Όσοι έχουν δει στον κινηματογράφο τον Μάθιου ΜακΚόναχι, στον Δολοφόνο Τζόε, μπορούν να καταλάβουν γιατί αυτό το έργο τραβάει σαν μαγνήτης έναν ηθοποιό ή ένα σκηνοθέτη.
Η χέρσα Aμερική, η πλήρης απώλεια του αμερικάνικου ονείρου, οι απελπισμένοι άνθρωποί της που θέλουν να ξεφύγουν, κάνοντας ένα ακόμα και θανατηφόρο κόλπο. Όταν ένας 22χρονος έμπορος ναρκωτικών ανακαλύπτει ότι η μητέρα του έκλεψε το απόθεμα των ναρκωτικών που είχε αναλάβει να πουλήσει για λογαριασμό μιας συμμορίας, πρέπει να σκεφτεί ένα τρόπο να μαζέψει άμεσα 6.000 δολάρια για να σώσει τη ζωή του από τους προμηθευτές που τον κυνηγούν. Μέσα στην απελπισία του ζητάει τη βοήθεια του πληρωμένου δολοφόνου «Κίλερ Τζο» προκειμένου να δολοφονήσει τη μητέρα του και να εισπράξει την ασφάλεια ζωής της, ύψους 50.000 δολαρίων.
Ωστόσο, ο Τζο ζητάει προκαταβολή για τη… «δουλειά» και αφού ο Κρις δεν έχει να του δώσει, παίρνει ως εγγύηση την ελκυστική αδερφή του Κρις, την Ντότι. Και μέχρι να πληρωθεί ο Τζο, η Ντότι… δεν επιστρέφεται, είναι η όμηρός του σε μια τρελή απαγωγή.
Λέει ο Γιάννης Στάνκογλου στο LIFO.gr: «Η απόφασή μου αυτήν την περίοδο να "περάσω στην απέναντι όχθη", δηλαδή να σκηνοθετήσω μια παράσταση, προκύπτει από μια προσωπική μου ανάγκη να εκφραστώ και με έναν άλλον τρόπο. Είμαι 22 χρόνια στο χώρο του θεάτρου - πάντα από την πλευρά του ηθοποιού - και γενικά αισθάνομαι πολύ χορτάτος και ευγνώμων από άποψη ρόλων, συνεργασιών, παραστάσεων κλπ. Φέτος λοιπόν, μου γεννήθηκε πρώτη φορά η επιθυμία να ασχοληθώ και με τη σκηνοθεσία. Διάβασα διάφορα έργα, μέχρι που έπεσε στα χέρια μου το Killer Joe (ο δολοφόνος Joe) του Tracy Letts. Ένα βιβλίο του 1999 που έκανε αίσθηση στην Αμερική και αργότερα έγινε και ταινία με τον Matthew McConaughey.
»Είναι ένα έργο, το οποίο με κάποιο τρόπο εμένα με απασχολεί. Με ενδιαφέρει πολύ σαν θέμα το σπάσιμο των κανόνων της ηθικής, οι φραγμοί, η ζωή που προχωράει με έναν τρόπο που δεν το φανταζόσουν, όχι όπως θα ήθελες. Είναι ένα αρκετά σύγχρονο σκληρό κείμενο, με χιούμορ, που αγγίζει πολλά επίκαιρα θέματα, όπως την ενδοοικογενειακή βία. Έχει βία, αλλά τη βία του Ταραντίνο. Γενικά έχει πολλά κινηματογραφικά στοιχεία, μου θύμισε αδερφούς Κοέν, κλπ. Η γραφή και η δραματουργία του είναι αρκετά κινηματογραφικές.
»Μαζί μου έχω πολύ αξιόλογους συμπρωταγωνιστές και συντελεστές και ανυπομονώ να δουλέψουμε όλοι μαζί σαν ομάδα. Ήδη έχουμε κάνει κάποιες αναγνώσεις και η δυναμική της ομάδας είναι αυτή που με ενδιαφέρει και απολαμβάνω ιδιαίτερα. Να συμμετέχουν όλοι δημιουργικά σε αυτή τη διαδικασία».
Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Εμπορικόν στα τέλη Οκτωβρίου και παίζουν ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Κώστας Νικούλι, η Ναταλία Σουίφτ, η Μαρκέλλα Γιαννάκου και ο Κωνσταντίνος Σειραδάκης.
