels ο βετεράνος Μάρτιν Κάμπελ (The Mask of Zorro, Casino Royale) σκηνοθετεί την Εύα Γκριν και την Μαρία Μπακάλοβα σε μιλιταριστική περιπέτεια.
Τέλος, στο Wisdom of Happiness ο Δαλάι Λάμα απευθύνεται στο κοινό αυτοπροσώπως, σε ένα κινηματογραφικό κήρυγμα ευγενών προθέσεων, που αξιοποιεί τα πορίσματα και τα διδάγματα της μέχρι τώρα πορείας του ώστε να γαληνέψει όποιον το χρειάζεται.
