Ο Werner Herzog επιστρέφει με το Ghost Elephants, ένα νέο ντοκιμαντέρ του National Geographic που ακολουθεί τον βιολόγο Steve Boyes στην αναζήτηση μιας σχεδόν μυθικής αγέλης ελεφάντων στα υψίπεδα της Αγκόλας.
Στα χέρια του Herzog, όμως, αυτή η αποστολή δεν γίνεται απλώς ιστορία άγριας ζωής, αλλά μια ταινία για την εμμονή, το άγνωστο και τα πλάσματα που επιμένουν να υπάρχουν κάπου ανάμεσα στη φύση και τον θρύλο.
Το Ghost Elephants φέρει πλήρως την υπογραφή του Werner Herzog: το έχει γράψει, το έχει σκηνοθετήσει και το αφηγείται ο ίδιος και έχει στο κέντρο του τον Boyes και μια ομάδα έμπειρων ιχνηλατών που κινούνται σε μια απομονωμένη, σχεδόν αχαρτογράφητη περιοχή της Αγκόλας. Η αναζήτηση αφορά τους λεγόμενους ghost elephants of Lisima, ελέφαντες τόσο σπάνιους και απόμακρους ώστε για χρόνια έμοιαζαν περισσότερο με ιστορία που κυκλοφορεί ανάμεσα σε επιστήμονες, ιχνηλάτες και τοπική μνήμη παρά με κάτι που μπορεί πράγματι να κινηματογραφηθεί.
Και αυτό είναι ακριβώς το είδος της ιστορίας που ταιριάζει στον Herzog. Από το Fitzcarraldo και το Aguirre μέχρι το Grizzly Man και το Encounters at the End of the World, ο γερμανός σκηνοθέτης επιστρέφει ξανά και ξανά σε μορφές που κυνηγούν κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους, συχνά στα όρια της εμμονής, της αποκάλυψης ή της ποίησης. Στο Ghost Elephants, αυτό το κάτι παίρνει τη μορφή μιας σχεδόν φασματικής αγέλης που ζει μακριά από τον θόρυβο του κόσμου.
Ο ίδιος, μιλώντας στη Wall Street Journal, ξεκαθαρίζει ότι δεν τον ενδιέφερε ποτέ ένα ντοκιμαντέρ-τρόπαιο ούτε μια θριαμβευτική στιγμή ανακάλυψης. Αυτό που τον απασχολεί είναι αν μερικές φορές είναι καλύτερο να αφήνουμε άθικτα τα όνειρα και τα φαντάσματά μας, αντί να τα εξαντλούμε μέσα στην απόδειξη. Είναι μια στάση απολύτως herzogική: ακόμη και η επιτυχία αποκτά βάρος μόνο όταν κουβαλά μέσα της λίγη σιωπή, λίγη αμφιβολία, λίγη απώλεια.
Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στη Βενετία, εκτός διαγωνισμού, πριν περάσει στη στέγη του National Geographic. Σήμερα προβάλλεται σε Disney+ και Hulu, συνεχίζοντας αυτή την παράξενα ακούραστη ύστερη διαδρομή του Herzog, ο οποίος στα 83 του παραμένει ένας από τους ελάχιστους δημιουργούς που μπορούν ακόμη να μετατρέψουν ένα ντοκιμαντέρ για ελέφαντες σε στοχασμό για την ανθρώπινη επιμονή.
Υπάρχει και μια μικρή, απολύτως herzogική λεπτομέρεια που φωτίζει όλο το κλίμα της ταινίας. Στην ίδια συνέντευξη λέει ότι όταν πηγαίνει σε δύσκολα γυρίσματα κουβαλά μαζί του μικρά κιάλια, τη μετάφραση της Βίβλου από τον Μαρτίνο Λούθηρο και τον Λίβιο, διαβάζοντας τον Ιώβ, τους Ψαλμούς, το Άσμα Ασμάτων και την ιστορία του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου για να παίρνει κουράγιο.
Δεν είναι απλώς μια εκκεντρική εξομολόγηση. Είναι ίσως ο πιο σύντομος τρόπος να καταλάβει κανείς γιατί το Ghost Elephants δεν μοιάζει με ένα συνηθισμένο οικολογικό ντοκιμαντέρ, αλλά με ακόμη ένα κεφάλαιο στο μεγάλο, σαγηνευτικά σκοτεινό σύμπαν του Werner Herzog.
